จดหมายจากอดีต

กลิ่นธูปบูชาที่มอดไหม้จนเหลือเพียงควันสีเทาจางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่เบื้องหน้าโครงเรือนศิลาจารึกอันเก่าแก่ ร่างของอิ่มที่ควรจะไร้วinhญาณ บัดนี้กลับยืนตระหง่านขวางกั้นกรอบประตูไว้อย่างผิดธรรมชาติ ดวงตาคู่เดิมที่เคยฉายแววหวาดกลัว บัดนี้เบิกกว้างจนแทบเห็นเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำฉายชัด รอยยิ้มที่ฉีกกว้างถึงใบหูนั้นบิดเบี้ยวเกินกว่ามนุษย์ปุถุชนจะกระทำได้ เสียงหัวเราะแหลมเล็กระคนเสียงแหบพร่าคล้ายเสียงกระซิบจากก้นบึงโบราณดังลอดไรฟันออกมา "พวกเขา... กำลังกลับมาแล้ว... ท่านหญิง..." หม่อมเจ้าหญิงจันทร์กะพ้อไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สตรีผู้สืบสายเลือดแห่งราชสำนักและแบกรับคำสาปตระกูลไว้บนบ่า ย่อมไม่ยอมสยบให้แก่ผีร้ายข้างฝาเรือน มือเรียวบางภายใต้ร่มผ้ากำกำไลหยกโบราณแน่นจนเนื้อตัวเย็นเฉียบ นางกวาดสายตาคมปลาบมองร่างที่ถูกครอบงำด้วยวิญญาณแม่หญิงพิกุลอย่างพินิจพิจารณา ก่อนจะเอื้อnวาจาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งคมมีดที่ซ่อนในแพรไหม "เจ้าคิดว่าอาศัยร่างบ่าวไพร่ต้อยต่ำเช่นนี้ แล้วจะขู่ขวัญเราได้กระนั้นหรือ พิกุล... ความแค้นหลายร้อยปีของเจ้า ทำให้เจ้ามืดบอดจนลืมไปแล้วหรือว่า ใครกันที่เป็นผู้สร้างเรือนหลังนี้ขึ้นมาตั้งแต่แรก" คำพูดนั้นราวกับมีพลังกดดันบางอย่างทำให้อากาศรอบกายหนาทึบขึ้น วิญญาณที่สิงสู่ในร่างอิ่มชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มบิดเบี้ยวคลายลงเล็กน้อย แววตาของแม่หญิงพิกุลฉายแววริษยาและชิงชังรุนแรงพุ่งทะลุออกมาจากเบ้าตาของบ่าวสาว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อ๋องจางเหว่ยซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเงียบๆ มาตลอด ก็ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวนาง ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีเข้มแผ่ไอสังหารเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก มือหนาเอื้อมแตะไหล่บางของจันทร์กะพ้อเบาๆ เป็นเชิงปราม ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาราชสีห์จะตวัดมองไปยังร่างที่ขวางประตูด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "วิญญาณเร่ร่อนไร้แผ่นดินเกิด กล้าดียังไงมาขวางทางสตรีของเปิ่นหวาง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่อานุภาพแห่งจิตสังหารของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วนกลับทำให้วิญญาณพิกุลถึงกับสั่นสะท้าน ร่างของอิ่มทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีราวกับถูกสายฟ้าฟาด เลือดกำเดาไหลทะลักออกจากจมูกทั้งสองข้างก่อนที่สติจะดับวูบลงไป จันทร์กะพ้อไม่รอช้า นางสะบัดชายผ้าสุ่มเดินข้ามร่างที่หมดสติไปของอิ่ม ก้าวเข้าสู่โถงกลางของเรือนศิลาจารึกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอับชื้นของกาลเวลา แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลัก ลอดลงมาทาบทับโครงสร้างไม้สักทองโบราณที่สลักเสลาด้วยลวดลายสัตว์ในหิมพานต์สลับกับอักขระจีนโบราณ สายตาของนางสะดุดเข้ากับจุดผิดปกติบางอย่างที่มุมเสาหลักของเรือน บริเวณรอยต่อระหว่างไม้สักกับแผ่นศิลาจารึก มีกระดาษสาเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งถูกเสียบซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ร่องรอยการพับและการลงหมึกบ่งบอกว่ามันถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีผ่านกาลเวลาอันยาวนาน "นั่นคืออะไร..." อ๋องจางเหว่ยเอ่ยถามเสียงต่ำขณะก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง กลิ่นอายบุรุษและไอร้อนจากกายของเขาช่วยขับไล่ความหนาวยะเยือกของวิญญาณร้ายให้ถอยร่นไปได้บ้าง จันทร์กะพ้อไม่ตอบ นางใช้ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ ดึงกระดาษแผ่นนั้นออกมาด้วยความระมัดระวังสูงสุด เกรงว่ามันจะสลายกลายเป็นผงธุลีหากโดนแรงเพียงนิดเดียว ทันทีที่กระดาษหลุดพ้นจากร่องเสา กลิ่นหอมจางๆ ของชาสมุนไพรจีนโบราณก็โชยปะทะนาสิก ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนอันวังเวง เมื่อกางแผ่นกระดาษออกภายใต้แสงคบเพลิง อักษรจีนโบราณที่เขียนด้วยหมึกสีชาดเข้มข้นก็ปรากฏแก่สายตา ทว่าสิ่งที่ทำให้จันทร์กะพ้อถึงกับลมหายใจสะดุด ไม่ใช่เพียงแค่เนื้อความในจดหมาย แต่เป็นลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ที่นางคุ้นเคยยิ่งกว่าสิ่งใด "นี่มัน..." มือบางสั่นเทาเล็กน้อย "ตัวอักษรพวกนี้..." อ๋องจางเหว่ยหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด สีหน้าเยือกเย็นในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงระคนเคร่งเครียด "มันคือจดหมายลับจากกองทัพหลวงแห่งต้าจาง... เป็นลายมือของแม่ทัพผู้ล่วงลับเมื่อสามร้อยปีก่อน... บรรพบุรุษสายตรงของเปิ่นหวางเอง!" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณชั่วขณะ ลมพัดกรรโชกแรงจนเปลวเพลิงในคบเพลิงไหววับ ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะได้อ่านเนื้อความสำคัญในบรรทัดถัดไป เสียงฝีเท้าฝ่าน้ำค้างยามดึกก็ดังขึ้นแว่วๆ จากนอกรั้วเรือน พร้อมกับเงาดำทะมึนหลายสายที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาปิดล้อมเรือนศิลาจารึกแห่งนี้ไว้ทุกด้านอย่างรวดเร็ว จันทร์กะพ้อตวัดสายตากลับไปมองที่หน้าต่างทันที ก่อนที่หัวใจจะกระตุกวูบเมื่อเงาหนึ่งในนั้นก้าวออกมา พร้อมกับโยนวัตถุบางอย่างเข้ามาตกกระแทกพื้นเบื้องหน้าของนางและท่านอ๋อง เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่น... มันคือป้ายอาญาสิทธิ์ประจำตัวของราชครูผู้ทรงอำนาจสูงสุดในราชสำนักปัจจุบัน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับศาลาริมน้ำโบราณนะครับ