ฝันร้ายที่กลายเป็นจริง

"เจ้ามันก็แค่เศษเสี้ยวของวิญญาณที่ข้าเผลอทำตกหล่น อีลีน่า... อย่าได้สำคัญตัวว่าความภักดีของเจ้าจะมีค่าไปมากกว่ารสชาติของเลือดในกรงเล็บข้าเลย" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทกรีดผ่านโสตประสาทของเรนราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแก้วเจียระไน เธอไม่ได้ลืมตา แต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ความเย็นยะเยือกของปราสาทที่ไร้แสงจันทร์ส่องถึงบีบรัดหัวใจจนแทบหยุดเต้น นี่ไม่ใช่ฝันธรรมดา... แต่มันคือเศษเสี้ยวความทรงจำที่ตกค้างอยู่ในก้นบึ้งของสายเลือดที่อีลีน่ามอบให้เธอ เรนยืนอยู่ในมุมมืดของโถงทางเดินหินอ่อน ทัศนวิสัยของเธอพร่ามัวคล้ายมองผ่านม่านน้ำตา เธอเห็นหญิงสาวที่มีรูปลักษณ์งดงามดั่งรูปสลัก อีลีน่าในชุดราตรีสีดำสนิทที่ดูอ่อนเยาว์กว่าปัจจุบันทว่านัยน์ตากลับว่างเปล่า กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าชายร่างสูงโปร่งที่แผ่รังสีแห่งอำนาจมืด ลูเซียนในชุดนักล่าโบราณที่ดูผิดเพี้ยนไปจากปัจจุบัน—เขากำลังกุมเส้นผมของอีลีน่าไว้แน่น ราวกับจะเด็ดดอกไม้ที่งดงามที่สุดมาขยี้ให้จมกองดิน "ท่านทรยศข้า... เพื่อสิ่งที่เรียกว่าอำนาจหรือคะ?" เสียงของอีลีน่าในความฝันสั่นเครือ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความแค้นที่ลึกล้ำจนเรนสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูก "อำนาจคือสิ่งเดียวที่คงอยู่ตลอดกาล แวมไพร์ที่ไร้ซึ่งหัวใจอย่างเจ้า ไม่ควรจะโหยหาความรักที่ไม่มีวันสมหวังตั้งแต่แรก" ลูเซียนแสยะยิ้ม มุมปากของเขายกขึ้นเป็นเส้นโค้งที่ดูชั่วร้าย ก่อนจะสะบัดมือแรงจนร่างของอีลีน่ากระแทกเข้ากับเสาหินจนเกิดเสียงดังสนั่น "เจ้าควรตายไปพร้อมกับความซื่อสัตย์จอมปลอมนั่นเสีย" เรนสะดุ้งสุดตัว ร่างของเธอสั่นเทาอยู่บนเตียงนอนหนานุ่มภายในห้องบรรทมของเคาน์เตสอีลีน่า เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ลมหายใจหอบถี่ราวกับเพิ่งวิ่งหนีความตายมานับพันปี "ฝันร้ายอีกแล้วหรือคะ?" น้ำเสียงเย็นเยียบแต่ทว่าอ่อนโยนดังขึ้นจากมุมมืด เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งก้าวออกมาจากเงามืดของผ้าม่านกำมะหยี่ อีลีน่าสวมชุดคลุมผ้าไหมสีนิล นัยน์ตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความสงสัยที่ปนไปกับความกระหายบางอย่างที่เรนไม่อาจนิยามได้ "อีลีน่า..." เรนพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง เธอรีบขยับถอยหลังไปจนชิดหัวเตียง ความหวาดกลัวจากการเห็นภาพอดีตยังคงตกค้างอยู่ในม่านตา เธอเห็น... เธอเห็นว่าใครคือคนที่หักหลังอีลีน่าในตอนนั้น และเธอก็เห็นด้วยว่าทำไมอีลีน่าถึงมีความแค้นฝังลึกต่อมนุษย์ทุกคน อีลีน่าขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของกุหลาบสีดำและเลือดเก่าเก็บลอยมาเตะจมูก เธอเชยคางเรนขึ้นด้วยนิ้วเรียวยาวที่เย็นเฉียบ สัมผัสนั้นทำให้เรนขนลุกซู่ "ในฝันนั้น... เจ้าเห็นอะไรที่ทำให้ดวงตาคู่นี้สั่นไหวได้ถึงเพียงนี้คะ?" "ข้า... ข้าเห็น..." เรนกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เธอพยายามจะเอ่ยชื่อ 'ลูเซียน' ออกมา แต่มีบางอย่างขัดขวางไม่ให้เธอทำเช่นนั้น ราวกับมีโซ่ตรวนล่องหนรัดคอเธอเอาไว้ "อย่าได้ฝืนเลยค่ะ" อีลีน่ากระซิบข้างใบหู ความเย็นของริมฝีปากที่แตะลงบนผิวแก้มทำเอาเรนใจสั่น "ความทรงจำในสายเลือดเป็นสิ่งที่ลบไม่ได้ ยิ่งเจ้าเห็นมันมากเท่าไหร่ เจ้าก็จะยิ่งเป็นของข้า... มากขึ้นเท่านั้น" อีลีน่ากอดรัดเรนไว้แน่นขึ้น อ้อมกอดที่ดูเหมือนจะปกป้องกลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงขัง เรนรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของตนเอง และจังหวะหัวใจของแวมไพร์สาวที่ไร้ซึ่งชีพจร ความสับสนถาโถมเข้ามาในหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอ—เธอรักอีลีน่า รักจนยอมแลกแม้กระทั่งวิญญาณ แต่เมื่อเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในอดีต เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าอีลีน่ารักเธอจริงๆ หรือเธอก็แค่เป็น 'ตัวแทน' ของความแค้นที่อีลีน่าต้องการชำระกับคนในอดีต "หากข้าไม่ใช่เรน... หากข้าเป็นแค่หุ่นเชิดในละครที่ท่านสร้างขึ้นมา ท่านจะยังกอดข้าแบบนี้ไหมคะ?" เรนถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอน อีลีน่าชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาสีเลือดหรี่ลงเล็กน้อย ความเงียบปกคลุมห้องทั้งห้องจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่รั่วซึมอยู่ไกลๆ ลมหายใจของอีลีน่าร้อนผ่าวขึ้นมาในทันใด เธอโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ร้อนแรงและหนักหน่วงบนริมฝีปากของเรน—จูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน "เจ้าคือเรน... และเจ้าจะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปไม่ว่าจะชาติภพไหน" ทว่า ในขณะที่อีลีน่ากำลังหลงใหลไปกับห้วงอารมณ์ ร่างของเรนกลับเย็นวาบเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกบานใหญ่เบื้องหน้า—เงาของชายผู้หนึ่งที่ยืนอยู่หลังอีลีน่าในความมืดมิด ชายที่มีใบหน้าเดียวกับลูเซียน แต่ทว่าในมือของเขากลับถือมีดสั้นที่อาบด้วยแสงสีเงินยวง ลูเซียนไม่ได้เป็นเพียงศัตรูที่อยู่ภายนอก... แต่มันกำลังยืนส่งยิ้มที่แสดงถึงชัยชนะให้เธอเห็นอยู่ตรงนี้ ในห้องบรรทมที่ควรจะปลอดภัยที่สุด "เรน... เจ้าเห็นอะไร?" อีลีน่าผละออกเล็กน้อยด้วยความสงสัย เรนเบิกตากว้าง ความลับที่เธอเพิ่งเห็นในฝันกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นจริงเริ่มหลอมรวมเป็นฝันร้ายที่หนีไม่พ้น เธอเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของอีลีน่าไว้แน่น ลูเซียนค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากเงามืด มีดในมือสะท้อนแสงไฟสลัวจนเกิดประกายสังหาร เขากำลังจะลงมือ... และเป้าหมายที่เขาหมายปองไม่ใช่เพียงหัวใจของแวมไพร์ แต่มันคือเลือดสีนิลที่อยู่ในเส้นเลือดของเธอ! "อีลีน่า... ระวังข้างหลัง!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ดำดิ่งไปพร้อมกับบลัดดี้แมรี่ในตอนนี้นะคะ