จูบสุดท้ายก่อนสงคราม

"เจ้ากลับมาทำไม... เอเลน่า" เสียงของเคาน์เตสอีลีน่าสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านราวกับภูเขาไฟที่รอวันระเบิด นัยน์ตาสีแดงฉานดุจทับทิมของเธอไม่ได้จับจ้องที่ปลายมีดสั้นอาบเลือดในมือผู้มาเยือน แต่กลับตรึงแน่นอยู่กับใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นธุลีดินไปนานนับศตวรรษนั้น ร่างที่กะเผลกเข้าใกล้หยุดลงเพียงสามก้าว ความเงียบในห้องโถงกว้างใหญ่บีบคั้นจนเรนรู้สึกเหมือนปอดกำลังจะฉีกขาด เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่คลุ้งกระจาย—ไม่ใช่กลิ่นสาบศพทั่วไป แต่มันคือกลิ่นของความทรงจำที่เน่าเฟะและกัดกินหัวใจ "ถามข้าหรือ?" หญิงสาวผู้มีใบหน้าเหมือนคนตายเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าเวทนา "เจ้าลืมไปแล้วหรือไร อีลีน่า... ว่าเจ้าทิ้งข้าไว้ในหลุมศพที่ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อเพื่อไปสร้าง 'พันธะ' ใหม่กับเด็กน้อยผู้นี้" คำว่า 'เด็กน้อย' พุ่งตรงมายังเรนเหมือนลูกศรอาบยาพิษ เรนก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ มือที่สั่นเทาของเธอคว้าชายเสื้อคลุมของอีลีน่าเอาไว้แน่น เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างกายของแวมไพร์สาวผู้สูงศักดิ์ แต่นั่นไม่ใช่ความเย็นจากธรรมชาติ หากเป็นความเยือกแข็งจากจิตวิญญาณที่กำลังแตกสลาย "นางไม่ใช่สิ่งของที่เจ้าจะมาพาดพิงถึง" อีลีน่าคำราม เสียงขู่ฟ่อคล้ายสัตว์ร้ายในคอ ลูเซียนที่ยืนอยู่ข้างๆ กัดฟันแน่น ดาบในมือของเขาตกลงกับพื้นเสียงดังสนั่น เขามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือนคนหมดอาลัยในโชคชะตา "อีลีน่า... อย่าฟังมัน" เรนกระซิบข้างหูของคนรัก น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาแต่หนักแน่น "นั่นไม่ใช่เอเลน่าที่ท่านเคยรัก มันเป็นเพียงภาชนะที่ถูกดึงกลับมาจากอเวจีด้วยมนตราต้องห้าม ท่านก็รู้ดี" "ข้าจำได้ดีกว่าเจ้า... เรน" อีลีน่าหันมาสบตาเรน สายตาที่ปกติจะฉาบด้วยความหยิ่งทะนง บัดนี้กลับฉายแววโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง "ข้าจำได้กระทั่งกลิ่นกุหลาบที่โรยบนโลงศพของนางในวันที่พายุพัดถล่มคฤหาสน์... แต่ตอนนี้ กลิ่นนั่นเปลี่ยนไปแล้ว" เอเลน่า—หรือสิ่งที่สวมรอยเป็นเธอ—หัวเราะร่วน เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหูทำให้นกที่เกาะอยู่บนหน้าต่างกระจกสีแตกฮือบินหนี เธอเดินกะเผลกเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนเห็นหยดเลือดสีนิลไหลรินจากบาดแผลที่ไม่มีวันสมานบนลำคอ "สงครามไม่ได้เริ่มเพราะการฆ่าฟันหรอกนะอีลีน่า" สิ่งนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและเย้ายวนอย่างน่าขนลุก "แต่มันเริ่มจากความลังเลในใจของเจ้า... คืนนี้ เลือดของใครจะชุ่มผืนพรมนี้มากกว่ากัน ระหว่างหัวใจที่ภักดีต่ออดีต หรือหัวใจที่เต้นจังหวะเดียวกับศัตรู?" บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปในพริบตา แสงไฟจากเชิงเทียนที่ควรจะมอดดับกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีเขียวมรกต เรนรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่พยายามแทรกซึมเข้ามาในจิตสำนึก ภาพอดีตฉายชัดในหัวเธอ—ภาพของอีลีน่าในชุดสีดำสนิท กำลังร่ำไห้อยู่หน้าโลงศพ และภาพของมือปริศนาที่เอื้อมจากความมืดเพื่อฉุดรั้งวิญญาณของคนรักกลับมา "เจ้าถูกสาป... เอเลน่า" เรนตัดสินใจก้าวออกมาเผชิญหน้า เธอรู้ดีว่าพลังในการเห็นอดีตของเธอคือดาบสองคม แต่ในยามนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่น "ข้าเห็นสิ่งที่ฝังอยู่ในตัวเจ้า มันไม่ใช่ความรัก มันคือเครื่องพันธนาการที่ถูกสร้างโดยนักล่าคนเดิมที่อยู่หลังลูเซียน!" ลูเซียนสะดุ้งสุดตัว เขาเงยหน้าขึ้นมองเรนด้วยแววตาตื่นตระหนก "เจ้า... เจ้าเห็นมันได้อย่างไร?" "ข้าเห็นทุกอย่าง!" เรนตะโกนลั่น ความเจ็บปวดจากการมองเห็นอดีตแล่นริ้วผ่านขมับ "ข้าเห็นว่าพวกเจ้าถูกหลอกใช้! เอเลน่าไม่มีวันฟื้นกลับมาในร่างนี้ เธอเป็นเพียงตุ๊กตาที่ถูกปักหมุดด้วยความแค้นของพวกเจ้าเอง!" อีลีน่าชะงัก เธอละสายตาจากสิ่งที่เคยเป็นคนรัก แล้วหันกลับมามองเรน สายตาที่เคยสับสนกลับกลายเป็นแววตาที่เยือกเย็นและเด็ดขาด เธอรู้ดีว่าความสงบสุขที่เฝ้าทะนุถนอมมาตลอดชีวิตกำลังจะมอดไหม้ไปในคืนนี้ "ถ้าเช่นนั้น..." อีลีน่าขยับตัวเข้าหาเรน แตะใบหน้าของเธอเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาประทับจูบที่เรียวปากอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน เป็นจูบที่ไม่มีความปรารถนาซ่อนเร้น แต่เป็นจูบแห่งการอำลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุด "นี่คือจูบสุดท้ายก่อนที่เราจะกลายเป็นศัตรูของโชคชะตา เรน... หลบไปซะ ก่อนที่มือของข้าจะเปื้อนเลือดที่ข้าไม่มีวันล้างออกได้" ทันใดนั้น ผนังคฤหาสน์ด้านหนึ่งก็พังทลายลงด้วยแรงกระแทกมหาศาล เสียงกรีดร้องของเหล่าวิญญาณที่ถูกจองจำนับพันดังระงมไปทั่วท้องฟ้าที่กลายเป็นสีเลือด ร่างของเงาดำนับสิบพุ่งเข้าสู่ห้องโถงพร้อมกับอาวุธที่สร้างจากกระดูกปีศาจ และในท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ร่างของเอเลน่าก็สลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำที่พุ่งเข้าใส่หน้าอกของอีลีน่าราวกับถูกดูดกลืน ร่างของเคาน์เตสสาวกระตุกเฮือก ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเปลี่ยนจากสีแดงฉานกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตาแห่งความเป็นมนุษย์ เธอหันกลับมามองเรนด้วยรอยยิ้มที่เรนไม่เคยรู้จักมาก่อน "เจ้าคิดว่าความรักจะช่วยเจ้าได้งั้นหรือ... เจ้าเด็กโง่?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับบลัดดี้แมรี่นะคะ