แขกผู้มาเยือนในค่ำคืนพายุ

"วางกระเป๋าใบนั้นลงซะ แล้วคุกเข่าลงกับพื้นหินอ่อนนั่น... ถ้าเจ้าอยากให้ลมหายใจของน้องสาวเจ้ายังคงดำเนินต่อไป" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดั่งการพิพากษาจากเบื้องบนดังขึ้นในความมืดสลัวของโถงทางเดินคฤหาสน์อีลีน่า เรนหยุดฝีเท้า กลิ่นอายของกำยานราคาแพงผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ ที่ลอยอบอวลในอากาศทำให้นางรู้สึกวิงเวียน ภาพนิมิตสีเทาหม่นแทรกซึมเข้ามาในมโนภาพ—ภาพของศพที่เคยถูกฝังอยู่ใต้พื้นหินนี้เมื่อนับร้อยปีก่อนปรากฏขึ้นเป็นเงาพร่าเลือน ก่อนที่เธอจะสะบัดศีรษะไล่มันออกไป เรนวางกระเป๋าเดินทางสภาพซอมซ่อลงบนพื้น เสียงกระทบของมันก้องกังวานไปทั่วโถงกว้าง เธอค่อยๆ ทรุดกายลงคุกเข่าตามคำสั่ง แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก ความกลัวไม่ได้ทำให้เธอยอมจำนน แต่มันคือการแลกเปลี่ยน—ชีวิตของ 'มีนา' น้องสาวเพียงคนเดียวที่กำลังป่วยหนักด้วยโรคประหลาดที่หมอทั่วเมืองไร้หนทางรักษา "เจ้ากล้าดีอย่างไร ถึงได้กล้าสบตาข้าตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวข้ามธรณีประตู" ร่างสูงระหงก้าวออกมาจากเงามืดของเสาหินอ่อน เคาน์เตสอีลีน่าสวมชุดราตรีผ้าไหมสีนิลที่ขับผิวขาวจัดดุจหิมะให้ดูโดดเด่นราวกับรูปสลักจากนรก ดวงตาสีเพลิงคู่สวยคู่นั้นกวาดมองเรนตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินคุณภาพของอาหารมื้อค่ำหรือทาสที่ไม่มีค่าอันใด เรนก้มหน้าลงช้าๆ หากแต่ยังคงรักษาสถานะทางอารมณ์ไว้ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนอ่อนแอ "ข้าไม่ได้มีเจตนาลบหลู่ ท่านเคาน์เตส" เรนตอบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงด้วยความหนักแน่น "ข้าเพียงแค่มาเพื่อทำตามสัญญาที่ท่านให้ไว้... ชีวิตของข้า แลกกับชีวิตของน้องสาว" อีลีน่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมเย็นเยือกของดอกกุหลาบสีเลือดโชยปะทะจมูก แรงกดดันมหาศาลจากแวมไพร์ผู้สูงศักดิ์ทำให้อากาศรอบตัวเรนดูเบาบางลง นิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบเชยคางของเรนขึ้นบังคับให้สบตากัน ในจังหวะที่ผิวหนังแตะสัมผัส เรนเห็นภาพอดีตอันแสนเจ็บปวดของอีลีน่าแวบเข้ามา—ภาพร่างคนรักที่ถูกคมดาบสังหารท่ามกลางพายุฝน ความโศกเศร้าที่สั่งสมมานับร้อยปีทะลักผ่านปลายนิ้วเข้าสู่จิตใจของเรนจนเธอต้องกลั้นหายใจ "เจ้าเห็นอะไร?" อีลีน่าถาม กระซิบชิดริมฝีปากของเรน ความสงสัยฉายชัดในแววตาที่เย็นชา "เจ้าไม่ใช่แค่เด็กรับใช้ธรรมดา... สายตาของเจ้ามันอ่านสิ่งที่ตายไปแล้วได้" "ข้าเห็นความเจ็บปวด" เรนตอบพลางเม้มปากแน่น พยายามฝืนไม่ให้ตัวเองสั่นสะท้านภายใต้แรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัว "มันไม่ใช่แค่ความโศกเศร้า แต่มันคือพันธะที่ล่ามท่านไว้กับอดีต" อีลีน่าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเต็มไปด้วยความกระหาย เธอปล่อยคางของเรนแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ดี... งั้นจงจำไว้ว่าที่นี่ไม่มีกฎเกณฑ์อื่นนอกจากคำสั่งของข้า" อีลีน่ากวาดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานสูงที่พายุกำลังโหมกระหน่ำ สายฟ้าแลบแปลบปลาบเผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนหน้าคฤหาสน์—ชายผู้ที่เรนรู้สึกถึงจิตสังหารที่แฝงมากับพายุ "ท่านเคาน์เตส!" เรนร้องเตือน เมื่อเธอเห็นเงามืดนั้นกำลังก้าวเข้าใกล้ประตูหลังคฤหาสน์ด้วยท่าทีคุกคาม อีลีน่าหันกลับมา แววตาสีเพลิงเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันทีที่รับรู้ถึงผู้บุกรุก "หนูสกปรกตัวหนึ่งหลุดเข้ามาในถ้ำสิงโต... เรน หากเจ้าอยากให้น้องสาวเจ้ารอด เจ้าจงอย่าขยับไปไหนจนกว่าข้าจะสั่ง" แวมไพร์สาวหายวับไปกับเงามืด ทิ้งให้เรนนั่งคุกเข่าอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างแรง ลูเซียนก้าวเข้ามาในชุดคลุมเปียกโชก มือหนึ่งถือดาบเงินวาววับสะท้อนแสงไฟ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรนที่กำลังตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้น เขายิ้มเหยียด มือที่ถือดาบชี้มาที่ลำคอของเธอ "เด็กสาวผู้มีสัมผัสที่หก... ดูท่าทางโชคชะตาจะเล่นตลกกับเราแล้วนะแม่หนู" เรนรู้สึกถึงอันตรายที่บีบคั้นหัวใจ เธอไม่รู้ว่าลูเซียนคือใคร แต่กลิ่นเลือดจางๆ ที่ติดตัวเขามานั้นมันคุ้นเคยอย่างประหลาด... กลิ่นเลือดที่เหมือนกับของอีลีน่าไม่มีผิดเพี้ยน ขณะที่ลูเซียนกำลังจะก้าวเข้ามาหาเธอ แสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจนเรนต้องหลับตาแน่น ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอพบว่ามีดาบสองเล่มจ่ออยู่ที่ลำคอของเธอพร้อมกัน—เล่มหนึ่งจากนักล่า และอีกเล่มจากเงามืดที่ไร้รูปร่างข้างหลังเธอ "เจ้าเลือกเอาเองเถอะ... ว่าอยากจะตายด้วยอาวุธของผู้ใด ก่อนที่ความลับที่เจ้ารู้จะถูกฝังไปพร้อมกับศพของเจ้า" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดไปพร้อมกับบลัดดี้แมรี่นะคะ