กลิ่นเลือดที่หอมหวาน

ปลายมีดสั้นอาบยาพิษในมือของเรนสั่นระริก สะท้อนเงาสีเงินวับวาวภายใต้แสงเทียนที่ริบหรี่ราวกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของนักโทษประหาร กลิ่นอายความตายที่เธอสัมผัสได้จากวิสัยทัศน์แห่งอดีตยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาท แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโปร่งเบื้องหน้า "อาวุธน่ะ... มันมีไว้สำหรับผู้ที่กลัวตายไม่ใช่หรือไง?" น้ำเสียงของเคาน์เตสอีลีน่าแผ่วเบา ทว่าทรงพลังราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก เธอไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่บรรยากาศรอบกายกลับหนักอึ้งจนเรนแทบหยุดหายใจ ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างของแวมไพร์สาวทำให้ผิวหนังของเรนลุกชัน "ถอยไป" เรนเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก พยายามรักษาสมดุลของร่างกายที่โอนเอน "ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นตัวอะไร แต่ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นเครื่องสังเวยให้ใคร" อีลีน่าเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้แต้มด้วยความเอ็นดู หากแต่เป็นความกระหายที่ถูกเก็บงำไว้ใต้หน้ากากแห่งความสูงศักดิ์ เธอเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้—ช้าๆ มั่นคง เหมือนนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในเขาวงกตที่ไร้ทางออก "เครื่องสังเวย? น่าขันนัก" อีลีน่าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง "เรน... เจ้าอ่านอดีตจากเลือดและซากปรักหักพังได้ แต่เจ้ากลับไม่เคยอ่านใจตัวเองเลยหรือว่า ทำไมเจ้าถึงได้มายืนสั่นเทาอยู่ตรงนี้ในเวลาที่ควรจะหนีไปให้พ้น?" มือเรียวยาวดุจงาช้างของอีลีน่าเอื้อมมาคว้าข้อมือของเรน แรงบีบนั้นรุนแรงจนมีดสั้นหล่นร่วงลงสู่พรมกำมะหยี่สีเลือด ทันใดนั้น ร่างของอีลีน่าก็เปลี่ยนไป—นัยน์ตาสีอเมทิสต์ที่เคยดูเยือกเย็นบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับทับทิมที่อาบด้วยเลือดสด เขี้ยวคู่คมค่อยๆ งอกพ้นริมฝีปากที่สั่นระริกด้วยความกระหาย "ดูให้ดี" อีลีน่าก้มลงมากระซิบข้างใบหู ลมหายใจเย็นเยียบของเธอมีกลิ่นอายของกุหลาบดำที่เน่าเปื่อย "นี่คือสิ่งที่เจ้าหวาดกลัว... และนี่คือสิ่งที่เจ้าปรารถนาจะลิ้มลอง" เรนเบิกตากว้าง หัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บปวด เธอเห็นภาพ... เห็นอีลีน่าในอดีตที่สูญเสียคนรักไปกลางกองเพลิง เห็นหยดเลือดที่ไหลรินบนหิมะขาวโพลน ภาพเหล่านั้นพรั่งพรูเข้ามาในหัวจนเธอต้องหลับตาแน่นด้วยความทรมาน แต่สัมผัสจากมือของอีลีน่าที่ลูบไล้ลงมาตามลำคอของเธอกลับทำให้ความต้านทานในใจมลายสิ้น "เจ้าเป็นของข้า เรน" อีลีน่าประกาศก้อง น้ำเสียงนั้นเด็ดขาดดุจคำพิพากษา "เลือดของเจ้า... กลิ่นของเจ้า มันคือพันธะสัญญาที่ไม่มีวันตัดขาด ต่อให้เจ้านักล่าลูเซียนนั่นจะพยายามกระชากวิญญาณเจ้าไปจากข้าแค่ไหน เขาก็จะพบเพียงร่างที่ไร้ซึ่งหัวใจ เพราะมันถูกข้าฝังไว้ในกรงเล็บนี้แล้ว" ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วจุดที่อีลีน่ากดจูบลงบนรอยชีพจรที่ลำคอของเรน มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่มันคือการประกาศอาณาเขต เป็นตราประทับที่บอกให้โลกรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีเจ้าของแล้ว เรนเผลอแอ่นตัวขึ้นตอบรับสัมผัสนั้นโดยไม่รู้ตัว จิตใต้สำนึกที่เคยยึดมั่นในศีลธรรมถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นด้วยแรงเสน่หาที่ปะทุขึ้นจากความมืดมิด ทันใดนั้น เสียงกระแทกของประตูเหล็กที่ถูกพังเข้ามาก็ทำลายห้วงอารมณ์นั้นจนสิ้น ลูเซียนในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับดาบอาคมที่ส่องแสงสีเงินวาววับ เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตแค้นสุดขีด "ปล่อยนางซะ อีลีน่า!" ลูเซียนตะโกนลั่น เงาดาบในมือเขาปัดเป่าแสงเทียนจนดับวูบลงเกือบทั้งห้อง "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตใครก็ตามที่เจ้าต้องการงั้นหรือ? มรดกเลือดที่อยู่ในตัวนาง ไม่ใช่ของเล่นสำหรับแวมไพร์ชั้นต่ำอย่างเจ้า!" อีลีน่าค่อยๆ ผละออกจากลำคอของเรน สายตาของเธอหันไปเผชิญหน้ากับลูเซียนด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเดิม "ชั้นต่ำงั้นหรือ? ลูเซียน... เจ้ามันก็แค่หมาล่าเนื้อที่โหยหาเศษเสี้ยวพลังที่ตัวเองไม่มีวันได้รับ" ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม เรนรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ กลิ่นคาวเลือดที่เริ่มอบอวลไปทั่วห้องไม่ได้มาจากอีลีน่าคนเดียว แต่มาจากรอยแผลที่ลึกขึ้นบนข้อมือของเธอเองที่ถูกคมเขี้ยวนั้นฝังไว้ ลูเซียนไม่ได้พุ่งเข้าใส่แวมไพร์สาวอย่างที่คาด แต่เขากลับร่ายอาคมบางอย่างลงบนพื้นห้อง จนอักขระโบราณสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวเรน ราวกับกรงขังมรณะ อีลีน่าชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นความตระหนกที่ปิดไม่มิด "เจ้าทำอะไรลงไป?" อีลีน่าคำราม ลูเซียนยิ้มเหี้ยม มือที่ถือดาบเริ่มสั่นด้วยพลังอำนาจ "ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าเจ้า อีลีน่า... แต่ข้ามาเพื่อเปลี่ยน 'อาหาร' ของเจ้าให้กลายเป็น 'อาวุธ' ที่จะสังหารเจ้าด้วยมือของนางเอง" ในวินาทีที่เรนรู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วกระดูก อักขระสีทองก็ซึมลึกเข้าสู่ผิวหนังของเธอ ดวงตาของเรนที่เคยเป็นสีน้ำตาลอบอุ่นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีนิลมืดมิดราวกับเหวอเวจี และในวินาทีที่เธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่ได้มองอีลีน่าด้วยสายตาของคนรักอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของนักล่าที่พร้อมจะควักหัวใจคนตรงหน้าออกมาด้วยมือเปล่า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางสู่ความดำมืดไปกับข้า... บลัดดี้แมรี่