ทริปทะเลฮีลใจ

"รัน... ถ้าปล่อยมือตอนนี้ ฉันจะผลักนายลงน้ำจริงๆ ด้วยนะ" เสียงราบเรียบติดจะดุของอิมิสราไม่ได้ทำให้คนฟังสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย รันธกรเพียงแค่กระชับฝ่ามือที่กุมมือเรียวบางของคนข้างกายให้แน่นขึ้น เขาก้าวเดินไปบนผืนทรายที่ทอดตัวยาวเหยียดภายใต้แสงสีส้มทองของยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า "หมอพูดแบบนี้มาสามรอบแล้วนะครับ แต่จนตอนนี้ผมก็ยังยืนอยู่ข้างหมอครบสามสิบสองประการ" รันหันมาเลิกคิ้วกวนประสาท แววตาของสถาปนิกหนุ่มพราวระยับยิ่งกว่าเกลียวคลื่นที่กระทบฝั่ง "ใจคอจะให้ผมปล่อยมือจริงๆ เหรอครับ? กลัวว่าถ้าปล่อยแล้ว หมอจะเผลอเดินไปเจอหนุ่มคนอื่นแล้วลืมคนแถวนี้เสียก่อนน่ะสิ" อิมิสราถอนหายใจยาว แววตาที่เคยนิ่งเฉยเหมือนรูปปั้นปูนปั้นกลับไหววูบราวกับต้องลม เธอไม่ได้เถียงกลับ แต่กลับกระชับมือเขาแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ เสียงหัวเราะเฮฮาของเต้กับหมวดมีนดังแว่วมาจากทางฝั่งรีสอร์ตที่พวกเขากำลังจัดบาร์บีคิวปาร์ตี้กันอยู่ แต่สำหรับสองคนนี้ โลกทั้งใบดูเหมือนจะถูกย่อส่วนลงเหลือเพียงพื้นที่ว่างเล็กๆ ริมชายหาดแห่งนี้ "ที่นายลากฉันออกมาจากกลุ่ม..." อิมิสราเปรยขึ้น สายตามองไปที่เส้นขอบฟ้าที่ตัดกันระหว่างน้ำกับท้องฟ้า "เพราะแค่จะมาเถียงเรื่องปล่อยมือแค่นี้เนี่ยนะ?" "ไม่ใช่นะครับ" รันหยุดเดิน เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอ แสงสีส้มจัดจ้าของอาทิตย์อัสดงตกกระทบเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นอย่างที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็นง่ายๆ "ผมแค่อยากมาขอบคุณ... ขอบคุณที่ยอมทิ้งเคสผ่าตัดทิ้งหนังสือเรียนหนักๆ แล้วยอมมา 'ฮีลใจ' กับเด็กถาปัตย์อย่างผม" อิมิสรานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ได้น่าอึดอัด แต่กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามเก็บกดไว้ภายใต้มาดหมอหน้าตาย มืออีกข้างของเธอยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปลิวไปตามแรงลม เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนแก้มที่เริ่มซับสีเลือด "นายมันบ้า รัน" "บ้าเฉพาะกับหมอนะครับ" รันก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาจดจ้องที่ดวงตาคู่สวยของเธออย่างเปิดเผย "หมออิ่ม... ผมรู้ว่าหมอเหนื่อย ผมรู้ว่าหมอต้องแบกรับอะไรไว้เยอะ แต่เวลาที่อยู่กับผม... ช่วยทำตัวเป็น 'คนรัก' ของรันธกร ไม่ใช่ 'คุณหมออิมิสรา' ได้ไหมครับ?" คำขอที่เรียบง่ายแต่กลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของอิมิสรา เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ความเหนื่อยล้าจากการฝึกงานหนักหน่วงในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเหมือนถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ "อืม..." เธอตอบรับในลำคอเบาๆ "จะพยายามนะ" "แค่พยายามไม่พอครับ" รันอมยิ้ม ก่อนจะถือวิสาสะเชยคางเธอขึ้นเบาๆ "ต้องสัญญาด้วย" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเหมือนหยุดหมุน เสียงคลื่นที่เคยดังกลายเป็นเพียงฉากหลังที่แสนเบาบาง รันค่อยๆ ก้มหน้าลงต่ำลงเรื่อยๆ หัวใจของอิมิสราเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อสัมผัสที่เธอกำลังโหยหา ทว่า... "เฮ้ย! รัน! ไอ้หมอ! กลับมากินกุ้งได้แล้วเว้ย!" เสียงตะโกนแหกปากของเต้ทำลายบรรยากาศจนพังไม่เป็นท่า รันผละออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดจัด ในขณะที่อิมิสราก้าวถอยหลังทันทีราวกับคนถูกไฟช็อต ใบหน้าสวยแดงก่ำไปถึงใบหู "ไอ้เต้! มึงตาย!" รันสบถลั่นชายหาดก่อนจะหันมามองคนข้างๆ ด้วยแววตาเสียดายสุดขีด "เอาไว้ต่อกันคืนนี้ที่ระเบียงห้องนะครับ" อิมิสราไม่ได้ตอบ แต่รีบจ้ำอ้าวเดินหนีกลับไปทางที่พัก ทิ้งให้รันยืนหัวเราะร่าด้วยความเอ็นดู เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหวังจะส่งข้อความไปแซวเธอต่อ แต่แล้วสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นแจ้งเตือนจากหน้าจอที่เพิ่งเด้งขึ้นมา เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาเมื่อสามนาทีที่แล้ว *‘กลับมาได้แล้วอิมิสรา ทางโรงพยาบาลมีเรื่องด่วน... และเรื่องที่เธอปิดบังฉันไว้ ฉันรู้หมดแล้วนะ’* รันหยุดชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปในทันที เขาจ้องมองข้อความนั้นด้วยความรู้สึกที่เย็นเยียบไปถึงกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่ข้อความจากโรงพยาบาล และมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ใครบางคนกำลังข่มขู่ผู้หญิงที่เขารักในทริปพักผ่อนที่ควรจะมีความสุขที่สุด เขามองแผ่นหลังของอิมิสราที่เดินไกลออกไป ก่อนจะตัดสินใจกดบล็อกเบอร์นั้นทิ้งทันที แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะเก็บโทรศัพท์ เสียงสั่นเตือนสายเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ครั้งนี้เป็นสายตรงจากเบอร์เดิมที่เพิ่งส่งข้อความมา "ใครกัน..." รันพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงต่ำที่ซ่อนความกังวลไว้ไม่อยู่ มือที่กุมโทรศัพท์สั่นไหวเล็กน้อย เขาควรบอกเธอตอนนี้เลยไหม หรือควรจะจัดการเรื่องนี้ให้จบก่อนที่จะทำลายรอยยิ้มที่เขารักที่สุดไป ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักวุ่นๆ ของคุณหมอและสถาปนิกในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ