เสียงกระซิบจากความมืด

"เจ้ารู้หรือไม่... รอยเลือดบนดาบเหล็กกล้าที่ท่านอ๋องใช้ปลิดชีพกงสุลใหญ่เมื่อปีก่อน ยังคงฝังลึกอยู่ในศิลาจารึกเบื้องหลังเรือนนี้ ไม่เคยจางหาย" เสียงกระซิบอันแผ่วเบาราวกับลอยมาจากขุมนรกของแม่หญิงพิกุลดังขึ้นในความมืดมิดของรัตติกาล โดยมีเพียงแสงคบเพลิงวับแวมสาดส่องเงาทอดตัวยาวไปบนผนังเรือนศิลาจารึก หม่อมเจ้าหญิงจันทร์กะพ้อสะท้านเฮือกในอก ร่างบางในชุดไทยสิมประดิษฐ์สีงาช้างถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาไม้สักทองเย็นเฉียบ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ถูกรัวเร่งเร้าด้วยความหวาดระแวง "เจ้าพูดเหลိုးไหลอันใด พิกุล..." จันทร์กะพ้อพยายามควบคุมน้ำเสียงมิให้สั่นพร่า แม้ปลายนิ้วมือทั้งสิบบัดนี้จะเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง "ท่านอ๋องจางเหว่ย... พระองค์ไม่ใช่คนเช่นนั้น พระองค์ทรงมีสัจจะ" "สัจจะกระนั้นหรือเพคะ? หึ..." วิญญาณสาวในชุดสะพักโบราณแย้มยิ้มเยือกเย็น ดวงตาที่เคยงดงามบัดนี้แดงก่ำด้วยแรงอาฆาต พลางก้าวเข้ามาใกล้ร่างบางทีละน้อยจนกลิ่นอายความตายโชยเข้าปะทะนาสิก "บุรุษผู้มาจากแดนไกลผู้นั้น หาได้มีความรักความเสน่หาต่อท่านหญิงจริงไม่ ทุกสิ่งที่พระองค์กระทำ... ทุกคำหวานที่รินรดลงบนเรียวปากของท่านหญิง ล้วนเป็นเพียงหมากตาหนึ่งในกระดานอำนาจเพื่อเข้าครอบครองแผ่นดินสยามแห่งนี้เท่านั้น" ภาพเหตุการณ์เมื่อยามค่ำคืนก่อนผุดวาบขึ้นในห้วงความคิด อ๋องจางเหว่ยผู้เยือกเย็นดุจพญายม ประทับนั่งนิ่งท่ามกลางกองเลือดและศัตรูที่ถูกปลิดชีพอย่างไร้ความปรานี แววตาคู่นั้น... แววตาที่ว่างเปล่า ดุดัน และไร้ซึ่งความลังเลใจใดๆ แม้จะเป็นยามที่ทอดพระเนตรมองนางก็ตาม หรือว่า... สิ่งที่แม่หญิงพิกุลกล่าวจะเป็นความจริง? จันทร์กะพ้อเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความหวาดระแวงเริ่มกัดกินจิตใจดั่งปลวกที่แทะรากไม้ใหญ่จากภายใน สติปัญญาอันเป็นเลิศที่เคยใช้แก้ไขปริศนาอักขระโบราณ บัดนี้กลับถูกบดบังด้วยหมอกควันแห่งความสงสัยที่ถูกปั่นแต่งขึ้นโดยวิญญาณร้าย "หากเจ้าไม่เชื่อหม่อมฉัน... เหตุใดเล่า ท่านอ๋องจึงทรงเก็บงำคัมภีร์ลับแห่งราชวงศ์ชิงไว้ในห้องบรรทมส่วนพระองค์ โดยไม่ยอมปริปากบอกท่านหญิงแม้แต่ครึ่งคำ?" พิกุลเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางยื่นมืออันโปร่งแสงออกไปแตะเบาๆ ที่หัวไหล่ของจันทร์กะพ้อ "เพราะพระองค์ทรงหวาดระแวงท่านหญิงอย่างไรเล่า... เกรงว่าท่านหญิงจะล่วงรู้แผนการอันชั่วร้าย และใช้สติปัญญาของตนทำลายบัลลังก์ที่พระองค์หมายปอง" ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศภายในเรือนศิลาจารึก มีเพียงเสียงลมหายใจอันติดขัดและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของจันทร์กะพ้อ จิตวิทยาอันแยบยลของศัตรูเริ่มกัดเซาะความเชื่อมั่นที่นางเคยมีต่ออ๋องจางเหว่ยทีละน้อย ความรักที่มั่นคงดั่งหินผาเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นจากความระแวงสงสัยที่ถูกหยอดลงในดวงจิต ในขณะเดียวกัน ที่ตำหนักใหญ่อีกฟากหนึ่งของเรือน อ๋องจางเหว่ยประทับยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างแกะสลัก ทอดพระเนตรออกไปยังความมืดมิดเบื้องนอกด้วยดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรี ทรงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันชั่วร้ายที่แผ่ซ่านมาจากเรือนศิลาจารึก "ทูลท่านอ๋อง..." องครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามาคุกเข่าเบื้องพระพักตร์ด้วยสีתหน้าเคร่งเครียด "สายรายงานมาว่า วิญญาณร้ายตนนั้นกำลังใช้แผนการจิตวิทยาปั่นหัวหม่อมเจ้าหญิงให้เกิดความระแวงในพระองค์แล้วพ่ะย่ะค่ะ เกรงว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับท่านหญิงอาจ..." อ๋องจางเหว่ยไม่ตรัสสิ่งใด 
พระพักตร์ยังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ทว่าพระหัตถ์ที่กำด้ามกระบี่ข้างพระวรกายกลับบีบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเยือกเย็นดุร้ายที่ซ่อนอยู่ภายในเริ่มแผ่ซ่ายออกมารอบบริเวณ "ปล่อยให้พวกมันเล่นละครไปก่อน..." สุรเสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างเยือกเย็น ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว "เราอยากรู้เหมือนกันว่า สตรีในดวงใจของเรา... จะมีความหนักแน่นพอที่จะก้าวผ่านบททดสอบนี้ หรือจะพังทลายลงด้วยเงาอดีตที่พวกมันสร้างขึ้น" ทว่า... ในวินาทีที่อ๋องจางเหว่ยกำลังจะสาวพระบาทเสด็จไปยังเรือนศิลาจารึกเพื่อสะสางปัญหา ขันทีเฒ่าคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาด้วยอาการตื่นตระหนก พร้อมกับประคองถาดไม้สนที่วางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีชาดไว้เบื้องหน้า "พระราชโองการลับ... จากราชสำนักปักกิ่งส่งตรงมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" อ๋องจางเหว่ยชะงักฝีพระบาท ทรงทอดพระเนตรไปยังถ้วยชาสีชาดที่ส่งกลิ่นหอมแปลกประหลาดคละคลุ้งผสมกลิ่นอายของความตาย และเมื่อทรงเปิดผะหมีผนึกกระดาษราชโองการลับฉบับนั้นออกอ่าน พระเนตรคมก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ข้อความในราชโองการระบุชัดเจนว่า — *'หากสตรีแห่งเรือนสยามผู้นั้น ล่วงรู้ความลับเรื่องตราชูสวรรค์ จงกำจัดเสียทันที มิฉะนั้นบัลลังก์มังกรจะสั่นคลอน'* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุความมืดมาด้วยกัน ณ ศาลาริมน้ำโบราณแห่งนี้นะครับ