ความเจ็บปวดของการลืมเลือน

"ถ้าเจ้าไม่หยุดสั่น... ข้าก็อาจจะเผลอฝังเขี้ยวลงบนลำคอเจ้าด้วยความหมั่นไส้ แทนที่จะเป็นความสงสารนะ เรน" เสียงกระซิบแหบพร่าดั่งกำมะหยี่สีดำสนิทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น อีลีน่ากดย้ำร่างของเรนลงบนเตียงสี่เสาที่ประดับด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือด แสงเทียนสีชาดสั่นไหววูบวาบ ล้อเล่นกับเงาที่ทอดตัวยาวบนผนังหินเย็นเยียบในห้องลับใต้ดินแห่งปราสาท เรนหอบหายใจถี่ ดวงตาสีเทาหม่นฉายแววแตกสลายขณะที่เธอยกมือขึ้นกุมขมับ ภาพนิมิตแห่งอดีตที่โชกโชนด้วยกลิ่นคาวเลือดของเหล่าผู้ที่เธอเคยเห็นตายไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับน้ำป่า เธอไม่ได้เห็นแค่ความตายของคนอื่น... แต่เธอกำลังเห็นภาพตัวเองถูกสังหารซ้ำแล้วซ้ำเล่าในกรงขังแห่งความทรงจำที่อีลีน่าพยายามจะดึงออกไป "อย่า... อีลีน่า..." เรนกัดริมฝีปากจนห้อเลือด รสชาติโลหะที่คุ้นเคยปลุกสัญชาตญาณดิบของแวมไพร์สาวตรงหน้าให้ตื่นเต็มตัว "มันเจ็บ... เหมือนมีใครเอาเศษแก้วมาคว้านข้างในหัวฉัน" อีลีน่าโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ปลายจมูกของนางเฉียดผ่านข้างแก้มที่เย็นเฉียบของคนรัก แววตาของแวมไพร์ผู้สูงศักดิ์วาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ยากจะอธิบาย นางไม่ใช่แค่ต้องการลบความทรงจำที่กัดกินจิตใจของเรน แต่นางต้องการ 'แทนที่' ภาพจำเหล่านั้นด้วยสัมผัสของนางเอง "ความเจ็บปวดก็เหมือนกับยาพิษนั่นแหละเรน" นิ้วเรียวยาวเย็นดุจน้ำแข็งไล้ไปตามแนวสันกรามของเรน ก่อนจะหยุดลงที่ขมับ "ถ้าเจ้าไม่ดื่มยาถอนพิษ เจ้าก็ต้องตายด้วยความทรมาน แต่ถ้าเจ้าดื่ม... เจ้าก็อาจจะลืมว่าใครเป็นคนยื่นจอกนั้นให้เจ้า" "แล้วคุณล่ะ?" เรนพยายามจับข้อมือของอีลีน่าไว้ แม้เรี่ยวแรงจะเหลือน้อยเต็มที "ถ้าฉันลืมทุกอย่างไป... คุณจะยังเป็นคนที่ฉันรักในวันพรุ่งนี้หรือเปล่า? หรือคุณจะกลายเป็นแค่คนแปลกหน้าที่คอยบงการความทรงจำของฉันกันแน่?" อีลีน่าชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยงามดุจรูปสลัก นางไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับจุมพิตที่หน้าผากของเรนอย่างอ่อนโยน—เป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตเงียบเชียบ ก่อนจะหลับตาลงเพื่อเริ่มกระบวนการถ่ายโอนพลัง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกันอย่างเชื่องช้า พลังอำนาจสีนิลไหลผ่านปลายนิ้วของอีลีน่าเข้าสู่กระหม่อมของเรน ร่างของหญิงสาวกระตุกเกร็ง ดวงตาของเรนเบิกกว้างขึ้น ภาพในหัวเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลาย ความทรงจำเกี่ยวกับการทรยศของลูเซียน ภาพของกองศพที่ไร้ชื่อ และเสียงกรีดร้องที่คอยตามหลอกหลอนเริ่มเลือนหายไปเหมือนรอยหมึกที่ถูกน้ำชะล้าง ทว่า... ในวินาทีที่อีลีน่ากำลังจะกวาดล้างความทรงจำส่วนสุดท้ายออกไป เรนกลับร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวดที่เหนือคำบรรยาย "ไม่! อย่าเอา 'ความรัก' ของฉันที่มีต่อเขาออกไป!" อีลีน่าเบิกตาโพลง ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในดวงตาสีเลือด "เจ้ายังจะโหยหาไอ้เศษสวะลูเซียนนั่นอีกหรือ? ทั้งที่มันทิ้งเจ้าให้ตายในหลุมศพที่ไร้แสงเนี่ยนะ?" "เพราะถ้าฉันลืมมัน..." เรนแค่นยิ้มทั้งน้ำตา "ฉันก็จะไม่มีวันรู้เลยว่า ฉันควรรักคุณมากแค่ไหน... เพราะความเกลียดชังต่างหากล่ะ ที่ทำให้ฉันรู้ว่าหัวใจของฉันยังคงเต้นอยู่เพื่อใคร" อีลีน่าชะงักค้าง พลังอำนาจในมือเริ่มสั่นคลอน นางรู้ดีว่าหากฝืนลบความทรงจำนี้ไป เรนที่ตื่นขึ้นมาอาจจะเป็นเพียงตุ๊กตาที่มีชีวิตแต่ไร้หัวใจที่นางเคยหลงใหล แต่ในขณะที่นางกำลังจะตัดสินใจว่าจะยุติหรือเดินหน้าต่อ ประตูกลของห้องลับก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหนังดังสะท้อนก้องทั่วห้อง พร้อมกับกลิ่นดินปืนและกำยานที่คุ้นเคยอย่างประหลาด "ข้าไม่คิดว่า 'ความรัก' ของพวกเจ้า จะแสดงออกมาในรูปแบบที่น่าสมเพชขนาดนี้" ร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทสีดำสนิทก้าวผ่านเงามืดเข้ามา ลูเซียนยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกเขา มือหนึ่งถือดาบเงินที่อาบด้วยอาคมสีชาด ปลายดาบชี้ตรงมาที่หัวใจของอีลีน่า แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่เรนด้วยความเศร้าสร้อยที่เคลือบแฝงด้วยความอำมหิต อีลีน่าปล่อยร่างเรนลงและลุกขึ้นยืนช้าๆ รัศมีแห่งความตายแผ่ซ่านออกจากร่างนาง นางแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความเย็นชา "ลูเซียน... เจ้ากล้ามากที่เดินเข้ามาในรังของข้าเพื่อจะแย่งสิ่งที่เจ้าเคยโยนทิ้งไปแล้ว" ลูเซียนยิ้มมุมปาก มืออีกข้างของเขาหยิบจี้ห้อยคอเส้นหนึ่งออกมาโชว์ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของเรนและอีลีน่า "ข้าไม่ได้มาเพื่อเอาตัวนางกลับไปหรอกอีลีน่า... แต่ข้ามาเพื่อเตือนว่า ความทรงจำที่เจ้ากำลังลบออกไปน่ะ... นางไม่ได้เป็นคนถือครองมันไว้เพียงคนเดียว" เขากดจี้ห้อยคอจนแตกกระจาย ไอสีดำสายหนึ่งพุ่งออกจากจี้และพุ่งเข้าสู่ร่างของเรนทันที! ร่างของเรนกรีดร้องขึ้นสุดเสียงขณะที่ความทรงจำที่ถูกกักขังไว้ในสร้อยกำลังไหลย้อนกลับคืนสู่สมองของนางอย่างรุนแรงจนน่ากลัว อีลีน่าก้าวเข้าไปจะคว้าตัวเรน แต่สิ่งที่นางเห็นในดวงตาของเรนที่ค่อยๆ ลืมขึ้นนั้น... ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือประกายสีนิลของพันธะเลือดที่สาปแช่งให้ทั้งคู่ต้องเป็นศัตรูกันชั่วกัลปาวสาน บลัดดี้แมรี่หวังว่ารี้ดทุกท่านจะใจสั่นไปกับความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผยนะคะ!