ความจริงใต้โลงศพ

“เจ้าไม่ควรอยู่ที่นี่ เรน... ออกไปเสีย ก่อนที่ความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าจะทำลายทุกอย่างที่ข้าพยายามปกป้องไว้” เสียงเย็นเยียบของเคาน์เตสอีลีน่าดังก้องในโถงทางเดินใต้ดินที่อบอวลด้วยกลิ่นอายของกำยานและเลือดที่แห้งกรัง นางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าประตูศิลาบานใหญ่ที่สลักลวดลายเถาวัลย์หนามดุจพันธนาการ นัยน์ตาสีแดงฉานดั่งทับทิมนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่น แต่เรนกลับเห็นรอยร้าวในแววตานั้น—ความหวาดกลัวที่อีลีน่าไม่เคยแสดงให้ใครเห็น “ถ้าท่านบริสุทธิ์ใจ ท่านจะปิดตายห้องนี้ไปทำไมคะ อีลีน่า?” เรนเอ่ยตอบ เสียงของนางสั่นพร่าแต่หนักแน่น นางก้าวเท้าผ่านไอเย็นจัดที่แผ่ออกมาจากรอยแยกของประตู “อดีตที่ท่านพยายามฝังลบ ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีตัวตน และพลังของข้า... มันกรีดร้องบอกข้าว่ามีบางอย่างรออยู่หลังบานประตูนี้” อีลีน่าไม่ได้ขยับตัว แต่มือที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทนั้นสั่นไหวเพียงชั่วครู่ “นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรสัมผัส จงกลับไปที่ห้องโถง แล้วข้าจะมอบทุกอย่างที่เจ้าต้องการ... ความรัก, อำนาจ, หรือแม้แต่เลือดของข้าที่เจ้าปรารถนา” “ข้าไม่ได้ต้องการเลือดของท่านเพื่อประทังชีวิต ข้าต้องการความจริง!” เรนตัดสินใจพุ่งตัวผ่านร่างสูงโปร่งของอีลีน่าไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมเย็นของแวมไพร์สาวที่คุ้นเคยแทบจะทำให้เรนเสียหลัก แต่นางฝืนใจก้าวผ่านบานประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อยเข้าไปข้างใน ความมืดมิดที่นี่หนาวเหน็บยิ่งกว่าความตาย แสงจากตะเกียงในมือเรนวูบไหวราวกับจะดับลงทุกขณะ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ห้องเก็บสมบัติหรือคุกทมิฬ แต่มันคือวิหารแห่งความอาลัย ตรงกลางห้องนั้นวางโลงแก้วคริสตัลที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจง ภายในโลงคือร่างของหญิงสาวผู้หนึ่ง นางมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับใครบางคนที่เรนจำได้ติดตา... หรืออาจจะพูดได้ว่า อีลีน่าถอดแบบความงามนั้นมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน เรนหยุดหายใจ หัวใจของนางกระตุกวูบเมื่อเห็นร่างนั้น ร่างที่ควรจะกลายเป็นธุลีดินไปนานนับร้อยปี กลับยังคงความงดงามราวกับเพิ่งหลับใหลไปเมื่อเช้านี้ ผิวพรรณซีดเผือดแต่เนียนละเอียด ไร้รอยเน่าเปื่อย ดอกไม้สีซีดในมือที่ประสานไว้บนอกยังคงรูปทรงสมบูรณ์ “นางคือใคร...” เสียงของเรนแผ่วหวิว มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะผิวแก้วที่เย็นจัด “นางคือ ‘จุดจบ’ ของข้า” เสียงของอีลีน่าตามเข้ามาข้างหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินที่ต้นคอของเรน พร้อมกับอ้อมกอดจากด้านหลังที่โอบรัดแน่นจนน่าอึดอัด “นางคือคนเดียวที่ข้าเคยรัก... ก่อนที่ข้าจะสูญเสียทุกอย่างให้กับพวกนักล่า และก่อนที่ข้าจะพบเจ้า” เรนหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาของนางเบิกกว้างเมื่อเห็นคราบน้ำตาที่ไหลผ่านแก้มของแวมไพร์ผู้ไร้หัวใจ “ท่านเก็บนางไว้... ไม่ใช่เพราะรัก แต่ท่านเก็บนางไว้เพื่อเตือนตัวเองว่าความรักคือความอ่อนแอหรือคะ? ท่านใช้ชีวิตในฐานะคนตาย เพื่อรอคอยการกลับมาของคนตายงั้นหรือ?” อีลีน่าขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “ข้าไม่เคยบอกว่าข้าเป็นคนดี เรน... ข้าเป็นเพียงสัตว์ร้ายที่ติดอยู่ในห้วงเวลาที่ไม่มีวันสิ้นสุด การได้เห็นนางยังคงงดงามอยู่ตรงนี้ คือสิ่งเดียวที่ช่วยให้ข้ายังมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่บ้าง” ทันใดนั้น พลังพิเศษในสายเลือดของเรนก็ตื่นขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ความทรงจำที่อัดแน่นอยู่ในห้องนี้ถาโถมเข้าใส่สมองของนางเหมือนพายุคลั่ง—ภาพของอีลีน่าในอดีตที่โอบกอดหญิงสาวคนนั้น ภาพของลูเซียนที่ยืนถือดาบอาบยาพิษในเงามืด และเสียงกระซิบที่แฝงไว้ด้วยความอาฆาต “อีลีน่า... ถอยออกมา!” เรนผลักอีลีน่าออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี พร้อมกับชี้ไปยังมุมมืดของห้อง “เขายังไม่ได้ไปไหน... ลูเซียนยังอยู่ที่นี่!” เงาดำที่เคยนิ่งสนิทมุมห้องเริ่มขยับไหว แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกบนเพดานส่องกระทบใบหน้าของชายผู้มาเยือน ลูเซียนเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขาถือขวดแก้วบรรจุของเหลวสีมรกตที่เรนจำได้ดีว่าเป็นน้ำยาสลายพันธะวิญญาณ “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง” ลูเซียนหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาสั่นประสาท “เคาน์เตสผู้น่าเกรงขาม กำลังกอดคนรักใหม่หน้าโลงศพของคนรักเก่า... แต่ช่างน่าเสียดาย ที่วันนี้โลงศพนี้จะต้องถูกเปิดออกอย่างถาวร” ลูเซียนหันปลายดาบที่อาบด้วยน้ำยาพิษไปทางโลงแก้วนั้น ไม่ใช่เพื่อทำลายร่างข้างใน แต่เพื่อ ‘ปลุก’ บางอย่างที่ควรจะหลับใหลให้ตื่นขึ้นมาในสภาพที่เลวร้ายที่สุด—สภาพของอสุรกายที่ไร้สติสัมปชัญญะ “อีลีน่า ระวัง!” เสียงกรีดร้องของเรนยังไม่ทันสิ้นสุด เสียงแก้วคริสตัลที่แตกร้าวก็ดังสนั่นหวั่นไหว ร่างในโลงค่อยๆ ลืมตาขึ้น—ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีสีสันของความรัก แต่กลับเป็นสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งก้นบึ้ง และก่อนที่อีลีน่าจะทันตั้งตัว มือที่ซีดเผือดของร่างนั้นก็พุ่งเข้ามาคว้าลำคอของแวมไพร์สาวไว้ด้วยพละกำลังที่มหาศาลเกินกว่าที่คนตายจะทำได้ หวังว่าเนื้อหาในตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดทุกท่านรู้สึกถึงความบีบคั้นและความรักที่บิดเบี้ยวของตัวละครบลัดดี้แมรี่ตั้งใจมอบให้นะคะ!