เคลียร์ใจในห้องพักฟื้น

"ถ้าจะเงียบใส่กันแบบนี้ ก็เอาคัตเตอร์กรีดหัวใจผมทิ้งไปเลยดีกว่าค่ะอิ่ม อย่าใช้ความเย็นชาฆ่ากันให้ตายทั้งเป็นแบบนี้เลย" น้ำเสียงของรันธกรสั่นพร่า เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ในประโยคนั้นมันชัดเจนยิ่งกว่าเสียงตะโกน หมออิ่มที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ในชุดผู้ป่วยสีฟ้าอ่อนยังคงนิ่งเงียบ แผ่นหลังบางพิงพนักเตียง สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องพักฟื้นวีไอพีที่บัดนี้มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากตึกคณะแพทย์ฝั่งตรงข้ามที่สะท้อนเข้ามาเป็นระยะ เธอไม่ได้โกรธจนไม่อยากคุย แต่ความรู้สึกผิดที่รันต้องมาบาดเจ็บเพราะความวู่วามของเธอในวันนั้น มันหนักอึ้งเกินกว่าจะหาคำมาอธิบาย รันขยับตัวลุกจากเก้าอี้ข้างเตียง แม้แขนข้างหนึ่งจะมีเฝือกอ่อนและผ้าพันแผลพาดผ่าน แต่เขาก็ยอมทนความเจ็บปวดเพื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว สถาปนิกหนุ่มที่เคยปากจัดและกวนประสาทคนไปทั่ว บัดนี้เหลือเพียงแววตาที่เว้าวอนและเปราะบางอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น "อิ่มมองหน้าผมหน่อยนะคะ" เขาวางมือลงบนมือเล็กของเธอแผ่วเบา "เรื่องที่เกิดขึ้น... ผมไม่ได้จะบอกว่าอิ่มผิดที่ไปงานเลี้ยงนั้น หรืออิ่มผิดที่ไว้ใจคนผิด แต่สิ่งที่ผมเสียใจที่สุด คือการที่อิ่มไม่ยอมบอกผมเลยว่าอิ่มกำลังเผชิญกับอะไรอยู่ เราคบกันมานานพอที่จะเชื่อใจกันไม่ใช่เหรอคะ?" หมออิ่มค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาคู่สวยที่เคยนิ่งสนิทบัดนี้รื้นไปด้วยหยดน้ำใส เธอเม้มปากแน่นก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว "เพราะอิ่มเป็นหมอไงรัน อิ่มต้องเข้มแข็ง อิ่มต้องจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง... อิ่มไม่อยากให้รันต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องไร้สาระของอิ่ม" "ไร้สาระงั้นเหรอ?" รันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ความโกรธเบาบางหายไปเหลือเพียงความเอ็นดูที่ผสมปนเปกับความเสียใจ "การที่อิ่มถูกคุกคามเนี่ยนะไร้สาระ? อิ่มรู้ไหมว่าตอนที่ผมเห็นอิ่มยืนสั่นอยู่ตรงนั้น หัวใจผมมันแทบหยุดเต้น ถ้าผมไม่ได้ไปทัน... ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ผม อิ่มจะทำยังไง?" เขาดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น แขนข้างที่สมบูรณ์ตระกองกอดเธอไว้ราวกับจะปกป้องจากโลกทั้งใบ หมออิ่มซบหน้าลงกับอกกว้างของรัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อในห้องพักฟื้นทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ความโกรธ ความกลัว และความอึดอัดที่สะสมมาตลอดสัปดาห์มลายหายไปในอ้อมกอดนี้ "ขอโทษค่ะ..." หมออิ่มสะอื้นเบาๆ รันกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ลูบศีรษะทุยของเธออย่างปลอบประโลม "ไม่ต้องขอโทษแล้วค่ะ แค่ต่อไปนี้... อย่าปิดบังกันอีก ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ อิ่มมีผม มีเพื่อนๆ มีหมวดมีน เราทุกคนพร้อมจะอยู่ข้างอิ่มเสมอ ส่วนไอ้หมอนั่น... ผมจัดการให้มันได้รับบทเรียนที่สาสมแล้ว รับรองว่ามันจะไม่มีวันเข้าใกล้ชีวิตอิ่มได้อีก" บรรยากาศในห้องเงียบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสาน รันผละตัวออกมาเล็กน้อยเพื่อจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตา เขานิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดรอยชื้นบนแก้มเนียนอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนเป็นการยืนยันความรักที่มีต่อเธอ "ผมเป็นวิศวกรนะอิ่ม งานถนัดที่สุดของผมคือการวางโครงสร้างให้แข็งแรง และสำหรับหัวใจของอิ่ม... ผมจะสร้างเกราะป้องกันให้หนาที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่ปล่อยให้เสาหลักอย่างอิ่มต้องหักพังเด็ดขาด" หมออิ่มยิ้มออกมาได้ในที่สุด เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่งและดูอ่อนโยนเกินกว่าจะนิยามได้ เธอคว้าปกเสื้อของรันแล้วดึงเขาลงมาใกล้ จนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน "งั้นวิศวกรของอิ่ม... ต่อไปนี้ก็ห้ามเจ็บตัวเพราะอิ่มอีกนะคะ ถ้าเป็นอะไรไป อิ่มคงไม่ให้อภัยตัวเอง" "รับทราบครับคุณหมอ แต่ถ้าแลกกับความปลอดภัยของอิ่ม... ให้ผมเจ็บตัวอีกกี่ครั้ง ผมก็ยอมค่ะ" ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของทั้งสองคน ดูเหมือนพายุใหญ่ที่พัดผ่านไปจะทำให้ต้นไม้สองต้นนี้หยั่งรากลึกลงในดินแห่งความรักมากกว่าเดิม แต่ทว่า... ความสุขมักมีระยะเวลาจำกัดเสมอ เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพักฟื้น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "หมออิ่มคะ... มีแขกมาหาค่ะ" เสียงพยาบาลหน้าห้องดังขึ้นก่อนจะเปิดประตูเข้ามา แต่คนที่เดินตามหลังเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'รินรดา' แฟนเก่าของรันธกรที่เคยหายสาบสูญไปนานหลายปี รินรดาในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียง สายตาที่เธอใช้มองรันธกรนั้นช่างซับซ้อนและเต็มไปด้วยความนัยจนหมออิ่มเผลอขยับตัวออกห่าง "รัน... เรามีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกันนะ เรื่องที่รันเคยสัญญากับเราไว้ที่นิวยอร์ก ตอนนี้เรากลับมาทวงคืนแล้ว" รันเบิกตากว้าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น รอยยิ้มที่เคยอบอุ่นเมื่อครู่หายไปสนิท เหลือเพียงความสับสนที่ฉายชัดในแววตา ขณะที่หมออิ่มก็ได้แต่ยืนนิ่ง... ราวกับหัวใจที่เพิ่งประสานกำลังจะแตกสลายลงอีกครั้ง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่กำลังเผชิญบททดสอบครั้งใหญ่ของหมออิ่มและรันธกรในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ