ร้านหนังสือของยายละมุน

“คุณจะจ้องมองเงาในกระจกจนกว่ามันจะควักลูกตาคุณออกมาเลยไหมคะ?” น้ำเสียงแหบพร่าทว่ากังวานของหญิงชราฉุดกระชากสติฉันให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความหวาดกลัว ฉันสะดุ้งสุดตัวจนไหล่กระแทกเข้ากับชั้นไม้เก่าคร่ำคร่า กลิ่นอายของกระดาษชื้นและฝุ่นละอองที่อบอวลอยู่ในร้านหนังสือ ‘ละมุนภัณฑ์’ แห่งนี้ดูจะหนาแน่นขึ้นจนฉันเริ่มหายใจไม่ออก รอยนิ้วมือสีแดงฉานบนหน้ากระดาษยังคงเด่นชัด ราวกับมันเพิ่งถูกประทับลงไปเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน ฉันเบือนหน้าหนีจากกระจกบานนั้น—บานที่เมื่อครู่เพิ่งแสดงภาพสะท้อนที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น “คุณยาย... เมื่อกี้... หนูเห็น...” ฉันพยายามเรียบเรียงประโยค เสียงของฉันสั่นเครือจนน่าสมเพช คุณยายละมุนไม่ได้หันมามอง ท่านยังคงง่วนอยู่กับการจัดเรียงเล่มหนังสือปกแข็งบนชั้นไม้สัก มือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาของท่านดูนุ่มนวลอย่างประหลาด ยามที่ปลายนิ้วสัมผัสสันหนังสือแต่ละเล่ม ราวกับท่านกำลังปลอบประโลมวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในนั้น “ตาคนเราน่ะ มักจะมองเห็นสิ่งที่ ‘อยากเห็น’ หรือไม่ก็สิ่งที่ ‘กลัวที่สุด’ เสมอค่ะ” คุณยายละมุนตอบพลางขยับแว่นสายตา “โดยเฉพาะคนที่แบกโลกไว้ทั้งใบจนลืมวางลงแบบคุณน่ะนะ เงาในกระจกไม่ได้ทำอะไรคุณหรอกค่ะ มีแต่คุณนั่นแหละที่กำลังทำให้ตัวเองแตกสลาย” ฉันยืนนิ่ง ท่ามกลางเสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมาข้างนอกราวกับจะล้างโลก ร้านหนังสือแห่งนี้ดูเหมือนจะเป็นเกาะเล็กๆ ที่แยกตัวออกมาจากความวุ่นวายของกรุงเทพฯ เมืองที่ฉันเพิ่งจะเดินหนีออกมาอย่างคนไร้จุดหมาย หลังจากได้รับจดหมายเลิกจ้างที่ไม่มีแม้แต่คำกล่าวลา “หนูแค่มาหลบฝนค่ะ” ฉันพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นรัวด้วยความหวาดระแวง “หลบฝน หรือหลบความจริง?” ท่านหันกลับมาส่งยิ้มให้ ยิ้มที่ไม่ใช่ยิ้มของผู้สูงวัยทั่วไป แต่มันเป็นรอยยิ้มของคนที่มองทะลุปรุโปร่งถึงรอยร้าวในใจของคนตรงหน้า “เอาเถอะค่ะ จะมาเพราะเหตุผลอะไรก็ช่าง ในเมื่อเข้ามาแล้ว ก็หยิบสักเล่มติดมือไปสิคะ เผื่อว่าบางที... ตัวอักษรพวกนี้อาจจะตอบคำถามที่คุณไม่กล้าแม้แต่จะถามตัวเอง” ฉันเดินไปตามทางเดินแคบๆ ที่ขนาบด้วยชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน กลิ่นกระดาษเก่าหอมละมุนดั่งไม้หอมชั้นดี มันชวนให้นึกถึงความทรงจำวัยเยาว์ที่เคยถูกเก็บไว้ในลิ้นชักที่ล็อกกุญแจตายตัว ฉันไล่ปลายนิ้วไปตามสันหนังสือจนมาหยุดอยู่ที่เล่มหนึ่ง—ปกสีน้ำตาลเข้มไร้ชื่อเรื่อง ไม่มีแม้แต่ชื่อผู้แต่ง เมื่อเปิดออก กระดาษภายในดูเก่าจนเกือบกรอบ แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ ทำให้ตัวหนังสือลายมือหวัดๆ ดูมีชีวิตราวกับจะขยับเคลื่อนไหวได้ *‘วันที่ 3: ความผิดพลาดไม่ได้อยู่ที่การเริ่มใหม่ แต่อยู่ที่การยอมรับว่าเราสูญเสียสิ่งใดไปตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเดิน’* หัวใจของฉันกระตุกวูบ ข้อความนี้... เหมือนใครบางคนกำลังเขียนบันทึกถึงฉันโดยเฉพาะ ลายมือนี้—แม้จะเลือนราง แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเคยเห็นมันผ่านตาในกระจกเงาบานนั้น “เล่มนั้นน่ะ... มันรอเจ้าของที่ทำมันหายไปนานนะคะ” เสียงคุณยายละมุนดังมาจากด้านหลัง ท่านมายืนอยู่ใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมา “ทำไมหนูถึงรู้สึกว่า... เหมือนเคยเขียนข้อความนี้เองคะ?” ฉันถามด้วยเสียงกระซิบ ความกลัวที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความสงสัยที่รุนแรงกว่า “ความทรงจำคือมวลพลังงานค่ะ มันไม่เคยหายไปไหน แค่เปลี่ยนที่อยู่” คุณยายละมุนเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉัน สัมผัสของท่านเย็นเฉียบ “ลองอ่านหน้าถัดไปสิคะ แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมรอยนิ้วมือสีแดงถึงเลือกประทับบนหน้ากระดาษของคุณ” ฉันค่อยๆ พลิกหน้าถัดไป มือสั่นเทาจนแทบประคองเล่มหนังสือไว้ไม่อยู่ แต่ทันทีที่สายตาปะทะกับเนื้อหาบนหน้ากระดาษ ลมหายใจของฉันก็ขาดห้วงไปทันที มันไม่ใช่แค่บันทึก แต่มันคือภาพสเก็ตช์ของฉัน—ภาพที่ฉันกำลังนั่งก้มหน้าอยู่ในร้านหนังสือแห่งนี้ ในวินาทีนี้เป๊ะๆ พร้อมกับคำบรรยายใต้ภาพว่า *‘วันนี้คือวันที่เธอเริ่มมองเห็นฉัน... และคือวันที่เธอเริ่มสูญเสียความเป็นตัวเองไปตลอดกาล’* จังหวะนั้นเอง ประตูกระจกหน้าร้านที่ล็อกสนิทกลับเปิดผางออกพร้อมกับลมพายุที่พัดเข้ามาจนหนังสือบนชั้นปลิวว่อน ท่ามกลางความมืดมิดของพายุฝน ร่างหนึ่งก้าวเข้ามา—ร่างที่สวมชุดเดียวกับฉัน เปียกปอนเหมือนฉัน และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาของเธอกลับกลายเป็นสีแดงก่ำดั่งหมึกที่เปื้อนบนหน้ากระดาษนั้น “เจอตัวสักทีนะ... ธันวา” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเสียงในหัวของฉันไม่มีผิดเพี้ยน ก่อนที่เธอจะแสยะยิ้มกว้างจนเห็นรอยเย็บที่มุมปาก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษในความเงียบงันกับสมุดบันทึกสีน้ำตาลนะคะ