แผนลวงของปีศาจ

“ถ้าท่านไม่รีบตัดสินใจ... เลือดหยดสุดท้ายของตระกูลเวนเดอร์วูดก็จะกลายเป็นเพียงเศษซากในโลงศพที่ว่างเปล่านะคะ เคาน์เตส” น้ำเสียงทุ้มต่ำของลูเซียนไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย เขายืนอยู่กลางห้องโถงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานและคาวเลือดจางๆ ปลายกระบี่เงินในมือของเขาแตะอยู่ที่คอหอยของเรน ซึ่งถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์สีดำสนิท เรนไม่ได้ร้องขอชีวิต ดวงตาคู่สวยที่เคยเห็นเพียงอดีตอันขมขื่น บัดนี้กลับฉายแววว่างเปล่าและเหนื่อยล้า เธอจ้องมองไปยังอีลีน่าที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นลอยด้วยท่าทางสงบนิ่ง ทว่ากำปั้นของเคาน์เตสผู้สูงศักดิ์กลับจิกแน่นจนเลือดสีเข้มหยดลงบนพรมกำมะหยี่ “เจ้ากำลังเล่นกับไฟ ลูเซียน” อีลีน่าก้าวลงมาจากบันไดไม้โอ๊ค เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะที่กดดันราวกับเสียงหัวใจของนักโทษประหาร “คิดจริงๆ หรือว่าวิชาอาคมกระจอกๆ ของพวกนักล่าจะกักขังราชินีแห่งรัตติกาลได้นานพอที่จะให้เจ้าเปิดหีบสมบัตินั่น?” ลูเซียนแค่นหัวเราะ กระชับโซ่ในมือให้ตึงขึ้นจนเรนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “สมบัติ? ท่านยังมองมันเป็นสมบัติอีกหรือคะ? สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่ทองคำหรือศิลาเวท แต่มันคือ ‘ความทรงจำ’ ที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของเด็กคนนี้... อดีตที่ท่านพยายามฝังกลบไว้ภายใต้รอยจูบอันจอมปลอมเหล่านั้นไงล่ะ” เรนเม้มปากแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วผ่านลำคอ แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือสัมผัสเย็นเยียบที่เธอรู้สึกได้จากสายตาของลูเซียน เขาไม่ใช่แค่นักล่า แต่เขากำลังมองเธอเหมือน ‘แผนที่’ ที่จะนำไปสู่ความลับที่เลวร้ายที่สุดของอีลีน่า “หยุดพูดเสียที...” เสียงของอีลีน่าแผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยอำนาจมืดมิด เธอเคลื่อนที่เร็วราวกับพายุทอร์นาโดชั่วพริบตาเดียวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าลูเซียน มือเรียวบางที่ดูนุ่มนวลบีบเข้าที่ข้อมือของเขาจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น ลูเซียนสะดุ้งแต่ไม่ยอมปล่อยโซ่ เขาอาศัยจังหวะที่เคาน์เตสเผยช่องโหว่หยิบขวดแก้วใบเล็กที่มีของเหลวสีเงินขุ่นคลั่กขึ้นมา “ถ้าท่านบีบข้อมือข้า... เลือดของเรนจะผสมกับน้ำยาพิษจากรากอเวจีนี้ เธอจะตายทันทีโดยที่ท่านไม่มีโอกาสแม้แต่จะฝังศพ!” ลูเซียนขู่ ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่งอย่างปิดไม่มิด “ยอมถอยไป แล้วข้าจะคืนอิสระให้เธอ... พร้อมกับความจริงที่ว่าท่านอีลีน่า ‘รัก’ เธอ หรือแค่ต้องการ ‘ถนอม’ เหยื่อไว้รอเวลาชำแหละกันแน่!” อีลีน่าชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที แต่ความสั่นไหวนั้นคือสิ่งที่เรนจับสังเกตได้ หัวใจของเธอหล่นวูบ หรือว่าสิ่งที่ลูเซียนพูดจะเป็นความจริง? ความรักที่อีลีน่ามอบให้... รอยจูบที่ร้อนแรงในค่ำคืนที่ผ่านมา คือความเสน่หา หรือเพียงแค่การตีตราจองสินค้าที่รอวันใช้งาน? “อย่าไปฟังเขา เรน” อีลีน่าหันมามองเรน สายตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความโหยหา แต่มันมีความหวาดกลัว... หวาดกลัวว่าความลับจะเปิดเผย “เจ้าเป็นของข้า... เท่านั้น” “ของท่าน?” เรนเค้นเสียงหัวเราะปนน้ำตา เธอหันไปมองลูเซียน “ท่านต้องการความทรงจำอะไรจากข้ากันแน่ ลูเซียน? อดีตที่ตายไปแล้วของข้า มันสำคัญต่อตระกูลเวนเดอร์วูดมากนักหรือ?” ลูเซียนยิ้มกว้าง แววตาของเขาเปลี่ยนจากนักล่ากลายเป็นผู้เล่นที่ถือไพ่เหนือกว่า “อดีตของท่านน่ะไม่สำคัญหรอกเรน แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ที่จะปลดปล่อยปีศาจที่อีลีน่าขังไว้ในกรงหัวใจของเธอต่างหาก... หากท่านรู้ว่าคนที่ท่านจูบอยู่ทุกคืน คือคนที่สังหารครอบครัวของท่านในอดีต ท่านจะยังมอบร่างกายและจิตวิญญาณให้เธออยู่ไหม?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหยดเลือดของอีลีน่าที่ไหลผ่านนิ้วมือลงสู่พื้น ลูเซียนกระชากโซ่จนเรนเซถลาเข้าไปใกล้เขา แสงสีนิลเริ่มก่อตัวขึ้นจากปลายกระบี่ของนักล่า มันไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่มันคือการทำลายล้าง อีลีน่าก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับรูปปั้นหิน ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตายของตนเอง แต่เพราะความจริงที่ถูกเปิดเผยกำลังจะทำลาย ‘กรงขัง’ ที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังเรนไว้ข้างกายตลอดกาล ทว่าในวินาทีที่ลูเซียนกำลังจะร่ายเวทสังหาร เรนกลับหยุดสั่น เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเห็นเพียงอดีตกลับฉายแสงสีทองวาบหนึ่ง เธอกำสร้อยคอรูปกางเขนที่อีลีน่าเคยสวมให้แน่นจนผิวหนังถลอก “ท่านไม่ได้ต้องการอดีตของข้าหรอก ลูเซียน...” เรนกระซิบ เสียงของเธอกลับมานิ่งสนิท “ท่านแค่ต้องการเห็นนางเจ็บปวด... และข้า... ก็อยากเห็นว่าปีศาจที่แท้จริงน่ะ คือใครกันแน่” สิ้นเสียงนั้น มือของเรนก็คว้าด้ามกระบี่ของลูเซียนแล้วกระแทกเข้าที่หัวใจของตนเองอย่างแรง จนคมเหล็กทะลุผ่านอกซ้ายสีเลือดพุ่งกระจายออกมาเป็นวงกว้าง พร้อมกับภาพอดีตที่พรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก ลูเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะสิ่งที่เรนดึงออกมาไม่ใช่แค่เลือด แต่เป็น ‘คำสาป’ ที่เขาพยายามจะชิงไปเสียเอง ร่างของเรนทรุดลงในอ้อมกอดของใครบางคนที่พุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ได้ทัน อีลีน่ากรีดร้องด้วยความคลั่งแค้น แต่นั่นไม่ใช่ความเสียใจอย่างที่ใครคาดคิด เพราะเมื่อเรนมองขึ้นไป สิ่งที่เธอเห็นในดวงตาของอีลีน่าไม่ใช่ความรักที่เปราะบาง แต่เป็น ‘ความปรารถนา’ ที่จะกลืนกินทุกอย่างให้มอดไหม้ไปพร้อมกับเธอ “เล่นสนุกพอหรือยังคะ... ที่รัก?” เสียงกระซิบที่คุ้นเคยไม่ได้ดังมาจากอีลีน่า แต่มาจาก ‘เงา’ ที่แยกตัวออกมาจากร่างของเรนเอง บลัดดี้แมรี่หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดทุกท่านตื่นเต้นจนหยุดหายใจนะคะ!