เดิมพันด้วยชีวิต

"หากข้าดับสูญ... เจ้าจะยังคงนึกถึงรสสัมผัสจากหยาดเลือดของข้าอยู่หรือไม่ อีลีน่า?" น้ำเสียงของเรนสั่นพร่าแต่ทว่ามั่นคง มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ แต่มันคือการประกาศก้องท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับในห้องโถงลับใต้ดิน กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณที่กำลังเสื่อมสลายคละคลุ้งไปกับกลิ่นสนิมเหล็กและมวลอากาศที่เย็นเฉียบจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง อีลีน่าก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาคู่สวยสีอเมทิสต์ที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกบัดนี้กลับสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ "เจ้ากำลังทำลายพันธะแห่งความเป็นอมตะของตัวเอง เรน..." อีลีน่าเค้นเสียงตอบ มือเรียวยาวสั่นเทาขณะเอื้อมมาสัมผัสใบหน้าของหญิงสาวเบื้องหน้า ปลายนิ้วเย็นเยียบของนางไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเรนอย่างทะนุถนอม "เจ้าก็รู้ว่าเลือดของเจ้าคือสิ่งเดียวที่บริสุทธิ์พอจะหยุดยั้งคำสาปของลูเซียนได้ แต่มันไม่ได้หมายความว่าข้าจะยอมแลกชีวิตเจ้า... เพื่อแลกกับความเป็นนิรันดร์ที่ว่างเปล่าของข้า" เรนหัวเราะแผ่วเบา เสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นแต่ทว่าเปี่ยมไปด้วยเสน่หาที่ยากจะหยั่งถึง เธอโน้มตัวเข้าหาอีลีน่า จนหน้าผากของทั้งคู่จดกัน สัมผัสถึงลมหายใจที่ต่างฝ่ายต่างโหยหา "อีลีน่า ความเป็นอมตะของท่านช่างโดดเดี่ยว... หากข้าต้องเห็นท่านค่อยๆ เลือนหายไปในเงามืดของอเวจีเพราะคมดาบของนักล่าผู้นั้น สู้ให้ข้าได้เป็นส่วนหนึ่งในพลังของท่าน... ให้เลือดของข้าวิ่งพล่านอยู่ในสายเลือดท่านตลอดกาล ไม่ดีกว่าหรือคะ?" เรนไม่รอคำตอบ เธอคว้ากริชสีนิลที่วางอยู่บนแท่นพิธีขึ้นมา ความคมของมันกรีดผ่านปลายนิ้วเธออย่างไร้ความปราณี หยาดเลือดสีแดงสดรินไหลออกมาประหนึ่งอัญมณีที่กำลังร่วงหล่นลงบนพื้นหินอ่อน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปถึงกระดูก แต่มันกลับเป็นความเจ็บปวดที่แสนหวานเมื่อเธอเห็นแววตาของอีลีน่าที่เปลี่ยนไป ความกระหาย... ที่ปะปนไปด้วยความรัก อีลีน่าโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ปลายนิ้วของเรนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบที่เร่าร้อนและหิวกระหาย สัมผัสของคมเขี้ยวที่เฉียดผ่านผิวหนังทำให้เรนสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความซาบซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย อีลีน่าดื่มด่ำหยาดโลหิตที่เปี่ยมไปด้วยพลังพิเศษนั้น พลังที่ไหลเวียนผ่านอดีตที่ตายไปและปัจจุบันที่กำลังถูกทำลาย "หวานเหลือเกิน..." อีลีน่าครางแผ่ว ปล่อยให้เลือดของเรนซึมลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของนาง พลังมหาศาลเริ่มปะทุขึ้นจากส่วนลึกในอก แสงสีดำอมม่วงห่อหุ้มร่างกายของทั้งคู่ไว้ราวกับอ้อมกอดของความมืดมิดที่ไม่มีวันจางหาย "ถ้าท่านได้รับพลังนี้ไปแล้ว..." เรนพึมพำขณะที่สติเริ่มพร่าเลือน ความอ่อนล้าถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ "จงใช้มัน... ทำลายลูเซียน... อย่าให้เขาเหลือแม้แต่ซากไว้ให้ประวัติศาสตร์จารึก" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาในห้องโถง ลูเซียนก้าวออกมาจากเงามืดของเสาหิน แววตาของเขามีความสะใจที่ปิดไม่มิด มือที่ถือดาบอาบน้ำมนต์สีเงินวาววับสั่นไหวด้วยตัณหาที่จะสังหาร "ช่างเป็นภาพที่น่าอภิรมย์เสียจริง" ลูเซียนยิ้มเยาะ "การถ่ายโอนเลือดเพื่อเพิ่มพลังก่อนตายเนี่ยนะ? อีลีน่า... เจ้าช่างน่าสมเพชนักที่ต้องพึ่งพาเลือดของมนุษย์กระจอกๆ เพื่อยืนหยัดต่อหน้าข้า" อีลีน่าละสายตาจากเรนที่ทรุดตัวลงในอ้อมแขนของนาง ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต พลังเวทที่ได้รับจากเรนทำให้เธอดูทรงอำนาจและอันตรายกว่าครั้งไหนๆ เธอค่อยๆ วางร่างของเรนลงบนแท่นหินด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ ราวกับพญามัจจุราชที่ฟื้นคืนชีพ "ลูเซียน..." น้ำเสียงของอีลีน่าก้องกังวานไปทั่วห้องโถง มันทรงพลังจนกำแพงหินเริ่มร้าว "เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อล่า... เจ้ามาที่นี่เพื่อมาดูจุดจบของตัวเองต่างหาก" แต่ก่อนที่อีลีน่าจะก้าวเข้าหาลูเซียน เสียงของเรนที่ควรจะหมดสติไปแล้วก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคน "ระวัง... เขาไม่ได้มาคนเดียว" ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาที่ขยายตัวอยู่เบื้องหลังลูเซียนก็เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง ไม่ใช่เงาของมนุษย์... แต่เป็นร่างของอดีตคนรักของอีลีน่าที่เสียชีวิตไปนานแสนนาน ดวงตาสีเงินที่ว่างเปล่าจ้องมองมาที่อีลีน่าด้วยความแค้นที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับคมดาบที่จ่ออยู่ที่ลำคอของเรนจากด้านหลังอย่างไม่มีใครคาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดกับบลัดดี้แมรี่มาจนถึงบทนี้ และขอให้ทุกท่านเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่เจ็บปวดกว่าเดิมในบทถัดไปนะคะ