พันธนาการที่มองไม่เห็น

กลิ่นหอมกรุ่นของชาไป๋ฮ่าวอิ่นเจินถูกความเงียบงันภายในเรือนศิลาจารึกบดบังจนแทบไม่หลงเหลือความสุนทรีย์ อ๋องจางเหว่ยประทับนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักลายมังกรโบราณ พระเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายจับจ้องร่างระหงของหม่อมเจ้าหญิงจันทร์กะพ้อที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งตรงกลางระเกะระกะไปด้วยแผ่นศิลาจารึกอักษรจีนโบราณสลับกับสมุดข่อยไทยสีเหลืองกรอบ ที่ซึ่งร่องรอยแห่งกาลเวลาถูกถักทอเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ "ท่านอ๋องทรงแน่ใจหรือพ่ะย่ะค่ะ... ว่าอักษรเหล่านี้เป็นเพียงแค่ร่องรอยของอดีต ไม่ใช่คำสาปที่กำลังกัดกินปัจจุบันของเราอยู่จริงๆ" เสียงหวานใสแต่เจือความเหนื่อยล้าเอ่ยขึ้น นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นสบพระเนตร ทว่าปลายนิ้วเรียวที่เปื้อนฝุ่นคราบหมึกกลับสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสรอยสลักลึกบนศิลา จางเหว่ยไม่ตอบทันที พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์หนาออกไปช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสลงบนหลังมือของหญิงสาวที่กำลังกวาดสายตาอ่านอักษรโบราณ ความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของหญิงสาวตัดกับไออุ่นในพระองค์อย่างประหลาด ทว่ามันไม่ใช่ความเยือกเย็นของมนุษย์—แต่มันคือความหนาวเหน็บที่แฝงมากับเงาดำทะมึนที่ทาบทับอยู่เหนือหัวไหล่ของนาง วิญญาณของแม่หญิงพิกุลกำลังยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังเงาร่างของจันทร์กะพ้อ ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองมาที่พระหัตถ์ของท่านอ๋องด้วยความริษยาและแค้นเคือง "เจ้ารู้สึกได้สินะ..." จางเหว่ยตรัสด้วยพระสุรเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานในโสตประสาทของคนทั้งสอง "สัมผัสที่มิใช่ของมนุษย์ และลมหายใจที่ถูกจองจำไว้ในเรือนหลังนี้ มันกำลังเฝ้ารอเวลาที่จะกระชากวิญญาณเจ้าออกจากร่าง เพื่อแลกกับการได้กลับมามีลมหายใจอีกครั้ง" จันทร์กะพ้อชะงัก ปลายปากกาในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้น เสียงไม้กระทบพื้นหินดังสะท้อนก้องในความเงียบ นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคมคลาคลุ้งด้วยความหวาดหวั่น ทว่าลึก,ลงไปในดวงตานั้นกลับมีความมุ่งมั่นที่ท้าทาย "ถ้าเช่นนั้น สิ่งที่ท่านอ๋องทรงตามหาจากภพนี้... คงไม่ใช่แค่ของวิเศษชิ้นนั้นกระมังพ่ะย่ะค่ะ?" จันทร์กะพ้อเอ่ยย้อนถาม น้ำเสียงนิ่งสงบแต่มั่นคง "ท่านกำลังใช้ตัวหม่อมฉันเป็นเหยื่อล่อวิญญาณตนนั้น เพื่อเปิดประตูมิติที่ท่านจากมาใช่หรือไม่" มุมโอษฐ์ของท่านอ๋องกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนพระพักตร์คมคาย "เจ้าฉลาดเกินไป หม่อมเจ้าหญิง... สตรีที่รู้มากเกินไปในวังหลังของข้า มักจะมีอายุไม่ยืนยาวนัก" "แต่หม่อมฉันหาใช่สนมในวังหลังของท่านอ๋องไม่ หม่อมฉันคือผู้กุมกุญแจดอกเดียวที่จะไขรหัสลับระหว่างสองภพนี้" จันทร์กะพ้อลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะต่ำกว่าพระองค์อยู่โข แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับฉายแววทระนงองอาจไม่แพ้แม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน "หากท่านต้องการความลับ ท่านต้องแลกด้วยความจริง... ความจริงที่ว่าเหตุใดวิญญาณของแม่หญิงพิกุลจึงผูกพันกับราชตระกูลของท่านนัก" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา บรรยากาศรอบกายกดดันจนแทบหายใจไม่ออก อ๋องจางเหว่ยทรงลุกขึ้นประทับยืน พระวรกายสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายสงครามลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมของจันทร์กะพ้อ พระหัตถ์แข็งแกร่งเอื้อมขึ้นสัมผัสปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ "ความจริงหรือ..." จางเหว่ยกระซิบชิดริมหู เสียงนั้นแหบพร่าและเย้ายวนใจ "ความจริงก็คือ... ดวงวิญญาณของนาง และดวงวิญญาณของเจ้า แท้จริงแล้วคือสายธารเดียวกันที่ถูกตัดขาดจากอดีตชาติ หากเจ้าอยากรู้ความลับนี้ เจ้าต้องยอมให้ข้าผูกพันธะสัญญากับเจ้า... เอาวิญญาณของเจ้ามาฝากไว้ในกำมือของข้าเสียก่อน" ทันใดนั้นเอง ลมพายุหมุนลูกใหญ่ก็พัดโหมกระหน่ำเข้ามาในเรือนศิลาจารึก เทียนไขทุกเล่มดับลงพร้อมกันจนเหลือเพียงความมืดมิด ทว่าในความมืดนั้น แสงสีแดงวาบขึ้นจากแผ่นศิลาจารึกกลางห้อง พร้อมกับเสียงกรีดแหลมเล็กของสตรีที่ดังกรีดก้องทะลุโสตประสาท ร่างของจันทร์กะพ้อเซถลำเข้าสู่อ้อมพระurของจางเหว่ยตามสัญชาตญาณ พระองค์ทรงคว้าเอวบางไว้แน่น พระเนตรหันขวับไปมองที่มุมมืดของห้อง ณ มุมนั้น... ร่างของสตรีในชุดไทยโบราณชุ่มโชกด้วยเลือดกำลังก้าวเดินออกมาจากเงาผนัง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนริมฝีปากที่ฉีกกว้างถึงใบหู นางชี้เรียวนิ้วอันดำคล้ำมาที่ทั้งสอง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังสะท้อนไปทั่ว "สายเกินไปแล้ว... ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ นางคือของข้า... และวังหลังของท่าน... กำลังจะลุกเป็นไฟ!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติเวลามา ณ ศาลาริมน้ำโบราณแห่งนี้ด้วยกันนะครับ