เต้นรำท่ามกลางศพ

“อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น... เหมือนกับว่าเธอกำลังกลืนกินฉันทั้งเป็น” เรนกระซิบถ้อยคำที่สั่นพร่าขณะที่แผ่นหลังของเธอปะทะเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบของห้องโถงจัดเลี้ยง เสียงดนตรีคลาสสิกที่แผ่วเบาคล้ายเสียงครวญครางของคนใกล้ตายดังก้องไปทั่วอาณาบริเวณ แสงสีนิลจากผลึกแก้วในมือของอีลีน่าอาบไล้ไปทั่วใบหน้าซีดเผือดที่งดงามราวกับรูปสลัก ทว่าบัดนี้ ความงดงามนั้นกลับบิดเบี้ยวด้วยรัศมีแห่งอำนาจมืดที่พวยพุ่งออกมาจากก้นบึ้งของวิญญาณ อีลีน่าไม่ตอบโจทย์คำถามของหญิงสาวตรงหน้า เธอเพียงแค่โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่ที่เหี่ยวเฉาปนกับกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาจากไหนสักแห่งในคฤหาสน์ทำเอาเรนแทบหยุดหายใจ มือเรียวยาวของเคาน์เตสเลื่อนขึ้นมาสัมผัสลำคอของเรน ไม่ใช่การบีบคั้น แต่เป็นการลูบไล้อย่างแผ่วเบาและเป็นเจ้าของ “งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว เรนที่รัก” เสียงของอีลีน่าแหบพร่าและเย็นเยียบ “แขกเหรื่อทุกตนที่ได้รับเชิญมา... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเฉลิมฉลอง แต่มาเพื่อ ‘สังเวย’ ให้กับพันธะที่เรากำลังจะผูกมัดกันตลอดกาล” “คุณเปลี่ยนไป...” เรนพยายามเค้นเสียงออกมา “นี่ไม่ใช่ตัวคุณที่ฉันรู้จัก... ผลึกนั่น มันทำอะไรกับคุณ?” อีลีน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูบาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเรน “ไม่มีใครเหมือนเดิมหรอกเมื่อความจริงถูกเปิดเผย ความรักที่เปื้อนเลือดคือสิ่งที่บริสุทธิ์ที่สุด และคืนนี้... ฉันจะแสดงให้เธอเห็นว่าการเต้นรำท่ามกลางศพนั้นงดงามเพียงใด” ทันใดนั้น บานประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่ของห้องโถงก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล เหล่าแขกเหรื่อผู้แต่งกายด้วยชุดราตรีสีดำสนิทราวกับฝูงอีกาที่มารวมตัวกันเพื่อรอรับเศษเนื้อเดินเรียงรายเข้ามา บรรยากาศภายในห้องโถงเปลี่ยนไปในทันที กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านจนน่าสะอิดสะเอียน เรนกวาดสายตาผ่านฝูงชน ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างหนึ่งที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่ตรงมุมห้อง... ลูเซียน นักล่าแวมไพร์ผู้นั้นไม่ได้สวมชุดสูทหรูหราอย่างคนอื่น แต่มันสวมเสื้อโค้ทตัวยาวสีเข้ม สายตาที่เคยจ้องมองอีลีน่าด้วยความอาฆาตบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสมเพชและหยามเหยียด ลูเซียนค่อยๆ เดินแหวกฝูงแวมไพร์ชั้นต่ำเข้ามาใกล้จุดที่อีลีน่าและเรนยืนอยู่ เขาหยุดลงตรงหน้าเคาน์เตสสาว ก่อนจะโค้งคำนับอย่างประชดประชัน “ช่างเป็นภาพที่น่าอภิรมย์เหลือเกิน ท่านเคาน์เตส การใช้ผลึกต้องห้ามเพื่อดึงพลังของบรรพบุรุษที่บ้าคลั่งออกมา... ท่านคิดจริงๆ หรือว่าวิญญาณดวงนั้นจะยอมรับใช้ท่านโดยไม่เอาคืน?” “หุบปากซะ ลูเซียน” อีลีน่าหันไปหาเขา ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับทับทิมอาบเลือด “แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของฉัน” “ฉันมีสิทธิ์มากกว่าที่ท่านคิด” ลูเซียนยิ้มที่มุมปาก มือของเขาหยิบมีดสั้นที่สลักลวดลายอักขระศักดิ์สิทธิ์ออกมา “เพราะภายใต้หน้ากากของงานฉลองนี้... คฤหาสน์ของท่านไม่ได้เป็นเจ้าของโดยท่านเพียงผู้เดียวอีกต่อไป” ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมเล็กก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน แขกเหรื่อที่เพิ่งจะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มต่างพากันทรุดตัวลง กองเลือดสีเข้มข้นเริ่มเอ่อล้นออกมาจากพรมกำมะหยี่สีแดงสดที่ปูอยู่บนพื้น แสงสีนิลจากผลึกแก้วในมืออีลีน่าเริ่มสั่นไหวและปล่อยไอหมอกสีดำออกมาพันธนาการร่างของทุกคนที่อยู่ในห้องโถงไว้ เรนสัมผัสได้ถึงภาพนิมิตที่แล่นผ่านสมอง—เธอเห็นอีลีน่าในอดีตกำลังกรีดข้อมือตัวเองลงบนแท่นหินเพื่อปิดผนึกสิ่งชั่วร้าย และวันนี้... สิ่งนั้นกำลังจะถูกปลุกขึ้นมาด้วยความทะเยอทะยานของคนคนเดิม “อีลีน่า หยุดเถอะ! นี่มันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือการทำลายล้าง!” เรนตะโกนลั่น พยายามจะรั้งมือเคาน์เตสไว้ แต่แรงดึงดูดจากมวลพลังงานมืดมหาศาลกลับผลักเรนกระเด็นออกไป อีลีน่าไม่ได้หันมามองคนรักของตนอีกต่อไป สายตาของเธอจดจ้องอยู่เพียงผลึกแก้วที่แตกสลายคามือ แสงสีนิลพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานคฤหาสน์ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างของกรงเล็บยักษ์ที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า ลูเซียนหัวเราะเสียงดังลั่นท่ามกลางความโกลาหล “นั่นแหละ... สิ่งที่ฉันรอคอย! ท่านไม่ได้ปลุกเพียงแค่พลัง แต่ท่านกำลังเปิดประตูอเวจีเพื่อพาคนรักของท่านไปเป็นเครื่องสังเวยคนแรก!” อีลีน่าหันกลับมาหาเรนอีกครั้ง ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งความรู้สึก แต่หยดน้ำตาที่เป็นเลือดค่อยๆ ไหลรินออกมา “เรน... ถึงเวลาที่เธอต้องตัดสินใจแล้ว ว่าความรักของเธอจะยอมแลกด้วยการดับสูญของโลกทั้งใบ หรือจะยอมสละชีวิตของเธอเองเพื่อหยุดยั้งความบ้าคลั่งของฉัน” ทว่าก่อนที่เรนจะได้ทันขยับตัว กระจกบานยักษ์กลางห้องโถงก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เงาร่างหนึ่งที่เรนจำได้แม่นยำว่าเป็นของใครบางคนที่ตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบลงบนกองเลือดด้วยความสง่างาม บุคคลนั้นเดินตรงมาหาเรนพร้อมกับเอ่ยชื่อที่ทำเอาหัวใจของหญิงสาวหยุดเต้น... “ในที่สุด... เราก็ได้พบกันอีกครั้งนะ เรน... ลูกสาวของข้า” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปพร้อมกับบลัดดี้แมรี่นะคะ