บทเรียนจากความเจ็บปวด

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับความหอมหวานของกุหลาบสีดำที่เหี่ยวเฉาในแจกันคริสตัลอบอวลไปทั่วห้องโถงกึ่งปิดตาย เรนรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วเย็นเฉียบของอีลีน่าที่กำลังลากไล้ตามแนวกระดูกสันหลังของเธอเบาๆ ราวกับกำลังหยอกล้อเหยื่อก่อนจะลงคมเขี้ยว "ความเจ็บปวดไม่ใช่สิ่งเลวร้ายเสมอไปหรอกนะ เรน..." เสียงของเคาน์เตสแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบจากหลุมศพ แต่มันกลับก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาวจนสั่นสะท้าน "มันคือเครื่องเตือนใจว่า เธอเป็นของใคร และมีไว้เพื่อสิ่งใด" เรนพยายามเบือนหน้าหนี ทว่ามือของอีกฝ่ายกลับเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตาเข้ากับนัยน์ตาสีแดงฉานที่ดูลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรแห่งความตาย "ฉันไม่ใช่สิ่งของของใคร" เรนเค้นเสียงตอบ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกลัวผสมความปรารถนาที่ยากจะอธิบาย "งั้นหรือ?" อีลีน่าหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้เรนรู้สึกราวกับถูกบดขยี้ "งั้นบอกฉันสิ... สิ่งที่เธอเห็นในนิมิตล่าสุดนั้น มันทำให้เธอกลัวการเป็นของฉัน หรือกลัวความจริงที่ว่าเธอขาดฉันไม่ได้กันแน่?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจ เรนชะงัก เธอเห็นภาพอดีตที่โชกเลือด ภาพที่อีลีน่าเคยสูญเสียคนรักไปอย่างทรมาน และนั่นคือเหตุผลที่เคาน์เตสผู้นี้พยายามสร้าง ‘พันธะ’ ขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครต้องจากไปอีก แต่วิธีการของอีลีน่านั้นบิดเบี้ยวและโหดร้ายเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะรับไหว อีลีน่าไม่ได้รอคำตอบ เธอโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจเย็นเยียบสัมผัสกับซอกคอขาวระหง ความเย็นนั้นไม่ได้ทำให้เรนหนาวสั่น แต่มันกลับปลุกเร้ากระแสความต้องการที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ให้พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างน่ารังเกียจ "อย่าขัดขืน" อีลีน่าสั่งพลางกดจูบลงบนรอยแผลเป็นจางๆ ที่หัวไหล่ของเรน ซึ่งเป็นรอยที่อีลีน่าฝากไว้ในคืนวันก่อน "เมื่อเธออยู่ในอาณาเขตของฉัน กฎเกณฑ์ของโลกใบนี้จะไม่มีความหมาย สิ่งเดียวที่เธอต้องยึดถือคือจังหวะการเต้นของหัวใจฉัน ที่เต้นไปพร้อมกับความกระหายของเธอ" เรนหลับตาแน่น กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดของตัวเอง ความเจ็บปวดทางกายที่อีลีน่าหยิบยื่นให้มันช่างหอมหวานและอันตรายเหลือเกิน มันไม่ใช่ความรักในนิยามปกติ แต่มันคือการพันธนาการทางจิตวิญญาณที่ไม่มีวันหลุดพ้น "ถ้าฉันยอมรับมัน..." เรนลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอไหวระริก "เธอจะหยุดทำร้ายลูเซียนใช่ไหม? เธอรู้ว่าเขาตามล่าเธออยู่ และเธอก็รู้ว่าฉัน... ฉันเห็นเขาในสิ่งที่เธอมองไม่เห็น" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกะทันหัน อุณหภูมิรอบกายลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอ อีลีน่าผละออกเล็กน้อย แววตาที่เคยหลงใหลเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในชั่วพริบตา "ลูเซียนเป็นเพียงแค่หนอนแมลงที่โง่เขลา การที่เธอเอ่ยชื่อมันต่อหน้าฉัน... คือบทเรียนแรกที่เธอจะต้องจดจำไว้ให้ขึ้นใจ" ทันใดนั้น แสงเทียนทุกเล่มในห้องดับพรึบลงโดยไม่มีที่มาที่ไป แรงกดดันมหาศาลกดทับร่างของเรนจนเธอทรุดลงกับพื้น สิ่งที่เรนสัมผัสได้ไม่ได้มีเพียงแค่ไอสังหารของอีลีน่า แต่ยังมีกระแสจิตอันคุ้นเคยที่แทรกซึมเข้ามาทางหน้าต่างบานสูงที่เปิดแง้มไว้ "ดูเหมือนว่า 'หนอนแมลง' ของเธอจะใจร้อนกว่าที่คิดนะ" อีลีน่าพึมพำ มุมปากยกยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ทันใดนั้น เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่นพร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำที่ทะยานเข้ามากลางห้อง ลูเซียนกระชับดาบเงินในมือแน่น ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตมาดร้ายพุ่งตรงมาที่อีลีน่า แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองเรนที่ทรุดอยู่บนพื้นด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ "ปล่อยตัวเธอซะ อีลีน่า" ลูเซียนคำราม "มรดกเลือดที่อยู่ในตัวนังเด็กนี่ ไม่ใช่สิ่งที่ปีศาจอย่างแกจะครอบครองได้!" เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นลูเซียนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทว่าในวินาทีที่ดาบเงินกำลังจะสัมผัสตัวอีลีน่า เคาน์เตสกลับหัวเราะออกมาอย่างกึกก้อง มือของอีลีน่าคว้าคอเรนไว้แน่นแล้วดึงเข้ามาประทับจูบอย่างรุนแรงต่อหน้าต่อตาของศัตรู รสเลือดที่แลกเปลี่ยนกันสร้างพลังงานมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปทั่วคฤหาสน์ ลูเซียนชะงักค้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์บางอย่างปรากฏขึ้นบนลำคอของเรน—สัญลักษณ์แห่งพันธะสัญญาที่สมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่รอยจูบ แต่คือการผูกมัดวิญญาณที่ไม่มีวันแยกออกจากกันได้อีกตลอดกาล "ช้าไปแล้ว ลูเซียน" อีลีน่ากระซิบพลางกระชากเรนเข้าหาตัวจนแนบชิด "ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่ 'คนของฉัน' เท่านั้น... แต่เธอคืออาวุธที่แกไม่มีวันทำลายได้ เพราะถ้าแกฆ่าเธอ... แกก็กำลังฆ่าหัวใจของแกเองด้วย" เรนมองไปที่ลูเซียนด้วยความตระหนก ก่อนจะพบว่าในดวงตาของนักล่าแวมไพร์ผู้นี้ไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวเพียงอย่างเดียว แต่มันกลับมีความโศกเศร้าและความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยบอกเธอมาก่อน... ความลับที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอเวจีไปกับ "บลัดดี้แมรี่" ครับ