บทเรียนจากหน้าหนังสือ

“เงาของคุณ... มันยาวเกินไปนะคะ ธันวา” เสียงแหบพร่าของคุณยายละมุนดังแทรกผ่านความเงียบงันในร้านหนังสือเก่า ราวกับมีดโกนที่กรีดผ่านม่านหมอกที่ปกคลุมสติสัมปชัญญะของฉันจนหมดสิ้น มือของฉันที่กำลังกำสร้อยข้อมือเงินเส้นนั้นไว้แน่นสั่นระริก ความเย็นเยียบจากโลหะดูเหมือนจะซึมลึกเข้าสู่กระดูกสันหลัง เมื่อก้มมองลงไปบนพื้นไม้ขัดมันที่ควรจะมีเพียงแค่เงาของหญิงสาวตรงหน้า แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเงาดำมืดที่บิดเบี้ยวและทอดตัวยาวเหยียดประหนึ่งจะเขมือบกลืนร่างของเธอเข้าไป ฉันถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือไม้โอ๊คเก่าคร่ำ กลิ่นกระดาษชราและกลิ่นฝุ่นคลุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับความทรงจำที่เน่าเปื่อยกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาใหม่ “คุณเห็น... คุณเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหมคะ?” ฉันถาม เสียงของฉันแหบแห้งจนแทบจำไม่ได้ว่าเป็นเสียงของตัวเอง ยายละมุนไม่ได้ขยับเขยื้อน หญิงชรายังคงนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ตัวเดิม แว่นสายตากรอบโลหะบนดั้งจมูกสะท้อนแสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟสีส้ม เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับว่าปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องปกติธรรมดาพอๆ กับการหยิบหนังสือสักเล่มขึ้นมาปัดฝุ่น “คนเรามักจะวิ่งหนีเงาของตัวเองนะคะ ธันวา” เธอเอ่ยพลางเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยริ้วรอยไปหยิบหนังสือปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูเหมือนจะผ่านร้อนผ่านหนาวมานับศตวรรษเล่มหนึ่งขึ้นมา “แต่แปลกนะคะ ยิ่งวิ่งหนี มันก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้น จนวันหนึ่ง... มันก็กลายเป็นคุกที่ขังเราไว้เสียเอง” เธอยื่นหนังสือเล่มนั้นมาทางฉัน หน้าปกไม่มีชื่อเรื่อง ไม่มีชื่อผู้แต่ง มีเพียงรอยร้าวของหนังที่เป็นเส้นสายดั่งแผนที่ชีวิต “อ่านสิคะ” ยายละมุนกำชับ “บทที่สิบเอ็ด... หน้าที่กระดาษถูกพับไว้ นั่นคือบทเรียนที่คุณกำลังติดหล่มอยู่พอดี” ฉันรับหนังสือมาด้วยมือที่ยังไม่หายสั่น เมื่อเปิดไปยังหน้าที่มีรอยพับ มุมกระดาษเหลืองกรอบนั้นมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของใครบางคนเอาไว้ว่า *‘การให้อภัยไม่ใช่การลบล้างความผิด แต่คือการยอมรับว่าแผลเป็นนั้นไม่มีวันหายไป แต่เราต่างหากที่ต้องหัดเดินต่อไปพร้อมกับมัน’* ทันใดนั้นเอง ภาพในหัวของฉันก็ตัดสลับไปมาระหว่างความทรงจำในอุบัติเหตุครั้งนั้น กับความว่างเปล่าของข้อมือหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า... ทำไมเธอถึงไม่มีรอยแผล? หากอุบัติเหตุนั้นเป็นเรื่องจริง และความสูญเสียที่ฉันแบกไว้ในใจมาตลอดเกือบปีเป็นเรื่องจริง แล้วสิ่งที่ฉันเห็นอยู่ตรงนี้คืออะไร? ปีศาจที่เกิดจากความผิดบาปของฉันเอง หรือว่าเป็นตัวฉันที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันนั้นกันแน่? “ยายคะ...” ฉันเงยหน้าขึ้นมอง แต่ร้านหนังสือกลับดูเปลี่ยนไป ราวกับมิติคู่ขนาน บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งขึ้นจนหายใจลำบาก “ทำไมบนข้อมือเธอถึงไม่มีแผลเป็น... ในเมื่อฉันเป็นคนทำให้เธอมันเองกับมือ!” คุณยายละมุนวางมือลงบนเคาน์เตอร์ เสียงไม้กระทบกันดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะประตูมรณะ เธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน แววตาของหญิงชราที่เคยอ่อนโยนกลับดูคมกริบและเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด “ธันวาคะ” เธอเรียกชื่อฉันอีกครั้ง น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “ถ้าเธอยังไม่มีแผลเป็น แล้วคุณล่ะ... ในหัวใจของคุณ คุณคิดว่าสร้อยเส้นนี้คือเครื่องเตือนความจำถึง ‘ความรัก’ หรือ ‘โซ่ตรวน’ ที่คุณใช้ผูกมัดตัวเองไว้กับความตายกันแน่?” ขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยตอบ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น... *กริ๊ง...* ประตูร้านเปิดออกพร้อมกับสายฝนที่สาดซัดเข้ามาตามแรงลม และบุคคลที่ก้าวเข้ามาในร้าน ทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอคนนั้น... คนที่มีใบหน้าเหมือนกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายฉันราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าในมือของหญิงที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ กลับถือภาพถ่ายใบเก่าใบหนึ่ง ซึ่งเป็นภาพของตัวฉันเองที่สวมชุดพนักงานออฟฟิศ... กำลังยืนอยู่ในจุดที่เกิดอุบัติเหตุพร้อมกับสร้อยข้อมือเส้นนั้นอยู่ในมือข้างขวา “คุณยังไม่รู้ตัวสินะ...” หญิงสาวคนใหม่พูดขึ้น พลางยกภาพถ่ายนั้นขึ้นมาให้เห็นชัดๆ “ว่าคนที่คุณยืนคุยด้วยอยู่นานสองนานในร้านนี้... ไม่มีเงามาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ” ฉันหันขวับไปมองที่พื้นตรงที่หญิงสาวคนแรกเคยยืนอยู่... ไม่มีเงาของใครเลยแม้แต่คนเดียว ยกเว้น ‘เงาของฉัน’ ที่บัดนี้มันกำลังขยายตัวขึ้นจนกลืนกินร้านหนังสือทั้งร้านให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด! ขอบคุณทุกการติดตามที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งความทรงจำนี้ไปกับสมุดบันทึกสีน้ำตาลนะคะ