ฝนตก รถติด และร่มคันเดียว

“ถอยไปค่ะ รัน” น้ำเสียงของฉันสั่นพร่าเล็กน้อยขณะเอ่ยประโยคนี้ มือเย็นเฉียบของฉันกดลงบนผนังคอนกรีตดิบเปลือยที่เย็นจัดเพื่อยันกายไม่ให้ล้มลงไปในดวงตาคมกริบของคนตรงหน้า รันธกรไม่ได้ขยับถอยตามคำสั่ง เขายังคงก้าวเข้ามาจนระยะห่างระหว่างเราเหลือน้อยเต็มที กลิ่นอายจางๆ ของกระดาษเขียนแบบและกลิ่นสีสเปรย์ที่ติดตัวเขามา กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดท่ามกลางความเย็นของตึกคณะสถาปัตย์ยามเย็น “ถอยไปไหนครับ?” เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคย “ในเมื่อคนข้างหลังเป็นกำแพง ส่วนข้างหน้าเป็นผม... หมออิ่มจะหนีไปทางไหนได้อีก?” “อย่าเล่นตลกนะคะ ฉันมีเวรต้องไปราวนด์วอร์ดต่อ” ฉันพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาเป็นปกติ หมออิ่มที่นิ่งเฉยและไร้อารมณ์คนเดิมต้องกลับมา แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นแรงจนน่ากลัวแบบนี้ “เวรน่ะเลื่อนได้ แต่เวลาที่ผมจะจีบหมอ... ผมไม่เคยอยากเลื่อนเลยสักวินาที” รันวางมือข้างหนึ่งลงบนผนังข้างหัวไหล่ฉัน กักขังฉันไว้ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ดวงตาคมวับคู่นั้นกวาดมองใบหน้าฉันอย่างพินิจ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมายังริมฝีปากนิ่งๆ ของฉันที่เม้มเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ในจังหวะที่หัวใจฉันกำลังจะหลุดออกมานอกอก เสียงฟ้าร้องครืนใหญ่ก็ดังขึ้นจากด้านนอกอาคาร ตามด้วยเสียงห่าฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุเข้า เราสองคนชะงักไปพร้อมกัน “ดูท่าทางพระพิรุณจะเห็นด้วยกับผมนะ” รันหัวเราะในลำคอพลางผละออกไปเล็กน้อย แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าฉัน “ฝนตกหนักขนาดนี้ ทางเดินกลับไปตึกแพทย์น้ำท่วมขังแน่ๆ หมอคงไม่อยากให้รองเท้าคัทชูคู่สวยต้องเปียกโชกใช่ไหมคะ?” ฉันมองผ่านหน้าต่างบานใหญ่ไปยังทัศนียภาพเบื้องหน้าที่ถูกม่านน้ำสีเทาบดบังจนมิด ตึกสถาปัตย์แห่งนี้ตั้งอยู่บนเนินสูง การจะลงไปข้างล่างในสภาพอากาศแบบนี้ถือเป็นเรื่องเสี่ยงเกินไปสำหรับคนใส่ส้นสูงอย่างฉัน เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ความมืดเริ่มเข้าปกคลุมตึกที่เงียบเหงา แสงไฟในโถงทางเดินค่อยๆ หรี่ลงตามระบบอัตโนมัติ รันเดินกลับมาพร้อมกับร่มพับสีดำคันหนึ่งในมือ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะทำงานไม้ตัวยาวที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษร่างแบบ แล้วตบที่ว่างข้างๆ เป็นเชิงชวน “นั่งก่อนสิครับ พื้นมันเย็น” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดความกวนประสาทลง เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลที่ฉันไม่คุ้นเคย ฉันยอมเดินไปนั่งลงบนโต๊ะนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ห่างจากเขาพอสมควร รันหยิบกระดาษแผ่นที่เขาสเก็ตช์ภาพฉันขึ้นมาอีกครั้ง แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งโต๊ะทำให้ใบหน้าของเขามีเสน่ห์อย่างเหลือร้าย ยิ่งตอนที่เขาตั้งใจขีดเขียนเส้นสายลงบนกระดาษโดยมีเสียงฝนเป็นเพลงประกอบ มันช่างเป็นบรรยากาศที่... เงียบสงบจนน่าอึดอัด “ทำไมถึงวาดฉัน?” ฉันถามขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของฉันกังวานไปทั่วโถงกว้าง “เพราะว่ามันยาก” เขาตอบโดยไม่เงยหน้า “ใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ของหมออิ่มน่ะ มันเป็นความท้าทายที่สุดของสถาปนิกเลยนะ รู้ไหมว่าในทุกๆ เส้นที่ผมลาก ผมพยายามจะหา 'หัวใจ' ที่ซ่อนอยู่ข้างในดวงตาคู่สวยนั่นให้เจอ” หัวใจฉันกระตุกวูบ “ฉันก็แค่คนธรรมดา ไม่มีอะไรซ่อนอยู่หรอกค่ะ” รันวางดินสอลง เขาทอดสายตามองลึกลงมาในดวงตาฉันอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีแววหยอกล้อ มีเพียงความจริงจังที่ทำเอาฉันหายใจติดขัด เขาขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ของเราสัมผัสกันเบาๆ ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่ซ่านผ่านเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดของฉันมาถึงผิวหนัง “งั้นเหรอครับ? ถ้าไม่มีอะไรซ่อนอยู่จริงๆ... แล้วทำไมเวลาผมเข้าใกล้ หัวใจหมอถึงได้เต้นแรงจนผมได้ยินเสียงผ่านเสื้อกาวน์แบบนี้ล่ะ?” เขาเอื้อมมือมาสัมผัสที่หน้าอกด้านซ้ายของฉันเพียงแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ไม่ได้ล่วงเกิน แต่หนักแน่นไปด้วยความหมาย ฉันแข็งทื่อไปทั้งตัว สมองขาวโพลนไปหมด รันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดึงตัวกลับไป แต่คราวนี้เขาคว้ามือฉันไว้ “ไปกันเถอะ ฝนเริ่มซาแล้ว” เขากางร่มคันใหญ่กางออกและดึงมือฉันให้เดินออกไปข้างนอกด้วยกัน ภายใต้ร่มคันเดียวในคืนที่มืดมิดและหนาวเหน็บ รันกระชับมือที่กุมมือฉันไว้แน่น ความอบอุ่นจากอุ้งมือหนาของเขาค่อยๆ ซึมเข้าสู่มือฉัน ความเย็นจากละอองฝนที่พัดผ่านเข้ามาไม่ได้ทำให้ฉันหนาวเลยแม้แต่น้อย ทว่า ในจังหวะที่เดินผ่านตึกกิจกรรมชั้นล่าง แสงไฟจากโคมไฟถนนที่กะพริบถี่ๆ เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนรออยู่ตรงหน้าบันไดทางลง มือที่กุมกันอยู่ของฉันและรันถูกปล่อยออกโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น... ‘หมวดมีน’ เพื่อนสนิทของฉันยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนอึดอัด เธอมองสลับระหว่างฉันกับรัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ฉันถึงกับพูดไม่ออก “รันธกร... นายลืมไปแล้วเหรอว่าวันนี้วันอะไร?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับหมออิ่มและรันในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ เกียร์เปื้อนกาวใจ