ความหึงหวงของราตรี

"กลิ่นของมัน... กลิ่นคาวเลือดเน่าๆ ของนักล่าตัวนั้นยังติดอยู่ที่ผิวหนังของเจ้า" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องบรรทมชั้นใน กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่ไม่ช่วยกลบกลิ่นหอมหวานจากกายของเรนที่อีลีน่ารังเกียจได้เลย ฝ่ามือเรียวบางของเคาน์เตสอีลีน่าบีบเข้าที่ปลายคางของเรนแน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้หญิงสาวรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ฝังลึกถึงกระดูก แต่มันกลับไม่เท่ากับความเย็นเยียบจากสายตาที่จ้องมองลงมาดั่งมัจจุราช เรนหลับตาลง พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ในอก หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนนกที่ถูกกักขังในกรงเหล็ก "ดิฉัน... ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้นค่ะท่านเคาน์เตส ลูเซียนเพียงแค่เข้ามาประชิดตัวตอนที่ข้าเผลอ" "เผลอ?" อีลีน่าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดั่งน้ำแข็งกระทบกัน "เจ้าช่างไร้เดียงสาหรือโง่เขลากันแน่ เรน? หรือลึกๆ ในใจเจ้า... ความอบอุ่นจอมปลอมจากชายผู้นั้นมันช่างน่าหลงใหลเสียจนเจ้าอยากจะแอบไปลิ้มลองรสชาติของมัน?" เรนลืมตาขึ้น สบตาสีโลหิตที่ส่องประกายวาวโรจน์ในเงามืด "ท่านก็รู้ว่านั่นไม่ใช่ความจริง ท่านเห็นทุกอย่างผ่านเงาของท่านอยู่แล้วมิใช่หรือคะ?" เพียะ! ฝ่ามือเรียวบางตบเข้าที่ใบหน้าของเรนอย่างแรงจนร่างบางเซถลาลงไปกองกับพื้นพรมกำมะหยี่สีแดงสด เลือดสีจางๆ ซึมออกมาที่มุมปาก ทว่าอีลีน่ากลับไม่ยอมปล่อยให้เธอได้พักผ่อน ร่างสูงโปร่งก้าวตามลงมา คร่อมทับร่างของเรนไว้ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มือหนึ่งกดแขนทั้งสองข้างของเรนไว้เหนือศีรษะ อีกมือเชิดหน้าเรนขึ้นให้รับกับรอยจูบที่ไม่ได้มาด้วยความเสน่หา หากแต่เป็นความดิบเถื่อนที่ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ "อย่ามาโต้เถียงกับข้าด้วยสายตาคู่นั้น" อีลีน่ากระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทา "เจ้าเป็นของข้า... เลือดของเจ้า จิตวิญญาณของเจ้า หรือแม้แต่ความทรงจำที่เจ้ามองเห็น ทุกอย่างต้องถูกประทับตราด้วยชื่อของข้าเพียงผู้เดียว" เรนรู้สึกได้ถึงลมหายใจเย็นจัดที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม เธอไม่ได้ขัดขืน ไม่ใช่เพราะจำนน แต่เพราะในห้วงลึกของความเจ็บปวด เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นคลอนในหัวใจของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ตรงหน้า อีลีน่ากำลังหวาดกลัว... หวาดกลัวการสูญเสียที่ครั้งหนึ่งเคยพรากทุกอย่างไปจากเธอ "ถ้าท่านต้องการข้า... ก็จงรักข้าจริงๆ ไม่ใช่แค่กักขังข้าไว้ในเงาของคนตายคนนั้น" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ แววตาของอีลีน่าไหววูบไปชั่วขณะ แรงบีบที่ข้อมือคลายออกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสัมผัสลูบไล้ที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่กลับเยือกเย็นจนน่าขนลุก อีลีน่าโน้มตัวลงมา ประทับจูบซ้ำๆ ลงบนลำคอที่เต้นตุบของเรน กลิ่นหอมจากน้ำหอมของอีลีน่าที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้เรนรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไม่มีวันขึ้นสู่ผิวน้ำได้อีก "ความรักงั้นหรือ?" อีลีน่ากระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะฝังเขี้ยวลงบนลาดไหล่ขาวเนียนของเรนอย่างแผ่วเบา ให้เลือดซึมออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อให้มั่นใจว่าพันธะระหว่างกันจะไม่มีวันขาดสะบั้น "ความรักของข้าคือการกัดกิน... ยิ่งเจ้าต่อต้าน ข้าก็ยิ่งอยากจะกลืนกินเจ้าให้หมดสิ้น อย่าให้ข้าเห็นเจ้าเข้าใกล้มันอีก... ไม่อย่างนั้น ครั้งหน้าข้าจะไม่เพียงแค่ทำโทษเจ้า แต่ข้าจะฉีกกระชากหัวใจของมันออกมาต่อหน้าต่อตาเจ้า" ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ของห้องบรรทมกลับถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย! ร่างของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบนักล่าที่คุ้นตา ก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้น ลูเซียนยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งกำด้ามดาบเงินแน่น ขณะที่มืออีกข้างถือจี้ห้อยคอสีเงินที่สั่นระริกราวกับมีชีวิต "ปล่อยนางซะ อีลีน่า... เพราะสิ่งที่เจ้าพยายามปกปิดมาตลอดร้อยปี กำลังจะเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้แล้ว" อีลีน่าผละจากเรนทันที สายตาดุจคมมีดตวัดมองผู้บุกรุก ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะซีดเผือดลงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของลูเซียน เสียงลมหายใจของทั้งสามดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อเรนสัมผัสได้ถึงภาพนิมิตที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวจนแทบจะระเบิด... ภาพของศพที่ถูกฝังไว้ใต้เงาของคฤหาสน์หลังนี้ ที่แท้จริงแล้วไม่ใช่ใครอื่น นอกจากตัวตนที่แท้จริงของอีลีน่าในอดีตที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดรู้สึกถึงความร้อนแรงและความมืดมนที่บลัดดี้แมรี่ตั้งใจถ่ายทอดออกมานะคะ