ดาวใต้แสงดาว

“ถ้าพี่จูบตอนนี้ หมอจะว่ารันเป็นเด็กไม่มีสัมมาคารวะไหมคะ?” คำถามนั้นดังขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่นที่กระทบหาดทรายเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รันธกรไม่ได้มองหน้าผม แต่สายตาคมกริบของเขากำลังจดจ้องอยู่ที่ผืนน้ำทะเลสีเข้มใต้แสงจันทร์ ดวงตาสถาปนิกที่ปกติมักจะฉายแววกวนประสาท บัดนี้กลับดูอ่อนแสงลงจนน่าใจหาย มือหนาที่เปื้อนคราบกาวจากการทำโมเดลจนชินชานั่นแหละ ที่กำลังกำแน่นอยู่ข้างลำตัวราวกับกำลังข่มใจ อิมิสรานิ่งงัน หัวใจของว่าที่แพทย์หญิงเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอพยายามรักษาสีหน้าเรียบเฉยตามความเคยชิน แต่มือที่ประสานกันอยู่บนตักกลับสั่นเทาอย่างปิดไม่มิด “รัน... เรามาดูดาวกันไม่ใช่เหรอคะ” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับสายลม “ดาวบนฟ้ามันก็สวยดีนะคะหมอ แต่รันมองไม่เห็นเลย...” รันค่อยๆ หันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความซุกซนแบบเด็กปีสามคนเดิม แต่มันคือความปรารถนาที่ซื่อตรงจนน่ากลัว “ในสายตารันตอนนี้... มีแค่หมอคนเดียวที่สว่างกว่าดาวดวงไหนทั้งหมด” รันขยับตัวเข้ามาใกล้ ช่องว่างระหว่างเราค่อยๆ ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายที่ส่งผ่านอากาศหนาวเหน็บริมทะเล หมออิ่มไม่ได้ถอยหนี เธอทำเพียงแค่ก้มหน้ามองทรายนุ่มใต้เท้า ความคิดในหัวตีรวนไปหมด เธอเป็นนักศึกษาแพทย์ที่มีวินัยเคร่งครัด แต่ทำไมวินัยเหล่านั้นถึงพังทลายลงเพียงเพราะสายตาคู่นี้ “หมอถามจริงๆ นะคะ...” อิมิสราเงยหน้าขึ้น สบสายตาเขาอย่างกล้าหาญ “ที่พูดน่ะ... จริงจัง หรือแค่ล้อเล่นตามประสาเด็กสถาปัตย์ที่ชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่วคะ?” รันชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่เขาชอบใช้กลายเป็นสีหน้าจริงจังที่คาดไม่ถึง เขาเอื้อมมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ “ถ้าเป็นคนอื่น รันคงบอกว่าใช่... แค่หว่านเสน่ห์” รันเว้นจังหวะ เสียงของเขาต่ำลงจนแหบพร่า “แต่กับหมออิ่ม... รันยอมวางเข็มทิศ ยอมวางแบบร่างที่ภูมิใจนักหนาลง เพื่อมานั่งรอหมอแค่คนเดียวมาสามปี หมอคิดว่ารันล้อเล่นเหรอคะ?” คำว่า ‘สามปี’ กระแทกเข้ากลางใจของคนฟัง หมออิ่มนิ่งค้างไป เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนปากร้ายที่คอยมากวนประสาทเธอในห้องสมุดคณะแพทย์แท้จริงแล้วแอบเฝ้ามองเธอมานานขนาดนี้ รันไม่รอให้เธอได้เรียบเรียงคำตอบ เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงริมฝีปาก อิมิสราหลับตาลงอัตโนมัติ หัวใจของเธอเหมือนถูกหยุดเวลาไว้ตรงนั้น ริมฝีปากของรันแตะลงมาอย่างแผ่วเบาในตอนแรก มันเป็นสัมผัสที่ดูเก้ๆ กังๆ และประหม่า ต่างจากมาดกวนๆ ของเขาโดยสิ้นเชิง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด ก่อนจะค่อยๆ ลึกซึ้งและหนักแน่นขึ้นตามความรู้สึกที่พรั่งพรู รสจูบที่เปรียบเสมือนการสารภาพรักที่ไม่มีคำพูดใดจะแทนได้ ท่ามกลางเสียงเกลียวคลื่นที่ดูเหมือนจะเป็นพยานเพียงหนึ่งเดียวในค่ำคืนนี้ รันถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แต่ยังคงโอบประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยความรัก หมออิ่มลืมตาขึ้นมองเขา สายตาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้มีเพียงความอ่อนหวานที่ฉายชัด “ทีนี้เชื่อหรือยังคะ... ว่าหมอคือดาวดวงเดียวที่รันอยากจะหยุดอยู่ตรงนี้” อิมิสรายังไม่ทันได้ตอบกลับ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเธอก็ดังขัดจังหวะความเงียบสงบนั้นขึ้นมาเสียก่อน เธอหยิบมันออกมาดูด้วยความประหลาดใจ สายที่เรียกเข้าคือ ‘หมวดมีน’ เพื่อนสนิทของเธอเอง “มีน? มีอะไรหรือเปล่าคะ?” “อิ่ม! ฟังนะ... ตอนนี้อย่าเพิ่งกลับเข้าที่พัก!” เสียงของเพื่อนสาวจากปลายสายดูแตกตื่นจนน่าตกใจ “ทางคณะติดต่อฉันมาเมื่อกี้ บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับรายงานวิจัยที่อิ่มทำส่งไป... พวกนั้นบอกว่ามันถูกดัดแปลงข้อมูลบางส่วน และคนที่เป็นต้นเรื่องคือรัน... อิ่ม! รันอยู่ที่นั่นกับเธอหรือเปล่า!” มือที่ถือโทรศัพท์ของหมออิ่มร่วงหล่นลงข้างตัวทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองรันที่ยังคงยิ้มให้เธอด้วยความรัก แต่ความยิ้มนั้นกลับดูเลือนรางไปในความรู้สึกของเธอ “รันคะ...” เธอถามเสียงสั่น “รายงานวิจัยของหมอ... คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือเปล่า?” รันชะงักไป ดวงตาของเขาไหววูบเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทเหมือนหน้ากากที่เขาสวมไว้เสมอ เขาปล่อยมือจากใบหน้าเธอแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว “หมออิ่ม... ฟังรันก่อนนะคะ” “ตอบมาค่ะ!” เสียงของเธอเฉียบขาดราวกับหมอที่กำลังสั่งการคนไข้ในนาทีวิกฤต “คุณทำอะไรกับผลงานของหมอ?” รันก้มหน้ามองทราย ปากที่เคยกล่าวถ้อยคำหวานละมุนบัดนี้กลับปิดสนิท ทิ้งให้ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมแทนที่แสงดาวอันสดใสเมื่อครู่ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่กำลังสั่นคลอนของหมออิ่มและรันธกรในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ