การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศนั้นไม่ใช่อะไรที่น่าพิศมัย แต่มันกลับเป็นสัญญาณเตือนภัยที่กรีดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเรนจนสั่นสะท้านไปถึงกระดูก "เจ้ากำลังหวาดกลัว... เรน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอเย็นเยือกของเคาน์เตสอีลีน่าดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่ลากไล้ไปตามแนวสันกรามของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ทว่าเรนกลับไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นนั้น นางหันขวับไปมองแววตาสีอำพันที่เคยมีเพียงภาพเงาของนาง แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกระหายในอำนาจและการล้างแค้น "เขาหายไปแล้ว อีลีน่า..." เรนเค้นเสียงออกมา ลมหายใจติดขัดราวกับมีก้อนสะอื้นอุดตันอยู่ที่ลำคอ "พี่ชายของข้าไม่ได้อยู่ในห้องใต้ดินนั่นอีกแล้ว ท่านบอกว่าท่านจะปกป้องเขา ท่านสัญญาแล้วไม่ใช่หรือ?" อีลีน่าชะงัก รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางผละตัวออกห่างก่อนจะหมุนกายเดินไปที่หน้าต่างบานสูงใหญ่ที่เปิดทิ้งไว้ ลมราตรีพัดพาเอาผ้าม่านสีเข้มให้โบกสะบัดราวกับวิญญาณที่กำลังร่ำไห้ "สัญญาเป็นเพียงพันธะสำหรับผู้ที่อ่อนแอ ข้ามีสิ่งที่ต้องทำมากกว่าการเฝ้ายามเด็กหนุ่มผู้จืดชืดคนหนึ่ง" "เขาเป็นครอบครัวเดียวที่ข้าเหลืออยู่!" เรนตะคอก เสียงของนางสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "ท่านใช้เขาเป็นเหยื่อล่อลูเซียนใช่ไหม? ท่านรู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น!" อีลีน่าหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ความเร็วเหนือธรรมชาติทำให้นางมาประชิดตัวเรนได้ในชั่วพริบตา มือขาวซีดบีบเข้าที่คางของเรนจนอีกฝ่ายต้องเงยหน้าขึ้นรับสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "เจ้าหลงลืมสถานะของตัวเองไปแล้วหรือ เรน? เจ้าเป็นเพียงของเล่นที่ข้าเลือกสรรมาเพื่อประดับอเวจีแห่งนี้ ไม่ใช่ผู้ตัดสินชะตากรรมของใคร" "ลูเซียนไม่ใช่คนที่จะเจรจาด้วยดีๆ นะคะ..." เรนพยายามดิ้นรน แต่แรงมหาศาลจากแวมไพร์สาวตรงหน้ากลับตรึงนางไว้ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน "เขากำลังเล่นเกมกับท่าน และท่านกำลังเสียหมากที่สำคัญที่สุดไป" ยังไม่ทันที่อีลีน่าจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกเสียบผ่านรอยแยกของบานประตูเข้ามา มันเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังที่เป็นสัญลักษณ์แห่งการข่มขู่ อีลีน่าปล่อยมือจากคางของเรนอย่างไม่ใยดี นางก้มลงหยิบจดหมายนั้นขึ้นมาอ่านด้วยกิริยาที่ดูเฉยเมย ทว่าแววตาของนางกลับวูบไหวในชั่วขณะที่กวาดสายตาผ่านตัวอักษรเหล่านั้น "ว่าอย่างไรคะ? ลูเซียนเขียนอะไรถึงท่าน?" เรนถามด้วยน้ำเสียงที่หวังว่าจะไม่ใช่สิ่งที่นางคิด อีลีน่าขยำจดหมายนั้นในอุ้งมือจนมันแหลกละเอียด "มันไม่ได้เขียนถึงข้า แต่มันส่งคำท้าถึงเจ้า... เรน มันบอกว่าชีวิตของพี่ชายเจ้า ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะยอมสละอะไรเพื่อแลกกับความไร้เดียงสาที่เหลืออยู่ของเขา" เรนรู้สึกเหมือนหัวใจของนางหยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่นางเคยเห็นผ่านพลังพิเศษเริ่มฉายชัดขึ้นเป็นฉากๆ — ภาพของชายหนุ่มที่เคยดูแลนางมาตั้งแต่เด็กถูกตรึงไว้กับกางเขนสีเงินที่กำลังแผดเผาเนื้อหนัง กลิ่นไหม้ของผิวเนื้อและความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านผ่านจิตสัมผัสทำให้นางกรีดร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว "ข้าต้องไปช่วยเขา" เรนตัดสินใจเด็ดขาด น้ำตาไหลรินออกจากดวงตาที่เคยสดใสแต่บัดนี้กลับหม่นแสงลง "เจ้าจะไปตายเปล่า" อีลีน่าก้าวเข้ามาใกล้ พยายามจะคว้าข้อมือของเรนไว้ "อย่าได้คิดทำอะไรที่โง่เขลา ถ้าเจ้าก้าวออกไปจากเขตแดนของข้า ชีวิตเจ้าก็ไม่ต่างจากมดปลวกที่รอวันถูกบดขยี้" "ถ้าท่านไม่ช่วย ข้าก็จะไปเอง" เรนสะบัดมือออกด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด "สำหรับท่าน เขาอาจจะเป็นแค่หมากในเกมการเมืองของแวมไพร์ แต่สำหรับข้า... เขาคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ข้ายังคงเป็นมนุษย์อยู่ได้ในคฤหาสน์นรกแห่งนี้!" เรนหันหลังวิ่งออกไปจากห้องโถงโดยไม่รอคำอนุญาต นางรู้ดีว่าทางเดินมืดมิดเบื้องหน้าคือกับดัก แต่ความรักในสายเลือดมันรุนแรงเสียจนความกลัวตายไม่มีความหมายอีกต่อไป เสียงหัวเราะแผ่วเบาของลูเซียนที่ดังแว่วมาจากในความมืดทำให้เรนชะงักฝีเท้า นางพบกับภาพเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงที่มุมมืดของระเบียงทางเดิน ร่างของชายหนุ่มผู้เป็นพี่ชายถูกลากผ่านสายตาไปโดยเงาของใครบางคน และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรนต้องกระตุกรุนแรงไม่ใช่เพียงแค่การเห็นเขา แต่คือการที่เห็นใบหน้าของคนร้ายที่ลากร่างของเขาไป... มันไม่ใช่ลูเซียน "พี่อีลีน่า?" เรนพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา ขณะที่หญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทผู้มีใบหน้าเดียวกับเจ้าของคฤหาสน์กำลังหันมาสบตานาง พร้อมกับรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมที่สุดเท่าที่เรนเคยเห็นมา... ซึ่งคนตรงหน้าไม่ใช่อีลีน่าที่นางรู้จัก หากแต่เป็นบางสิ่งที่ชั่วร้ายกว่านั้นหลายเท่า ความจริงที่ว่าเงาของอีลีน่าไม่ได้เป็นเพียงแค่เงา กำลังจะกลายเป็นฝันร้ายที่กลืนกินวิญญาณของนางไปตลอดกาล... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปพร้อมกับบลัดดี้แมรี่นะคะ