คมหอกอาบอาคม

ความมืดสนิทในคืนเดือนดับหาได้มีความสงบไม่ หากแต่เป็นม่านกำบังอันแนบเนียนให้เหล่าภูตผีและผู้มีจิตใจกระหายเลือดได้เคลื่อนไหวอย่างสะดวกโยธิน ภายในเรือนศิลาจารึกอันเก่าแก่ กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบสางของวิญญาณอาฆาตที่หนาแน่นจนแทบกลายเป็นหมอกควันสีเทา "เจ้าคิดว่าจะปกป้องมันได้พ้นหรือ... จันทร์กะพ้อ" เสียงกระซิบเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถงใหญ่ ร่างท้วมของแม่หญิงพิกุลในชุดไทยสابعผืนหม่นหมอง บัดนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้น ดวงตาสูดลึกดำมืดมีเลือดไหลรินออกมาแทนน้ำตา นางลอยเหนือพื้นดินช้าๆ กรงเล็บแหลมคมยาวเฟื้อยที่เต็มไปด้วยคราบเลือดเก่ากรังพุ่งตรงเข้าใส่เป้าหมาย หม่อมเจ้าหญิงจันทร์กะพ้อเบี่ยงตัวหลบคมเล็บนั้นอย่างเฉียดฉิว ปลายเล็บเฉี่ยวเส้นผมสีดำขลับจนขาดร่วงลงพื้น หญิงสาวไม่ได้กรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว มือเรียวบางกำกริชโบราณที่สลักอักขระคาถาปราบวิญญาณแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นางรู้ดีว่าเวลานี้ไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว "วิญญาณเร่ร่อนเช่นเจ้า สมควรไปสู่คติเสียที ไม่ควรหลงเหลือความอาฆาตมาดร้ายมาจองเวรในภพนี้อีก" จันทร์กะพ้อกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก "หุบปาก! นังตัวดี แกมันก็แค่วัตถุดิบชิ้นสุดท้ายที่จะทำให้ข้าได้กลับมามีเนื้อหนัง ดื่มกินความเจ็บปวดของผู้คนอีกครา!" แม่หญิงพิกุลคำรามลั่น เสียงโหยหวนบาดแก้วหูสะท้อนก้องไปทั่วผนังศิลา พลันนั้น ประตูไม้สักทองหนาหนักก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยพลังภายในอันมหาศาล ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรทองดิ้นเงินของอ๋องจางเหว่ยพุ่งเข้ามาดั่งพายุบุพผา กระบี่โบราณในมือสะท้อนแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างระแนงไม้ กวัดแกว่งสร้างเขตอาคมสีทองอร่ามขนาดยักษ์เข้าปะทะกับกลุ่มควันสีดำของภูตสาวทันที ตูม! แรงปะทะระหว่างพลังปราณแห่งหยางของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นกับพลังหยินอันชั่วร้ายของวิญญาณอาฆาต ทำให้ข้าวของภายในเรือนศิลาจารึกกระจัดกระจาย เศษเครื่องกระเบื้องและตำราโบราณปลิวว่อนกลางอากาศ จางเหว่ยไม่ปล่อยให้ศัตรูตั้งตัว เขาพลิกตัวกลางอากาศพร้อมตวัดกระบี่ฟันฉับลงไปยังใจกลางเงาดำ "บังอาจนักที่แตะต้องคนของเป่ยชินอ๋อง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดุจพญาอินทรีย์เอ่ยขึ้นอย่างดุดัน แววตาของจางเหว่ยเยียบเย็นไร้ความปรานี ยิ่งกว่าคมกระบี่ที่ถืออยู่ในมือ "ท่านอ๋อง..." จันทร์กะพ้อพึมพำเบาๆ มองแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า "ถอยไปซะ จันทร์กะพ้อ" จางเหว่ยเอ่ยโดยไม่ละสายตาจากเป้าหมาย "คืนนี้... หนี้เลือดทั้งหมดจะต้องถูกชำระสะสางให้สิ้นซาก" แม่หญิงพิกุลหัวเราะเยาะเสียงแหลมสูง ร่างของนางแตกกระจายออกเป็นเงากลุ่มหมอกนับร้อยสายพุ่งเข้าโอบล้อมทั้งสองคนไว้จากทุกทิศทุกทาง ทุกสายเงาคือคมหอกอาบอาคมที่พร้อมจะเสียดแทงทะลวงวิญญาณให้แตกดับ จางเหว่ยไม่หวั่นเกรง เขากางอาคมโล่ทองคำขึ้นปกป้องทั้งตนเองและหญิงสาว พร้อมกันนั้นมืออีกข้างก็หยิบแผ่นยันต์สีเลือดขึ้นมาบริกรรมคาถาโบราณที่สืบทอดมาจากราชสำนักจีน แสงสว่างวาบสาดส่องขับไล่ความมืดมิดในห้องโถงจนสว่างจ้า ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่การต่อสู้กำลังถึงจุดเข้มข้นถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงกonเหล็กกระทบกันก็ดังขึ้นจากด้านนอกเรือนศิลาจารึก เสียงตะโกนก้องของทหารยามดังแทรกความเงียบยามวิกาลเข้ามา "มีผู้บุกรุก! ล้อมเรือนศิลาจารึกเอาไว้ อย่าให้ใครเล็ดลอดไปได้!" จางเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันไปมองหน้าต่างด้านนอกที่เงาร่างนับสิบกำลังพุ่งเข้ามาประชิดตัวเรือนอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่แค่ผีเรือนไทยที่ต้องการศิลาจารึก... แต่มีคนผู้หนึ่งในราชสำนักฉวยโอกาสใช้ความวุ่นวายนี้ส่งมือสังหารมาจัดการพวกเขาในยามวิกาลเช่นนี้ จันทร์กะพ้อหันมาสบตากับท่านอ๋อง ทั้งคู่ต่างเข้าใจสถานการณ์ในทันที หมากตานี้ใหญ่หลวงนัก และพวกเขากำลังถูกต้อนให้จนมุมในกระดานมรณะ ในจังหวะที่คมดาบของมือสังหารปริศนาพังทะลุบานประตูเข้ามาพร้อมกับเงาดาบอาบยาพิษที่พุ่งตรงมายังจุดตาย จางเหว่ยดึงร่างบางของจันทร์กะพ้อเข้าสู่อ้อมกอดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยกกระบี่รับมือกับการโจมตีทั้งจากภูตผีและมนุษย์พร้อมๆ กัน ทว่า ก่อนที่ปลายกระบี่ของมือสังหารจะถึงตัว จู่ๆ แผ่นศิลาจารึกโบราณที่ตั้งอยู่กลางห้องก็เปล่งแสงสีแดงฉานออกมาอย่างรุนแรง พร้อมกับตัวอักษรโบราณนับร้อยที่ลอยเคว้งคว้างขึ้นกลางอากาศ และเสียงกระซิบอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากรอยแยกของมิติเวลา— *“ผู้ใดครอบครองศิลา... ผู้นั้นต้องแลกด้วยดวงวิญญาณ”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุความมืดมาด้วยกัน ณ ศาลาริมน้ำโบราณแห่งนี้นะครับ