จุดแตกหักชั่วคราว

"ถ้ามือข้างนี้ใช้งานไม่ได้ขึ้นมาจริงๆ พี่จะเอาหน้าไปอวดภรรยาที่เป็นหมอได้ยังไงวะไอ้เต้!" เสียงสบถแหบพร่าดังลอดออกมาจากห้องทำงานโปรजेक्टส่วนตัวของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ กลิ่นฉุนของคัตเตอร์คมกริบที่เพิ่งพลาดเฉือนเข้ากับเนื้อปลายนิ้วปะปนกับกลิ่นกาวร้อนและกระดาษชานอ้อย รันธกรกำลังใช้มือข้างที่เหลือสะบัดไล่ความเจ็บแปลบด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว รอยเลือดหยดติ๋งลงบนฐานโมเดลตึกสูงสามสิบชั้นที่เขาก้มหน้าก้มตาปั่นมันมาข้ามวันข้ามคืนเพื่อส่งอาจารย์ในเช้าวันพรุ่งนี้ เต้ เพื่อนสนิทจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่แวะมาส่งเสบียงถึงโต๊ะ รีบคว้ากล่องปฐมพยาบาลมาเปิดพรึบด้วยความตกใจ "เชี่ยรัน! เลือดสาดขนาดนี้ มึงยังจะมีอารมณ์มาห่วงฟอร์มอีกเหรอวะเนี่ย แผลลึกชะมัด ยาดำเอาอยู่ไหมเนี่ย ให้กูพาไปห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลมหาลัยเลยดีกว่าวะ" รันกัดฟันกรอด ใช้ผ้าก๊อซกดทับแผลที่นิ้วชี้ข้างถนัด เลือดสีแดงสดซึมทะลุผ้าขาวอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบที่มักจะมีแววกวนประสาทอยู่เสมอกลับฉายความหงุดหงิดและอ่อนล้าอย่างปิดไม่มิด ความจริงเขาไม่ได้อยากไปโรงพยาบาลเพื่อทำแผลหรอก... เขาแค่อยากได้ยินเสียงเรียบๆ แต่เจือความดุของใครบางคนต่างหาก "กูไม่อยากไปโรงพยาบาลให้วุ่นวาย... โทรหาอิ่มให้หน่อยสิเต้ บอกแฟนมันหน่อยว่าโดนคัตเตอร์บาดเลือดอาบจนจะหมดตัวอยู่แล้ว เผื่อหมอเขาจะสละเวลาจากเคสผ่าตัดมาแปะพลาสเตอร์ให้สักวินาที" รันพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ปนความน้อยใจที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มฝืนๆ เต้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนสนิทต่างคณะทันที รออยู่ไม่นานปลายสายก็กดรับ แต่เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงราบAนเยือกเย็นที่คุ้นเคย *(ฮัลโหลค่ะเต้? ตอนนี้อิ่มติดเคสผ่าตัดด่วนในห้อง OR ยาวเลยค่ะ ออกมาไม่ได้จริงๆ มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะให้มีนช่วยจัดการก่อนไหม?)* เสียงของหมวดมีน เพื่อนสนิทของหมออิ่มดังแทรกขึ้นมาด้วยความร้อนรน รันที่เงี่ยหูฟังอยู่ใกล้ๆ คว้าโทรศัพท์มาจากมือเต้ทันที ดวงตาคู่นคมไหววูบด้วยความรู้สึกหลากหลาย "อิ่มล่ะมีน? อิ่มอยู่ไหน... บอกให้อิ่มออกมาคุยกับฉันหน่อยสิ ฉันเจ็บแผลนะเว้ย" *(รันเหรอคะ? ...คืออิ่มกำลังเย็บแผลให้คนไข้อยู่ค่ะ มืออิ่มไม่ว่างจริงๆ หมอเจ้าของไข้รุ่นพี่สั่งห้ามออกจากห้องเด็ดขาดจนกว่าจะจบเคสนี้ มีนบอกให้แล้วนะว่ารันเจ็บตัว แต่อิ่มเขา... เขาก้มหน้าทำงานต่อโดยไม่พูดอะไรเลยค่ะ)* เสียงของมีนเบาลงเล็กน้อยด้วยความเกรงใจ รันนิ่งเงียบไป ปลายนิ้วที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซชุ่มเลือดเริ่มเต้นตุบๆ ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกเคว้งคว้างที่ตีตู้มขึ้นมาในอก เขารู้ดีว่าหน้าที่ของหมอคืออะไร เขารู้ว่าอิ่มไม่ใช่ผู้หญิงงอแง แต่ในวินาทีที่เขากำลังแย่และต้องการเธอนั้น กำแพงความเข้าใจที่เคยมีมันกลับสั่นคลอนอย่างรุนแรง "อืม... เข้าใจแล้ว ฝากบอกแฟนฉันด้วยนะว่าไม่ต้องรีบ... ทำหน้าที่ของหมอให้เต็มที่เถอะ" รันกดตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำทักท้วงใดๆ อีก บรรยากาศรอบตัวในสตูดิโอสถาปัตย์เงียบกริบลงทันตาเห็น มีเพียงเสียงพัดลมเพดานเก่าๆ ที่หมุนเอื่อยเฉื่อย เต้ตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ อย่างเห็นใจ "เอาน่ารัน แฟนกู... เอ้ย แฟนแกเป็นหมอผ่าตัดนะเว้ย เรื่องแบบนี้มันเลี่ยงไม่ได้หรอก เดี๋ยวแผลหายดีค่อยไปอ้อนทีหลัง" "กูไม่ได้งอแงเรื่องแผลหวะเต้..." รันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าสะสม "แต่บางทีม200000000นาทีที่กูอยากให้เขาอยู่ข้างๆ... เขากลับเลือกคนไข้บนเตียงผ่าตัดมากกว่ากูซะงั้น ทั้งๆ ที่กู... ก็คือนิยามของความห่วงใยสำหรับเขาไม่ใช่เหรอวะ" รันสะบัดหน้าไล่ความอ่อนแอ ทิ้งตัวลงนั่งหน้าโต๊ะโมเดลอีกครั้ง มือข้างที่เจ็บพยายามหยิบปืนกาวร้อนขึ้นมาทำงานต่อด้วยความดื้อรั้น ความเงียบงันเริ่มกัดกินหัวใจของคนทั้งคู่ ความสัมพันธ์ที่เคยหวานชื่นมาระยะหนึ่ง กำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบชิ้นใหญ่ที่เรียกว่า 'เวลาและความรับผิดชอบ' ในขณะเดียวกัน ที่โรงพยาบาลศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัย ไฟสีแดงเหนือห้องผ่าตัดยังคงสว่างวาบ พญ.อิมิสรา ในชุดกาวน์เปื้อนคราบเลือดจางๆ ยืนมองกระจกบานเล็กกั้นระหว่างห้องผ่าตัดกับห้องพักแพทย์ ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม กลับไหวระริกด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่เธอพยายามกะพริบตาไล่มันกลับเข้าไป "อิ่มคะ เป็นอะไรหรือเปล่า? หน้าซีดๆ นะ ตั้งแต่ออกจากเคสเมื่อกี้แล้ว" หมวดมีนเดินเข้ามาแตะไหล่เพื่อนสาวด้วยความห่วงใย อิ่มส่ายหัวเบาๆ ลมหายใจสะท้านเฮือกเล็กน้อย เธอปลดถุงมือยางออกโยนลงถังขยะอย่างหมดแรง ภาพรอยเลือดที่เต้บอกว่ารันโดนคัตเตอร์บาดวนเวียนอยู่ในหัวเธอไม่ยอมหยุด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความร้อนรนและความรู้สึกผิดที่กัดกินลึกถึงขั้วหัวใจ "มีน... ฉันรู้สึกไม่ดีเลย" เสียงของหมออิ่มสั่นเครือเล็กน้อย น้อยครั้งมากที่คนอย่างเธอจะแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น "รันต้องโกรธฉันมากแน่ๆ ฉันเป็นหมอแท้ๆ แต่แม้แต่แผลของแฟนตัวเอง... ฉันยังไม่มีปัญญาไปดูด้วยซ้ำ" "รันเขาเข้าใจแกหรอกน่า เขาแค่ปากร้ายไปงั้นแหละ เดี๋ยวเลิกเวรแกก็รีบซิ่งมอเตอร์ไซค์ไปง้อเขาสิ" มีนพยายามปลอบใจ แต่อิ่มกลับส่ายหน้าช้าๆ ความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดบางอย่างกำลังแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง เธอรู้ว่ารันเป็นคนดื้อรั้นแค่ไหน ยิ่งเวลาที่เขาอารมณ์ไม่ดีและรู้สึกโดดเดี่ยว เขามักจะทำอะไรบ้าบิ่นเสมอ อิ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา กดเบอร์โทรหารันธกรทันทีเพื่อหวังจะเอ่ยคำขอโทษและอธิบายความจำเป็นทั้งหมด แต่เสียงสัญญาณที่ดังยาวนานไร้การตอบรับกลับทำให้หัวใจของเธอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม *ติ๊ด... ติ๊ด... ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่คุณเรียก...* อิ่มลองกดโทรใหม่อีกครั้ง ครั้งนี้เสียงตัดเข้าฝากข้อความเสียงทันที รันบล็อกเบอร์เธอ หรือไม่อย่างนั้น... โทรศัพท์ของเขาอาจจะแบตหมด หรือเกิดเรื่องแย่ๆ ขึ้นจริงๆ ระหว่างที่เธอละเลยเขา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หมุนตัววิ่งออกจากห้องพักแพทย์อย่างไม่คิดชีวิต ชุดกาวน์สีขาวยาวปลิวไปตามแรงวิ่ง ความเงียบสงบและระเบียบวินัยที่เธอเคยยึดถือพังทลายลงในพริบตาเดียว เมื่อความกลัวที่จะสูญเสียคนสำคัญที่สุดในชีวิตเข้าครอบงำ รถยนต์อีโคคาร์คันเล็กพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถโรงพยาบาลมุ่งหน้าสู่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ด้วยความเร็วเกินพิกัด ฝนเริ่มปรอยลงมาบางเบาเคลือบกระจกหน้ารถให้พร่ามัว อิ่มเหยียบคันเร่งสุดเท้า หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกผิดและเสียงเตือนภัยในสัญชาตญาณกรีดร้องว่า... บางที เธอาจจะมาสายเกินไป เมื่อรถคันเล็กเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าตึกคณะสถาปัตย์อย่างกะทันหัน อิ่มรีบเปิดประตูวิ่งฝ่าสายฝนปรอยๆ ขึ้นไปยังห้องสตูดิโอชั้นสามทันที ประตูห้องเปิดอ้าซ่าไว้ บรรยากาศภายในว่างเปล่าและเงียบงัน โมเดลตึกสูงที่ควรจะตั้งอยู่บนโต๊ะกลับล้มคว่ำไม่เป็นท่า กระดาษและเศษกาวกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของหมออิ่มสะดุดกึกจนแทบหยุดเต้น คือรอยหยดเลือดสีแดงสดที่หยดเป็นทางยาวจากโต๊ะทำงาน ลากผ่านพื้นห้องไปจนถึงระเบียงด้านนอก... ระเบียงที่มืดทึบและไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่กำลังเผชิญบททดสอบครั้งใหญ่ของหมออิ่มและรันธกรในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ