เสียงกระซิบจากความตาย

"อย่าแตะต้องสิ่งที่เจ้าไม่เข้าใจ เรน... เพราะความตายในคฤหาสน์หลังนี้ ไม่เคยหลับใหลอย่างที่เจ้าคิด" เสียงของเคาน์เตสอีลีน่าแผ่วเบาดุจเสียงกรีดใบไม้แห้ง ทว่าดวงตาสีอำพันทรงอำนาจกลับสั่นไหววูบหนึ่งขณะที่นางบีบข้อมือของเรนแน่น แรงบีบนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้าย แต่เพื่อรั้งไม่ให้หญิงสาวพุ่งเข้าไปหาเงาดำที่กำลังเต้นเร่าอยู่กลางห้องโถงใหญ่ เรนไม่ได้ตอบโต้ ความเจ็บปวดที่ข้อมือเป็นเพียงความรู้สึกรอง เมื่อเทียบกับภาพนิมิตที่กำลังฉีกกระชากม่านตาของเธอ ผนังคฤหาสน์ที่เคยเงียบสงบกำลังร่ำไห้ เลือดสีดำเหนียวข้นซึมออกมาจากรอยแตกของอิฐราวกับเหงื่อของสิ่งมีชีวิตที่ถูกกักขังมานานนับศตวรรษ เสียงกรีดร้องนับพันดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงของวิญญาณที่ถูกอีลีน่าดื่มกินพลังชีวิตไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน "พวกเขากำลังเรียกหาท่าน... อีลีน่า" เรนกระซิบ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นมัว "ไม่ใช่แค่ข้า แต่พวกเขากำลังมองหาทางออกผ่านเลือดในตัวข้า" อีลีน่ากระชากร่างของเรนเข้ามาแนบชิด กลิ่นอายเย็นเยียบของแวมไพร์ชั้นสูงปะทะเข้ากับใบหน้าของเรน กลิ่นที่เหมือนดอกกุหลาบสีดำในสุสานที่เย็นจัด "ข้าบอกให้เจ้าหยุดมอง หยุดฟัง! ยิ่งเจ้าเปิดประตูบานนั้นมากเท่าไหร่ เจ้าจะยิ่งกลายเป็นอาหารอันโอชะของพวกมันมากขึ้นเท่านั้น" "ท่านกลัวหรือ?" เรนท้าทาย พลางเอียงคอรับสัมผัสจากปลายนิ้วเย็นเฉียบของอีกฝ่ายที่ลากไล้ผ่านลำคอ "กลัวว่าถ้าวิญญาณพวกนี้ตื่นขึ้นมา ท่านจะไม่ได้เป็นผู้ครอบครองข้าแต่เพียงผู้เดียว" บรรยากาศในห้องโถงหนักอึ้งราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น โคมไฟระย้าแก้วเจียระไนสั่นไหวและส่งเสียงกระทบกันดั่งเสียงกระดูกขบกัน ลูเซียน—ที่ยืนอยู่เงามืดของบันไดวน—เหยียดยิ้มบางที่มุมปาก มือขวาของเขากำด้ามกริชเงินที่สลักอักขระศักดิ์สิทธิ์ไว้แน่น เขาสังเกตเห็นความเปราะบางของอีลีน่าที่กำลังถูกดึงความสนใจไปที่เรน นี่คือจังหวะที่โชคชะตาเข้าข้างนักล่าเช่นเขาที่สุด "ความหึงหวงไม่เหมาะกับท่านเลย เคาน์เตส" ลูเซียนก้าวออกมาจากเงามืด น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยคมมีด "ดูเหมือนเหล่านักโทษในกำแพงของท่านจะไม่อยากรอคอยความเมตตาจากท่านอีกต่อไปแล้ว" อีลีน่าหันขวับ สายตาของนางวาวโรจน์ดุจสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนให้จนมุม "เจ้าคิดว่ามดปลวกอย่างเจ้า จะฉวยโอกาสในขณะที่อาณาจักรของข้ากำลังสั่นคลอนได้งั้นหรือ ลูเซียน?" "ข้าไม่ได้มาเพื่อฉวยโอกาส" ลูเซียนหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นกำยานปนกลิ่นดินปืนโชยออกมาจากตัวเขา "ข้ามาเพื่อยุติละครน้ำเน่าเรื่องนี้... ก่อนที่วิญญาณพวกนั้นจะฉีกกระชากคอหอยของแม่สาวน้อยคนนี้ต่อหน้าต่อตาเจ้า" ฉับพลัน พื้นไม้โอ๊คเก่าแก่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็ระเบิดออก เศษไม้แหลมคมพุ่งขึ้นราวกรงเล็บ วิญญาณสีหม่นหลายสิบร่างหลุดลอยออกมาจากรอยแตก ร่างเหล่านั้นบิดเบี้ยว ร้องโหยหวนด้วยความหิวโหย พวกมันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ลูเซียน หรือแม้แต่เคาน์เตสผู้ทรงอำนาจ ทว่าพวกมันพุ่งตรงมาที่เรน... ที่ซึ่งมีกลิ่นอายของ 'อดีต' รุนแรงที่สุด เรนทรุดตัวลงกับพื้น กรีดร้องออกมาเมื่อสัมผัสที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งล้อมรอบตัวเธอ มันไม่ใช่สัมผัสที่หวังดี แต่มันคือความพยายามที่จะสิงสู่และแย่งชิงลมหายใจไป "อย่าได้แตะต้องนาง!" อีลีน่าคำราม เสียงของนางเปลี่ยนไปเป็นเสียงที่ดังก้องมาจากขุมนรก ปีกค้างคาวสีนิลขนาดมหึมาแผ่สยายออกจากแผ่นหลัง ร่างของแวมไพร์สาวพุ่งเข้าขวางกั้นวิญญาณเหล่านั้นด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตามนุษย์ ทว่าในวินาทีที่อีลีน่าเผลอ ลูเซียนกลับไม่ได้พุ่งเข้าหาแวมไพร์สาวอย่างที่นางคาดการณ์ไว้ เขากลับพุ่งเข้าหาเรนที่กำลังไร้ทางสู้ มือของเขากดลงบนไหล่ของหญิงสาว ก่อนจะปักกริชเงินลงบนพื้นไม้ห่างจากเท้าของเธอเพียงนิ้วเดียว อักขระสีทองสว่างวาบขึ้นราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น รัดพันร่างของเรนไว้แน่นจนเธอขยับไม่ได้ "ลูเซียน! เจ้าทำอะไร!" อีลีน่ากรีดร้องเมื่อเห็นเรนถูกกักขังอยู่ในวงเวทย์ ลูเซียนหัวเราะเบาๆ ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตที่เก็บงำมานาน "ข้าไม่ได้จะฆ่านาง เคาน์เตส... แต่ข้าจะใช้ 'ความทรงจำ' ของนางเป็นเหยื่อล่อ วิญญาณพวกนี้ไม่ใช่ของท่าน แต่มันคือเหยื่อของคนในตระกูลข้าที่ท่านเคยพรากไป... และตอนนี้ พวกมันกำลังจะทวงคืนทุกอย่าง!" ความมืดมิดในคฤหาสน์หนาทึบขึ้นจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือ วิญญาณเหล่านั้นเริ่มหลอมรวมกันเป็นก้อนกลมสีนิลที่เต้นตุบๆ ราวกับหัวใจที่กำลังจะระเบิด ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่เคยเลือนรางกลับปรากฏชัดขึ้นกลางวงล้อม เป็นร่างของชายหนุ่มผู้ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับลูเซียนอย่างน่าประหลาด ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยเลือด เรนเงยหน้าขึ้นมองร่างนั้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ร่างนั้นก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งและเจ็บปวดกว่าความตายใดๆ "เราเจอกันแล้วนะ... เจ้าสาวของผู้ทรยศ" อีลีน่าที่กำลังจะพุ่งเข้ามาหยุดชะงัก ร่างของนางสั่นเทาด้วยความตระหนกที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะบุคคลที่อยู่ตรงหน้าเรน ไม่ใช่เพียงวิญญาณธรรมดา แต่มันคือคนรักเก่าที่นางเคยสังหารด้วยมือของนางเองเมื่อร้อยปีก่อน... และเขากลับมาเพื่อลากทุกคนลงสู่นรกพร้อมกับเขา! บลัดดี้แมรี่หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านใจเต้นแรงจนลืมหายใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ