คำสารภาพของแวมไพร์

“เจ้าจะขังข้าไว้ด้วยคำลวงหรือด้วยกรงทองกันแน่ อีลีน่า?” เรนแค่นยิ้ม เสียงของเธอสั่นพร่าแต่ดวงตากลับแน่วแน่ แสงเทียนในโถงกว้างของคฤหาสน์สั่นไหววูบวาบตามแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น หญิงสาวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับกำแพงหินเย็นเฉียบ เธอไม่หลบสายตาคมกริบดุจมีดโกนของสตรีผู้สูงศักดิ์ตรงหน้า แม้ในใจจะกรีดร้องด้วยความสับสนก็ตาม เคาน์เตสอีลีน่าไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ แววตาของแวมไพร์สาวดูลึกล้ำราวกับมหาสมุทรในคืนเดือนดับ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังดูเหมือนจะร้าวรานลงทุกขณะ เธอเอื้อมมือเรียวสวยที่เย็นจัดขึ้นมาแตะกรอบหน้าของเรน ปลายนิ้วสัมผัสแผ่วเบาเหมือนจะปลอบประโลม แต่แฝงไว้ด้วยความโหยหาที่ทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้ง “ข้าไม่เคยคิดจะขังเจ้าไว้ในกรงหรอก เรน” อีลีน่ากระซิบ เสียงของเธอนุ่มนวลจนน่าขนลุก “ข้าเพียงแต่... กลัวว่าหากข้าปล่อยให้เจ้าก้าวออกไปนอกรอยจูบของข้า เจ้าจะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านในอดีตเหมือนคนอื่นๆ ที่ข้าเคยสูญเสียไป” “คนอื่น?” เรนทวนคำ น้ำตาเอ่อคลอ “ข้าไม่ใช่สิ่งของแทนใจใคร ข้าไม่ใช่ตัวแทนของคนรักเก่าที่ท่านเฝ้าฝันถึงในยามนิทรา!” อีลีน่าชะงัก ลมหายใจของเธอ—แม้จะเป็นเพียงไอเย็นจางๆ—ขาดห้วงไปครู่หนึ่ง เธอดึงตัวเรนเข้ามากอดแนบแน่นจนเรนได้ยินเสียงหัวใจที่หยุดเต้นไปนานแล้วของอีกฝ่าย สัมผัสนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความหิวกระหายเลือด แต่มันคือความเจ็บปวดที่หมักหมมมานับศตวรรษ “เจ้าเข้าใจผิดมาตลอด เรน” อีลีน่าซุกหน้าลงกับซอกคอของหญิงสาว กลิ่นอายของความตายผสมปนเปกับความอบอุ่นของชีวิต “ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นตัวแทนของใคร ความตายของคนรักเก่าในอดีตคือบาดแผล แต่ความปรารถนาที่ข้ามีต่อเจ้า... มันคือเชื้อไฟที่แผดเผาข้าอยู่ทุกค่ำคืน ข้ากลัวเหลือเกินที่จะสารภาพออกมา เพราะนั่นหมายถึงการยอมรับว่าข้าพ่ายแพ้ให้กับหัวใจที่แตกสลายของตัวเอง” เรนตัวแข็งทื่อ คำสารภาพที่ไม่ได้เตรียมใจมาฟังทำให้นิ่งงัน ความเกลียดชังที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองดูเบาบางลงดุจหมอกควัน “ท่านกำลังจะบอกอะไรข้ากันแน่?” อีลีน่าผละออกเล็กน้อย ดวงตาสีโลหิตที่มักจะเย่อหยิ่งบัดนี้รื้นไปด้วยความเปราะบาง เธอจับมือเรนขึ้นมาจูบที่ฝ่ามืออย่างอ่อนโยน “ข้าไม่ได้ต้องการเลือดของเจ้าเพื่อดำรงอยู่ แต่มันคือวิญญาณของเจ้าที่ทำให้ข้าหลงใหล ข้ารักในความอ่อนแอที่เข้มแข็งของเจ้า รักในทุกรอยร้าวที่เจ้าพยายามซ่อนไว้ ข้ากลัวว่าหากข้าสารภาพว่าเจ้าคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ปีศาจอย่างข้ายังอยากมีลมหายใจ... ข้าจะกลายเป็นฝ่ายที่ถูกเจ้าทำลายเสียเอง” เรนใจสั่นรัว เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ปนมากับกลิ่นอายอเวจี หญิงสาวเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของอีลีน่า ความเย็นจากผิวแวมไพร์ซึมลึกเข้าสู่ผิวหนังของมนุษย์ เธอตัดสินใจก้มลงประทับริมฝีปากบนรอยแผลเป็นเล็กๆ บริเวณหัวไหล่ของอีลีน่า—รอยแผลที่เรนเคยเห็นในนิมิตว่าเกิดจากการต่อสู้ปกป้องเธอจากเงามืด “หากเราจะตาย... ก็ขอให้มันเป็นเพราะความรักของท่านที่ทำให้ข้าแทบขาดใจตายเองเถิด” เรนกระซิบชิดริมฝีปาก ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันและรสหวานของความรักกำลังแผ่ซ่านไปทั่วห้อง บานประตูไม้โอ๊คหนักอึ้งกลับถูกกระชากเปิดออกอย่างรุนแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทที่คุ้นเคยหยุดลงตรงหน้าห้อง ทั้งสองหันไปมองพร้อมกันด้วยความตระหนก ลูเซียนยืนอยู่ตรงนั้น ในมือของเขาถือกริชเงินสลักอักขระโบราณที่ส่องประกายวาววับรับกับแสงเทียน เขายิ้มเหี้ยมเกรียม สายตามองอีลีน่าด้วยความเหยียดหยามก่อนจะเหลือบมาที่เรน “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง แต่เสียใจด้วยนะเคาน์เตส... ความรักของเจ้ามันจบลงแล้วตั้งแต่ที่ข้าพบ ‘กุญแจ’ ที่จะไขความลับเลือดนิลนี้ได้” เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว พร้อมกับโยนจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะกลางห้อง จดหมายที่มีตราประทับของสภาตระกูลแวมไพร์ที่อีลีน่าพยายามหนีมาตลอดชีวิต “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อล่าแวมไพร์เพียงอย่างเดียว... แต่ข้ามาเพื่อพา ‘สมบัติ’ ของเจ้ากลับไปส่งคืนให้ผู้ที่ออกคำสั่งล่าเจ้าตั้งแต่วันแรกที่เจ้าเลือกจะรักมนุษย์!” อีลีน่าหน้าถอดสี มือของเธอกำชายกระโปรงแน่นจนเนื้อผ้าฉีกขาด เธอหันมามองเรนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก “เรน... อย่าเชื่อในสิ่งที่เขากำลังจะพูด เพราะนั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องขังเจ้าไว้... ไม่ใช่เพื่อกักขัง แต่เพื่อซ่อนเจ้าจาก ‘พวกเขา’” ก่อนที่เรนจะได้ทันถาม ความเงียบกริบก็ถูกทำลายด้วยเสียงกรีดร้องของนกเค้าแมวจากภายนอกคฤหาสน์ พร้อมกับแสงสีเงินที่วาบขึ้นมาจากพื้นห้อง ล้อมรอบร่างของเรนเอาไว้ราวกับพันธนาการเวทมนตร์ ลูเซียนหัวเราะลั่นขณะที่เงาดำนับสิบเริ่มก่อตัวขึ้นจากมุมห้องทุกมุม นี่ไม่ใช่เพียงแค่การบุกรุก แต่มันคือการประกาศสงครามที่อีลีน่าไม่อาจปกป้องใครได้อีกต่อไป ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปพร้อมกับบลัดดี้แมรี่นะคะ