อาคมยุคใหม่ กับคอมพิวเตอร์รุ่นแรก

"ถ้ามันคิดว่าซ่อนอยู่ใต้ถุนบ้านแล้วกลิ่นสาบซากศพจะโชยมากลบกลิ่นผัดกะเพราหมูสับฝีมือผมไม่ได้ มันก็คงประเมินความสามารถของอดีตเซียนไอทีที่ผันตัวมาเป็นร่างทรงอย่างต่ำต้อยเกินไปแล้วล่ะครับคุณภูผา" จันทร์แรมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือเรียวสวยยังคงตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานเซรามิกเคลือบลายครามอย่างใจเย็น ท่ามกลางบรรยากาศในบ้านไม้สักทองหลังใหญ่ที่ควรจะอบอวลไปด้วยความสุขของคู่แต่งงานใหม่ แต่ทว่า ณ วินาทีนี้ อากาศรอบตัวกลับลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ ร้อยเอกภูผา วางช้อนส้อมในมือลงทันที ดวงตาคมกริบแบบฉบับนายทหารรบพิเศษกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง มือหนาเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกสั้นประจำกายที่วางอยู่ใกล้ตัวตามสัญชาตญาณนักรบ กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งตัวพร้อมรับมือกับสิ่งผิดปกติที่กำลังคืบคลานเข้ามา "พี่จัดการเองครับแรม ล็อคประตูไว้ อย่าเพิ่งออกไปไหน" ภูผากระซิบเสียงต่ำด้วยความเป็นห่วง แววตาคู่นั้นฉายชัดถึงความคลั่งรักและปกป้องภรรยาจนตัวตาย "เดี๋ยวก่อนครับคุณภูผา การใช้กำลังทหารพังใต้ถุนบ้านตอนนี้ อาจจะทำให้เราเสียรูปคดีทางวิญญาณได้นะครับ" จันทร์แรมยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวับวาวด้วยความท้าทาย เขามองทะลุผ่านพื้นไม้สักลงไปเบื้องล่างด้วยเนตรทิพย์ที่ผสานเข้ากับเทคโนโลยีล้ำสมัยในยุค 80 ร่างบางเดินไปหยิบกระเป๋าหนังสีดำใบเก่งที่ซ่อนไว้หลังตู้กับข้าว ภายในนั้นไม่ได้มีเพียงยันต์อาคมหรือน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์แบบโบราณ แต่กลับบรรจุอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกดัดแปลงขึ้นมาเป็นพิเศษด้วยฝีมือของเขาเอง คอมพิวเตอร์พกพารุ่นแรกที่เพิ่งนำเข้าจากต่างประเทศ ถูกเชื่อมต่อเข้ากับสายสัญญาณแปลกประหลาดที่ถักทอด้วยเส้นด้ายอาคมและทองแดงบริสุทธิ์ นี่คือโปรเจกต์ลับที่จันทร์แรมซุ่มทำมานานหลายคืน—เครื่องตรวจจับคลื่นพลังงานวิญญาณระบบดิจิทัล หรือที่เขาตั้งชื่อมันเล่นๆ ในใจว่า *'Ghost-Scanner 80'* "คุณจะทำอะไรหรือครับแรม นั่นมันเครื่องอะไร หน้าตาประหลาดพิกล" ภูผาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยระคนทึ่ง แม้เขาจะคุ้นชินกับการเห็นภรรยาทำเรื่องเหนือธรรมชาติมาหลายต่อหลายครั้ง แต่การนำเอาเครื่องมือชิ้นใหญ่ที่มีสายไฟระโยงระยางมาต่อเข้ากับกระถางธูปโบราณเช่นนี้ ก็ยังคงเป็นภาพที่ชวนอัศจรรย์ใจอยู่ไม่น้อย "เครื่องมือทำมาหากินของยุค 80 ไงครับคุณสามี" จันทร์แรมตอบพร้อมกับกดเปิดสวิตช์เครื่อง หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กกะพริบไหวด้วยแสงสีเขียวเรืองรอง เสียงพัดลมระบายอากาศภายในเครื่องดังหึ่งเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว โค้ดคำสั่งภาษาโปรแกรมมิ่งถูกป้อนเข้าไปผสมผสานกับบทสวดคาถาอาคมที่พึมพำออกมาจากริมฝีปากบาง จันทร์แรมกำลังแปลงค่าพลังงานความอาฆาตมาดร้ายของวิญญาณเร่ร่อน ให้กลายเป็นคลื่นความถี่ที่แสดงผลออกมาบนหน้าจอภาพ วิ้งงงง! เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเบาๆ หน้าจอสีเขียวมรกตปรากฏกราฟเส้นหยักขึ้นลงอย่างรุนแรง จุดพิกัดสีแดงฉานกะพริบถี่atบริษัทยิบอยู่บริเวณมุมซ้ายล่างของแผนผังบ้าน ซึ่งก็คือตำแหน่งใต้ถุนบ้านตรงจุดที่เงาดำทมิฬซ่อนตัวอยู่นั่นเอง "เจอตัวแล้วครับ... ความถี่พลังงานอยู่ที่ระดับเจ็ดร้อยเมกะเฮิรตซ์ ปนเปื้อนด้วยจิตอาฆาตรุนแรงระดับวิญญาณอาฆาตตระกูลเก่าแก่" จันทร์แรมวิเคราะห์ผลลัพธ์บนหน้าจออย่างแม่นยำ ราวกับเซียนคอมพิวเตอร์กำลังเช็คบั๊กโปรแกรม ทันใดนั้นเอง! ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เสียงกราฟเส้นหยักที่เคยนิ่งสงบ กลับพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดจนหน้าจอเกือบจะระเบิดเป็นสีแดงก่ำ พร้อมกับเสียงกรีดแหลมสูงที่ดังทะลุผ่านลำโพงขนาดเล็กออกมา ทำเอาขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง "มันไม่ได้มาแค่ตัวเดียวครับคุณภูผา... และเป้าหมายของมัน ไม่ใช่แค่การมาแอบดูพวกเราเฉยๆ" จันทร์แรมเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าหวาน "แต่มันกำลังส่งสัญญาณเรียกพวกพ้องข้ามมิติมาทางช่องสัญญาณโทรศัพท์บ้านเรา!" กริ๊งงงงงงง! เสียงโทรศัพท์แบบหมุนหมายเลขรุ่นโบราณในห้องรับแขกแผדเสียงกรีดร้องดังลั่นบ้านขึ้นมาทันที ราวกับตอบรับคลื่นพลังงานนั้นอย่างพพอดี ดึกดื่นป่านนี้ ไม่มีมนุษย์หน้าไหนโทรเข้ามาอย่างแน่นอน สายนั้นต่อตรงมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง และปลายสาย... กำลังรอให้ใครสักคนยกหูขึ้นรับ ภูผาก้าวเข้าไปยืนขวางหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ มือหนากำด้ามปืนแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ดวงตาดุดจดจ้องไปที่เครื่องโทรศัพท์ที่ยังคงส่งเสียงแผดก้องไม่หยุดหย่อน จันทร์แรมเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เครื่องโทรศัพท์นั้นด้วยฝีเท้ามั่นคง เขาสูดหายใจเข้าลึก and กลิ่นหอมของผัดกะเพราจานเด็ดบนโต๊ะอาหารเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเน่าเฟะของดินปนซากศพที่ทะลักผ่านช่องลมเข้ามาจนแทบสำลัก มือเรียวยื่นไปแตะที่หูโทรศัพท์อย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะยกขึ้นแนบหูช้าๆ "สวัสดีครับ... บริการรับปลดหนี้กรรมและล้างบางวิญญาณเร่ร่อน ยินดีให้บริการครับ" ฉับพลัน เสียงปลายสายที่ตอบกลับมา ทำเอาเลือดในกายของทั้งคู่แทบจับเป็นน้ำแข็ง—มันไม่ใช่เสียงคำรามของผีร้าย แต่เป็นเสียงหัวเราะแหบพร่าอันคุ้นเคยของใครบางคน... คนที่ควรจะนอนอยู่ในหลุมศพเมื่อสามปีก่อน! ---------------------------------------- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ!