ความมืดที่กลืนกิน

“เจ้าคิดว่าความตายจะพรากข้าไปจากนางได้งั้นหรือ, อีลีน่า?” เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่ขูดขีดบนแผ่นหิน มันไม่ใช่เสียงของลูเซียน แต่มันดังสะท้อนออกมาจากก้นบึ้งของเงามืดที่สั่นไหว เรนเบิกตากว้าง ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อคมดาบอาบยาพิษสีม่วงเข้มกรีดลงบนผิวเนื้ออ่อนบริเวณลำคอจนหยดเลือดสีแดงสดซึมออกมา กลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของอีลีน่าให้แตกกระเจิงในทันที อีลีน่าก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งดั่งรูปสลักหินอ่อนบัดนี้บิดเบี้ยว ดวงตาสีทับทิมคู่สวยสั่นระริก เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจเลือดที่เดือดพล่าน เขี้ยวแหลมคมงอกยาวออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับมานับร้อยปีทะลักออกมาดั่งเขื่อนแตก “ปล่อยนาง... อย่าได้บังอาจแตะต้องสิ่งที่ข้าครอบครอง” เสียงของอีลีน่าต่ำลึกจนดูไม่เหมือนเสียงของมนุษย์ มันสั่นสะเทือนไปถึงผนังปราสาทที่กำลังแตกร้าว ลูเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่แววตาของเขากลับไร้ความรู้สึก “เจ้าไม่ได้ครอบครองใครทั้งนั้น อีลีน่า เจ้าเป็นเพียงนักโทษในกรงขังของความทรงจำที่เน่าเฟะ... ดูสิ คนรักของเจ้ายังคงรอคอยให้เจ้าชดใช้บาปกรรมอยู่ตรงนี้ไง” เงาสีดำที่รูปร่างคล้ายอดีตคนรักของอีลีน่าขยับคมดาบเข้าใกล้ลำคอเรนมากขึ้นอีกนิด เรนหลับตาลงแน่น ความเจ็บปวดที่บาดแผลทำให้สติของเธอเลือนราง แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือความรู้สึกว่ามี ‘บางอย่าง’ ในตัวเธอกำลังตื่นขึ้นมาตอบสนองต่อกระแสพลังงานมืดมิดนั้น อีลีน่าคำรามในลำคอ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ แต่มันคือเสียงของสัตว์ป่าที่สูญเสียการควบคุม ร่างเพรียวบางของแวมไพร์สาวพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน พื้นหินที่นางเหยียบแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ นางไม่สนแม้แต่แรงปะทะจากเวทมนตร์มืดที่ลูเซียนปล่อยออกมา นางพุ่งตรงเข้าหาเงามืดนั้นด้วยความบ้าคลั่ง “อีลีน่า! ไม่นะ...!” เรนตะโกนผ่านความเจ็บปวด ฉับพลันนั้นเอง บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป แรงกดดันมหาศาลกดทับจนอากาศรอบข้างหนาแน่น อีลีน่าไม่ได้ใช้พลังเวทมนตร์ นางใช้เพียงเล็บมือที่แหลมคมราวกับกรงเล็บปีศาจฉีกกระชากอากาศเบื้องหน้า เงาสีดำนั้นกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงบาดแก้วหู ก่อนที่มันจะสลายตัวไปเป็นหมอกควันสีเทา แต่ทว่า... ร่างปีศาจของอีลีน่าไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น นัยน์ตาของนางไร้ซึ่งประกายแห่งสติสัมปชัญญะ หลงเหลือเพียงความหิวกระหายและความแค้นที่ฝังรากลึก นางหันกลับมามองเรนที่ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก “อีลีน่า... นี่ฉันเอง เรนไงคะ...” เรนพยายามขยับกายถอยหลัง แต่เรี่ยวแรงเหมือนถูกสูบหายไป อีลีน่าก้าวเข้ามาหาช้าๆ ทุกจังหวะการเดินของนางทิ้งรอยร้าวไว้บนพื้นไม้ที่นางเหยียบ “เจ้าไม่ใช่เรน...” เสียงของนางแหบแห้งและเยือกเย็น “เจ้าคือเหยื่อที่ข้าต้องกลืนกินเพื่อเติมเต็มช่องว่างที่ว่างเปล่านี้” ในจังหวะที่กรงเล็บของอีลีน่าจะจ่อลงที่หัวใจของเรนนั้นเอง ประตูห้องโถงใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรง ลมพายุหมุนพัดกรูเข้ามาในห้องพร้อมกับร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ท่ามกลางความโกลาหลและกลิ่นเลือดที่คละคลุ้ง “พอได้แล้ว... ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินเจ้าไปจนหมดสิ้น อีลีน่า” เสียงนั้นทำให้แวมไพร์สาวหยุดชะงัก ร่างกายของนางสั่นเทิ้มราวกับกำลังต่อสู้กับบางอย่างที่พยายามจะยึดครองจิตวิญญาณภายใน เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามา... มันคือใบหน้าเดียวกันกับคนรักที่เพิ่งสลายไปเมื่อครู่นี้ แต่ทว่าคราวนี้เขามีตัวตน มีลมหายใจ และมีแววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาที่แฝงไปด้วยเล่ห์กล อีลีน่าทรุดตัวลงเข่า มือที่เปื้อนเลือดสั่นเทาขณะพยายามจะเอื้อมไปหาชายผู้นั้น แต่ดวงตาของนางกลับยังคงจับจ้องอยู่ที่เรนด้วยความกระหายที่ยังไม่จางหาย “เจ้ามาทำไม...” อีลีน่าเค้นเสียงถาม “เจ้าตายไปแล้ว... ข้าเห็นเจ้าตายไปต่อหน้าต่อตา!” ชายผู้นั้นยิ้มบางๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูของเรนที่กำลังสั่นสะท้าน “ข้าไม่ได้ตาย... ข้าแค่รอเวลาที่จะให้เจ้าเห็นว่า ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่อีลีน่ารักที่สุดไม่ใช่เจ้า... แต่คือความเจ็บปวดที่นางไม่เคยยอมปล่อยวางต่างหากล่ะ เรน” ทันใดนั้น มือของชายปริศนาก็คว้าหมับเข้าที่คอของเรน แล้วกระชากเธอเข้าสู่อ้อมกอดของเขาต่อหน้าต่อตาอีลีน่าที่กำลังจะคลุ้มคลั่งจนถึงขีดสุด บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว พื้นห้องที่เคยเป็นปราสาทเริ่มสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน อีลีน่ากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้ ก่อนที่แสงสีนิลจะระเบิดออก กลืนกินทุกสรรพสิ่งรวมถึงความทรงจำที่เหลืออยู่ของเรนให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของอเวจีสีดำมืดมิด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและบาดแผลของพวกเขานะคะ บลัดดี้แมรี่จะรอพบทุกท่านในตอนหน้าค่ะ