รอยร้าวในอดีต

กลิ่นอายของฝนที่เพิ่งซาลงในค่ำคืนนั้น... ยังคงฝังแน่นอยู่ในซอกหลืบความทรงจำของรินรดา ราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันเลือนหาย “เกมแก้แค้นของฉัน... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหากล่ะคะ คุณคินน์” ประโยคที่เพิ่งเอื้อonออกไปเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบงัน แต่สำหรับรินรดาแล้ว มันกลับพาเธอดิ่งลึกย้อนเวลากลับไปยังห้วงยามแห่งความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิต วันที่เธอตระหนักว่า ทะเบียนสมรสที่เธอถือครองอยู่นั้น ไม่มีค่าอะไรเลยนอกจากกระดาษแผ่นหนึ่งที่ใช้กักขังวิญญาณของเธอไว้กับซากปรักหักพัง ย้อนกลับไปในคืนฝนตกหนักเมื่อสี่ปีก่อน... คินน์ อัครเดโช ยืนหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างที่เธอเคยซบอิงเพื่อหาความอบอุ่น บัดนี้กลับเย็นชาดุจน้ำแข็ง คำพูดแต่ละคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกราวกับคมมีดที่กรีดแทลงมาบนหัวใจที่กำลังอุ้มท้องลูกน้อยในครรภ์ได้ถึงสามเดือน “เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเด็กในท้องจะทำให้ฉันรักเธอได้ รินรดา?” เสียงทุ้มต่ำนั้นเย้ยหยันอย่างไร้ความปรานี คินน์หันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาใกล้ คุกAคามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของหญิงสาวที่กำลังสั่นสะท้าน มือหนาเอื้อมมาบีบคางฉัตรของเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าสบตา “ปล่อยนะคะ... คินน์ ฉันเจ็บ” เสียงหวานสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอหน่วย แต่มันไม่ได้ทำให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย “เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่เธอและครอบครัวทำไว้!” คินน์ตวาดกร้าว นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดชนวนจากอดีตอันดำมืดที่เขาเข้าใจผิดมาตลอด “จำใส่สมองของเธอเอาไว้ รินรดา ว่าตำแหน่ง ‘ภรรยา’ ของฉัน มันไม่มีค่าอะไรทั้งสิ้น! ต่อให้เธอคลอดลูกออกมา ก็อย่าหวังว่าเด็กคนนี้จะได้รับความรักจากพ่ออย่างฉัน!” แรงกระชากทำให้ร่างระหงเซถลาล้มลงบนเตียงนอนกว้าง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นกระทบผ้าปูที่นอนสีเข้ม ความอบอุ่นที่เคยมีมลายหายสิ้น เหลือเพียงความหนתเหน็บที่กัดกินลึกลงไปถึงกระดูกดำ ค่ำคืนนั้น ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงการลงทัณฑ์อย่างไร้หัวใจ ร่างกายของเธอถูกครอบครองด้วยความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ดิบเถื่อนที่คินน์ระบายใส่เพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในจิตใจ ในอ้อมแขนที่ควรรอคอยการโอบกอดด้วยความรัก กลับเป็นกรงขังแห่งความทรมานที่ทำให้รินรดาสาบานกับตัวเองทั้งน้ำตา... ว่าเธอจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ผู้ชายคนนี้อีกเป็นอันขาด ปัจจุบัน... รินรดากะพริบตาไล่ภาพอดีตอันโหดร้ายนั้นออกไป นัยน์ตาสีควันบุหรี่ที่ทรงพลังกลับมาสงบนิ่งและเฉียบคมดังเดิม รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงาม เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ดีไซเนอร์ระดับโลกผู้เพียบพร้อมและเยือกเย็นในวันนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ยอมให้ใครเหยียบย่ำได้อีกต่อไปแล้ว ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องทำงานส่วนตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะ หัวใจของรินรดากระตุกวาบ เมื่อบุคคลที่เธอไม่อยากพบหน้ามากที่สุดในยามวิกาลเช่นนี้ กลับยืนสง่นิ่งอยู่ตรงกรอบประตู คินน์ อัครเดโช... อดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง ยามนี้แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและร่องรอยของความสำนึกผิดที่ปิดไม่มิด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอจดจำได้ดีโอบล้อมรอบตัว จนรินรดาต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ “คุณเข้ามาทำไมคะ คินน์? ที่นี่ไม่มีที่สำหรับคนอย่างคุณ” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยด้วยความเยือกเย็น พยายามปกปิดความหวั่นไหวที่เริ่มตีรวนขึ้นมาในอก คินน์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ใช้สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและเจ็บปวด ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาตรึงข้อมือของเธอไว้เบาๆ แต่หนักแน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา “ฉันรู้ความจริงแล้ว... รินรดา” เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהกระซิบชิดริมหู ร้อนผ่าวจนขนลุกชัน “เรื่องทั้งหมดในอดีต... ฉันรู้แล้วว่าฉันโง่แค่ไหนที่ทำลายผู้หญิงที่รักฉันที่สุดลงได้” รินรดาสะบัดข้อมือออกอย่างแรง นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขุดคุ้ย “สายไปแล้วค่ะคุณคินน์ ความเสียใจของคุณ มันซื้อเวลาที่ตายไปแล้วของฉันคืนมาไม่ได้หรอกนะคะ!” เธอกำลังจะผลักอกเขาออกเพื่อเดินหนี ทว่าสายตาของคินน์กลับเลื่อนเลยผ่านไหล่เธอไปหยุดอยู่ที่มุมห้อง... จุดที่กระเป๋าเอกสารใบโตและแฟ้มสีน้ำเงินเปิดอ้าอยู่ และภาพถ่ายใบหนึ่งกำลังคว่ำหน้าลงบนโต๊ะทำงาน รินรดาหน้าถอดสี หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นคินน์ก้าวผ่านตัวเธอไปหยิบภาพถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา... ภาพถ่ายที่เธอพยายามซ่อนมันไว้ให้พ้นจากสายตาของคนใจร้ายอย่างเขาตลอดมา ภาพของเด็กชายวัยสามขวบที่มีนัยน์ตากลมโต ดื้อรั้น และถอดแบบโครงหน้ามาจากคินน์ อัครเดโช ราวกับแกะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ