เกมธุรกิจที่พ่วงเรื่องแค้น

แฟ้มข้อมูลสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาใบหน้าคมคสันที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเคร่งเครียด คินน์ อัครเดโช ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาคมกริบทอดมองเอกสารประวัติบริษัทดีไซน์น้องใหม่ที่เพิ่งชนะการประมูลโครงการยักษ์ใหญ่ตัดหน้ากลุ่มบริษัทอัครเดโชไปอย่างไม่ไว้หน้า ในหน้าประวัติผู้บริหารระดับสูง ปรากฏภาพถ่ายของหญิงสาวในชุดสูทสีขาวเข้ารูป ใบหน้าเรียาสวยที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นและห่างเหิน ดวงตาดอกท้อคู่นั้นเคยใช้มองเขาด้วยความรักและความภักดี แต่บัดนี้... มันกลับทอดมองมาจากเบื้องสูงราวกับจะเยาะเย้ยถากถาง "รินรดา พีรวิชญ์..." ชื่อนั้นถูกพึมพำออกมาจากริมฝีปากหยักลึกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งเจ็บปวด คุกกรุ่น และไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอจนต้องยอมหย่าขาดเพื่อปัดเป่าความรำคาญในวันนั้น กลับกลายเป็นแม่เหล็กดึงดูดอำนาจและทุนมหาศาลจากต่างประเทศเข้ามาสั่นคลอนบัลลังก์ธุรกิจที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่เลขาคนสนิทจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าหวาดหวั่น "ท่านประธานครับ ทางธนาคารพันธมิตรแจ้งเลื่อนการอนุมัติวงเงินกู้ระยะสั้นออกไปก่อนครับ... เหมือนจะมีกระแสข่าววงในหลุดออกไปว่ากลุ่มทุนที่หนุนหลังคุณรินรดากำลังกว้านซื้อหุ้นในเครือของเราครับ" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย่อหยิ่งทระนงที่ถูกท้าทายจนถึงขีดสุด เขาปัดแฟ้มเอกสารนั้นทิ้งลงพื้นเสียงดังสนั่น "เธอคิดจะใช้เกมธุรกิจมาบดขยี้ฉันให้แหลกคามืออย่างนั้นสินะ... ริน" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่กำลังกระฮึ่มไหวด้วยแรงอารมณ์ "เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น รินรดา เธออยากเล่นสงครามประสาทกับฉันใช่ไหม งั้นฉันจะจัดให้เธอเอง... แบบที่เธอจะต้องเป็นฝ่ายคลานเข่ามาขอร้องฉันทีเดียว!" บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของโครงการในช่วงค่ำคืนเงียบสงบ ไร้ซึ่งผู้คนนอกจากร่างระหงของรินรดาที่กำลังยืนทอดสายตามองแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่างผ่านกระจกใส เธอกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะก้าวแรก กลิ่นอายของความสำเร็จหอมหวานเสียจนเธอเกือบจะลืมเลือนรอยแผลเป็นในอดีตที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงภรรยาไร้ค่า เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย กลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายปะปนกับความดุดันที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้รินรดาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ ท่านประธานคินน์ไม่ควรบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของบริษัทอื่นนะคะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ ไร้ความสะทกสะท้าน เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับมาสบตากับอดีตสามีด้วยแววตานิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในบึงลึก คินน์สาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวของเขาดุจพญาเสือที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นลุกโชนด้วยไฟโทสะและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่อัดอั้นมานานหลายปี "เธอเก่งขึ้นมากนี่รินรดา กล้าใช้เล่ห์เหลี่ยมทุกวิถีทางเพื่อเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน ถึงขนาดร่วมมือกับไอ้ธันวาเพื่อล้มฉันเลยงั้นเหรอ?" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเย็นชาบาดลึก "เล่ห์เหลี่ยมเหรอคะคุณคินน์? สิ่งที่ฉันทำเทียบไม่ได้เลยกับที่คุณเคยทำกับฉันเมื่อสามปีก่อน... ตอนที่คุณเหยียบย่ำความรู้สึกของฉัน โยนใบหย่าใส่หน้า และไล่ฉันออกจากชีวิตราวกับฉันเป็นแค่เศษขยะ วันนั้นคุณเคยถามไหมว่าฉันรู้สึกยังไง?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของคินน์ราวกับลูกศรอาบยาพิษ เขาพุ่งเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วรวบเข้าหาตัวจนแนบชิด แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง รินรดาตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่ก็ยังคงฝืนตั้งกำแพงความแข็งกร้าวไว้ ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อดีตสามีได้เห็น "ปล่อยฉันนะคะคุณคินน์!" เธอพยายามขัดขืน ดันอกแกร่งออกห่าง "ไม่ปล่อย!" คินน์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของเธอยังคงรัญจวนใจเขาไม่เสื่อมคลาย มันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา "เธอคิดเหรอว่าการกลับมาแก้แค้นด้วยวิธีตื้นๆ แค่นี้จะทำให้ฉันยอมแพ้? เธอกำลังเล่นกับไฟรินรดา... และเธอก็รู้ดีว่าฉันไม่เคยปรานีใคร!" "เชิญค่ะ! อยากทำอะไรก็ทำเลย พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะว่าผู้ชายที่ไร้หัวใจอย่างคุณ จะทำลายฉันได้มากกว่าที่เคยทำมาแล้วยังไง!" รินรดาเชิดหน้าท้าทาย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความเย่อหยิ่งและท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของหญิงสาว ทำให้ฟิวส์ขาดผึ่งในสมองของคินน์ ความโกรธแค้น ความโหยหา และแรงปรารถนาอันร้อนแรงหลอมรวมกันจนระเบิดออกมาเป็นสัมผัสอันรุนแรงและเอาแต่ใจริมฝีปากหยักประทับจูบลงมาที่กลีบปากนุ่มทันทีโดยไม่ให้อตั้งตัว รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกัดฟันแน่นเพื่อขัดขืนการรุกราน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของอดีตสามีผู้ทรงอิทธิพลได้ คินน์ใช้มือข้างหนึ่งล็อกท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับสัมผัสอันดุดัน ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน รสจูบทั้งดิบเถื่อน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดผสมผสานกันจนลมหายใจของทั้งคู่ติดขัด ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รินรดาเผลอครางประท้วงในลำคอเมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเอวคอดผ่านเนื้อผ้าชุดสูทสัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ให้ย้อนคืนมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายของทั้งคู่ต่างตอบสนองต่อกันและกันราวกับมีแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ คินน์ผริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อกอบโกยอากาศ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดรดแก้วเนียนใส ดวงตาคมกريบมองสำรวจใบหน้าของอดีตภรรยาที่แดงก่ำและหอบสะท้าน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลและคุกกรุ่น "เธอยังเป็นของฉัน... รินรดา" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหู ก่อนที่เขาจะอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัวแล้วก้าวตรงไปยังห้องรับรองส่วนตัวด้านใน ค่ำคืนนี้... เกมธุรกิจและเกมแค้นได้หลอมรวมเป็นเพลิงสวาทที่ร้อนแรงเกินกว่าใครจะหยุดยั้งได้ แต่ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังดำดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำ เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานด้านนอกก็แผדเสียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากโรงพยาบาลชื่อดัง ที่ส่งภาพเอกสารผลตรวจสุขภาพของเด็กชายวัยสี่ขวบผู้มีใบหน้าถอดแบบมาจากคินน์ราวกับพิมพ์เดียวกัน พร้อมข้อความสั้นๆ ที่เขียนไว้ว่า... *"คุณพ่อคะ... น้องรันคิดถึงคุณพ่อจังเลยค่ะ"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง