พันธะแห่งความทรงจำ

กลิ่นอายของไวน์แดงวินเทจราคาแพงระยับที่หกเปื้อนลงบนพรมเปอร์เซียสีเข้ม ยามนี้ช่างละม้ายคล้ายรอยเลือดที่ไม่มีวันลบเลือนจากความทรงจำ คินน์ อัครเดโช ทรุดกายลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัว แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกกระจกบานยักษ์สาดส่องเข้ามาทาบทับร่างสูงใหญ่ที่เคยเย่อหยิ่งและทะนงตนจนเกินงาม บัดนี้ความเย่อหยิ่งเหล่านั้นถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีด้วยน้ำมือของกาลเวลา และที่สำคัญที่สุด... ด้วยน้ำมือของตัวเขาเอง นิ้วแกร่งกำแก้วคริสตัลในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ภาพของรินรดาในชุดราตรีสีเพชรระยิบระยับเมื่อคืนนี้ ยังคงวนเวียนกรีดแท้งandลึกลงไปในอกข้างซ้าย ดวงตาคู่คมที่เคยราบเรียบไร้ความรู้สึกยามมองเธอกลับมาในวันนี้เต็มไปด้วยประกายแห่งความสำนึกระคนเจ็บปวด เธอยืนเคียงข้างธันวาอย่างสง่างาม รอยยิ้มที่เธอมอบให้ชายหนุ่มผู้นั้นช่างเยือกเย็นและห่างไกล... ห่างไกลเสียจนเขาตระหนักได้ว่า ผู้หญิงคนที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดีในอดีต ได้กลายเป็นดวงดาวที่สูงเกินเอื้อมไปเสียแล้ว "คุณมันโง่... คินน์ อัครเดโช" เขาพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย รอยแผลเป็นในอดีตที่เขาพยายามกลบฝังด้วยงานและอำนาจ กลับกรีดร้องขึ้นมาในความเงียบงัน วันที่รินรดากราบกรานขอร้องให้เขาหันมามองความรู้สึกของเธอบ้าง วันที่เธอยืนตากฝนน้ำตานองหน้าหน้าคฤหาสน์หลังนี้เพื่ออ้อนวอนขอความเห็นใจ และวันที่เธอสูญเสียลูกในท้องไปพร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย... เขานี่เองที่เป็นคนถือค้อนทุบทำลายมันลงกับมือ เพียงเพราะความเย่อหยิ่งไร้สาระและความหวาดกลัวที่จะรักใครสักคนอย่างหมดหัวใจ เสียงเคาะประตูเบาๆ ดึงเขาออกจากภวังค์มืดมน เลขานุการส่วนตัวก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ "คุณคินน์คะ... รายงานการตรวจสอบเส้นทางการเงินของบริษัทคู่แข่งที่คุณสั่งให้ผมตามสืบมาถึงแล้วครับ... เอ๊ย... มาถึงแล้วค่ะ" เลขานุการรีบแก้คำพูดเมื่อสบเข้ากับสายตาดุดันที่หวาดผวา "วางไว้" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตายังคงไม่ละไปจากแก้วไวน์ "มี... มีอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กันค่ะคุณคินน์ ทางทีมสืบสวนของเราไปเจอเอกสารชุดนี้เข้าโดยบังเอิญ จากประวัติการรักษาพยาบาลเมื่อห้าปีก่อนที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง... มันเป็นเอกสารที่ถูกปิดผนึกเป็นความลับระดับ 3 แต่เราพอจะสาวไปถึงตัวแพทย์เจ้าของไข้ได้ค่ะ" คินน์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "เรื่องอะไร?" "เกี่ยวกับคุณรินรดาค่ะ..." เลขานุการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะวางเอกสารอีกแผ่นที่แนบรูปถ่ายใบเล็กๆ ไว้ด้านบนลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าชายหนุ่ม "ตอนที่เธอย้ายไปต่างประเทศหลังหย่าขาดกับคุณ เธอไม่ได้ไปแค่ตัวเปล่าๆ นะคะ..." หัวใจของคินน์กระตุกวูบ สัญชาตญาณบางอย่างเตือนภัยรุนแรงจนลมหายใจสะดุด เขายื่นมือออกไปหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอย่างช้าๆ ภาพถ่ายในกระดาษมันคือเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักลึกที่ถอดแบบมาจากใครบางคนในกระจกเงาไม่มีผิดเพี้ยน! โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เสียงอื้ออึงในหูตีรวนจนแยกไม่ออกว่าคือเสียงหัวใจตัวเองหรือเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาด้านนอก เอกสารการแพทย์ระบุชัดเจนถึงประวัติการตั้งครรภ์ การแท้งคุกคาม และปาฏิหาริย์ที่เด็กชายคนรอดชีวิตลืมตาดูโลกในเวลาต่อมา มือหนาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพความทรงจำทั้งหมดพรั่งพรูเข้ามาในหัว น้ำตาหยดแรกในรอบหลายสิบปีร่วงหล่นกระทบลงบนรูปถ่ายใบนั้น... ลูก... เขามีลูกกับรินรดาอย่างนั้นหรือ? และเขาเป็นคนทำลายโอกาสที่จะได้เป็นพ่อ เป็นคนที่ทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยความโง่เขลาเบาปัญญา ความรู้สึกผิดบาปถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ซัดถล่ม ร่างกายของเขาร้อนรุ่มแต่กลับหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ คินน์ลุกพรวดขึ้นจากโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง ขาวยาวก้าวถอยหลังจนสะดุดขอบโต๊ะทำงาน ลมหายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนกและสำนึกรักอันสายเกินแก้ เขาก้มลงมองภาพเด็กน้อยในมืออีกครั้ง หยดน้ำตาอุ่นร้อนรดลงบนใบหน้าเล็กๆ ในภาพถ่าย "รินรดา..." เขาครางชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย "พระเจ้า... ผมทำอะไรลงไป..." ทว่า ในวินาทีที่ความสำนึกผิดกำลังแผดเผาหัวใจจนแทบแหลกสลาย เสียงกริ่งหน้าคฤหาสน์ส่วนตัวกลับดังขึ้นทำลายความเงียบงันยามวิกาล คินน์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิด ปลายทางความคิดสะดุดกึกเมื่อการรักษาความปลอดภัยของที่นี่แน่นหนาเกินกว่าจะมีใครกล้าบุกรุกยามนี้ ยกเว้นเสียแต่... พ่อบ้านรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องทำงาน สีหน้าตื่นตระหนกจนซีดเผือก "คุณคินน์ครับ... แขก... แขกไม่ได้รับเชิญมาครับ เธอ... เธอมาขอพบคุณด่วนที่สุดครับ" คินน์เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาแข็งกร้าว "ใครบัง- " ยังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดจากปาก ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทที่ให้ความรู้สึกเยือกเย็นและทรงพลังราวกับราชินีผู้กุมชะตากรรม ก็ก้าวผ่านหลังพ่อบ้านเข้ามาหยุดยืนนิ่งสง่าอยู่กลางห้องทำงานของเขา รินรดา พีรวิชญ์ ปรายตามองเศษไวน์บนพรมและสภาพยับเยินของอดีตสามีด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคินน์เย็นเฉียบลงในพริบตา "ตกใจเหรอคะที่เห็นฉัน... หรือว่าคุณกำลังดู 'สมบัติล้ำค่า' ที่ฉันจงใจทิ้งไว้ให้คุณดูต่างหน้ากันแน่ล่ะคะ... คุณอดีตสามี" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ (ชฎาพรายไวน์แดง)