สัญญาสองเรา

“ถ้ารันยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง แต่ดันทำโมเดลพังแบบนี้ อิ่มจะถือว่ารันกำลังประชดชีวิตด้วยการไม่นอนนะคะ” เสียงเรียบเรื่อยที่แฝงความดุของหมออิ่มดังขึ้นกลางห้องสตูดิโอคณะสถาปัตย์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาวลาเท็กซ์และเศษกระดาษชานอ้อย รันธกรเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะดราฟต์ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววกวนประสาทบัดนี้มีเพียงรอยคล้ำใต้ตาจางๆ เขาไม่ได้สนใจโมเดลที่เบี้ยวไปกะทินิดหน่อยนั่นหรอก สิ่งที่เขาสนใจคือคนที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยชุดกาวน์สั้นที่ยังไม่ได้เปลี่ยนออกต่างหาก “ใครจะกล้าประชดครับ... เอ้ย! ใครจะกล้าประชดหมออิ่มคนเก่งกันล่ะครับ” รันหัวเราะในลำคอ พลางขยับเก้าอี้ถอยหลังจนล้อลากกับพื้นเสียงดังครืดคราด เขาคว้าข้อมือเล็กของคนตรงหน้ามาถือไว้เบาๆ “ก็แค่ช่วงนี้งานมันรุมเร้า ยิ่งใกล้ส่งโปรเจกต์ใหญ่ด้วย อิ่มก็รู้ว่าสถาปัตย์ไม่ได้นอนคือเรื่องปกติ” “ปกติของรัน แต่มันไม่ปกติสำหรับสุขภาพรันนะคะ” อิ่มถอนหายใจ เธอหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ ที่ว่างอยู่ มือเรียวหยิบเอากระดาษทิชชูเปียกมาเช็ดคราบกาวที่เปื้อนนิ้วโป้งของเขาอย่างเบามือ สายตาคู่สวยที่เคยเย็นชาเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น บัดนี้กลับทอดมองเขาด้วยความอ่อนโยนจนน่าใจหาย “รัน... ช่วงนี้อิ่มเองก็ต้องเตรียมตัวสอบวอร์ดใหญ่ เราแทบไม่ได้เจอกันเลย วันนี้รันก็ต้องปั่นงาน ส่วนอิ่มก็ต้องไปขึ้นเวรดึก” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่เล็กๆ ในสตูดิโอ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานครางหึ่งๆ อยู่เหนือหัว รันมองใบหน้าสวยหวานที่ดูเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในอกจนเขาเผลอกระชับมือที่กุมไว้แน่นขึ้น “อิ่มกลัวไหม?” รันเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงของเขาไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันหนักแน่นและจริงจังจนอิ่มต้องเงยหน้าขึ้นสบตา “กลัวเรื่องอะไรคะ?” “กลัวว่าถ้าวันหนึ่งเราเหนื่อยมากๆ จนแทบไม่มีเวลาให้กัน ความรู้สึกเราจะจืดจางลง... หรือกลัวว่างานที่ล้นมือมันจะทำให้เรากลายเป็นแค่คนแปลกหน้าที่เดินสวนกันในคณะ” อิ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มบางๆ ออกมา เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดของสบู่เด็กที่เขาใช้เป็นประจำ “อิ่มเป็นหมอค่ะอิ่มเจอกับความตายและความเป็นความตายมาทุกวัน อิ่มรู้อยู่เรื่องหนึ่ง... ว่าสิ่งที่มีค่าที่สุดไม่ใช่เวลาที่เนิ่นนาน แต่มันคือ ‘ความชัดเจน’ ที่เรามอบให้กันต่างหาก ถ้าเราสัญญาว่าจะไม่ปล่อยมือกัน ต่อให้เวลาจะน้อยแค่ไหน หรืออุปสรรคในการเรียนจะหนักเท่าไหร่... อิ่มก็ไม่กลัวค่ะ” รันมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เขารู้ดีว่าสำหรับคุณหมอหน้าตายอย่างอิ่ม การพูดประโยคยาวๆ ที่หวานซึ้งแบบนี้ต้องใช้ความกล้ามากแค่ไหน เขาหยิบปากกาเคมีจากโต๊ะมาดึงมือเธอไปวางบนกระดาษร่างแบบใบใหญ่ แล้วเขียนตัวเลขกำกับไว้ที่ข้อมือของเธอ “สัญญานะคะ” รันกระซิบ “ไม่ว่าจะงานหนักแค่ไหน ไม่ว่าจะต้องเข้าเวรกี่คืน หรือต้องปั่นงานส่งอาจารย์จนตาโหล ถ้ามันเกินขีดจำกัดเมื่อไหร่... ห้ามเงียบหายไป ห้ามคิดไปเองคนเดียว เราจะคุยกันเสมอ สัญญาไหมหมออิ่ม?” อิ่มระบายยิ้มกว้างกว่าครั้งไหนๆ เธอใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือเขากลับ “สัญญาค่ะ... สถาปนิกปากเสียของอิ่ม” รันดึงเธอเข้ามาสวมกอดแน่น ไออุ่นจากร่างกายของทั้งคู่เหมือนเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ช่วยชาร์จพลังให้คนทั้งสอง ท่ามกลางภาระหน้าที่ที่รออยู่เบื้องหน้า ทั้งคู่รู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบททดสอบชีวิตที่แท้จริง แต่ในวินาทีนี้ โลกทั้งใบของพวกเขาก็แคบลงจนเหลือเพียงแค่คนสองคนที่ให้คำมั่นสัญญาต่อกัน ทว่า... ในขณะที่รันกำลังจะก้มลงจุมพิตหน้าผากมน เสียงเตือนจากโทรศัพท์ของอิ่มก็ดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแจ้งเตือนสายเข้าจาก ‘อาจารย์หัวหน้าแผนก’ ที่โทรเข้ามาซ้ำเป็นครั้งที่สาม อิ่มผละออกมาด้วยสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที เธอรับสายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเพียงชั่วครู่ก่อนจะวางสายด้วยความตกใจ รันมองคนรักที่หน้าซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว “อิ่ม... เกิดอะไรขึ้น?” รันถามด้วยน้ำเสียงกังวล “รัน...” อิ่มมองหน้าเขาด้วยสายตาที่สั่นไหวและหวาดหวั่น “ทางโรงพยาบาลเรียกอิ่มด่วนค่ะ... เกิดอุบัติเหตุหมู่เคสใหญ่ที่ต้องใช้ทีมแพทย์เตรียมพร้อมด่วนที่สุด และ... อาจารย์บอกว่าอิ่มถูกย้ายให้ไปประจำการที่ศูนย์อุบัติเหตุต่างจังหวัดคืนนี้เลย” รันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง คำสัญญาที่เพิ่งเอ่ยไปเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหายไปในอากาศ แต่ความห่างไกลที่ไม่ได้ตั้งใจกลับโถมเข้าใส่คนทั้งสองราวกับคลื่นยักษ์ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักวุ่นๆ ของคุณหมอและสถาปนิกในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ