ข้อตกลงแลกวิญญาณ

"กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในลมหายใจของเธอ... มันช่างหอมหวานจนน่าอาเจียน" เสียงกระซิบแหบพร่าของเรนดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวของอีลีน่า เธอไม่ได้ขยับหนี แม้เงาของเรนในตอนนี้จะทาบทับลงมาเหมือนเงามรณะ ดวงตาสีน้ำตาลที่เคยสะท้อนภาพความรักบัดนี้กลับกลายเป็นหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง มันไม่ใช่แววตาของเรนคนเดิมที่เธอเคยโอบกอดในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นกุหลาบแห้ง อีลีน่าขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุข แต่เป็นความรื่นรมย์ในหายนะ "ถ้าเจ้าต้องการหัวใจของข้า ก็จงควักมันออกมาด้วยมือของเจ้าเองสิ เรน" อีลีน่าเอ่ย พลางใช้นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามแนวสันกรามของอีกฝ่าย สัมผัสที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งไม่ได้ทำให้เรนสะดุ้ง แต่กลับทำให้เรนชะงัก ลมหายใจที่หอบถี่ของแวมไพร์สาวตรงหน้ากำลังสั่นคลอนบางอย่างที่อยู่ในส่วนลึกของดวงตาสีนิลนั้น "แต่ก่อนจะทำเช่นนั้น... จำไว้ว่าคนสำคัญที่เจ้าพยายามปกป้องด้วยชีวิต เขากำลังจะตายในห้องใต้ดินที่มืดมิดที่สุดของคฤหาสน์หลังนี้" เรนบีบข้อมือของอีลีน่าแน่นขึ้น แรงมหาศาลจากพลังอำนาจที่เพิ่งตื่นขึ้นทำให้กระดูกของอีลีน่าลั่นเปรี๊ยะ แต่หญิงสาวผู้สูงศักดิ์กลับไม่แสดงความเจ็บปวดออกมาแม้แต่น้อย "เจ้าโกหก ลูเซียนไม่มีทางจับเขาได้" "ลูเซียนน่ะหรือ?" อีลีน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนใบมีดกรีดลงบนผ้าไหม "เขาเป็นเพียงหมากที่เดินตามกระดานที่ข้าขีดไว้ต่างหาก เรน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิญญาณที่เจ้าเห็นในอดีตพวกนั้นจะช่วยเจ้าได้ในโลกความเป็นจริง? หากเจ้าต้องการช่วยเขา เจ้าต้องมีอำนาจ... อำนาจที่จะสยบความตายได้ด้วยเลือด" เรนชะงักไปครู่หนึ่ง เงาในดวงตาไหววูบเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมพัด ความเจ็บปวดที่เกิดจากอักขระสีทองยังคงกัดกินผิวหนังราวกับเข็มร้อนๆ นับพันเล่ม เธอเห็นภาพซ้อนทับ—ภาพที่ชายคนนั้นกำลังถูกโซ่ตรวนที่อาบด้วยน้ำมนต์บาดลึกจนเห็นกระดูก ลูเซียนยืนอยู่เหนือร่างนั้น ปลายดาบเงินจ่อที่คอหอย "ทำไมเจ้าต้องทำถึงขนาดนี้" เรนถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือจากความขัดแย้งในใจ "เพราะถ้าเจ้าไม่เลือกข้างในคืนนี้" อีลีน่ากระชากตัวเรนเข้ามาใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่จรดกัน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่สีเลือดจากร่างของอีลีน่ามอมเมาจนเรนแทบคลั่ง "เจ้าจะต้องสูญเสียทุกอย่าง... และข้า... ก็จะเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่เคียงข้างเจ้าในฐานะซากศพของคนที่เจ้าเคยรัก" เรนหอบหายใจหนักหน่วง ความเงียบในห้องโถงกอธิคนี้บีบคั้นจนแทบจะขาดใจ เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่มันเป็นกับดักที่เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเดินลงไป "สัญญาเลือด..." เรนพึมพำ "ใช่" อีลีน่าเลื่อนมือไปที่ลำคอขาวผ่องของตนเอง เล็บที่คมกริบกรีดผ่านผิวหนังจนโลหิตสีแดงสดซึมออกมาเป็นสาย "เจ้าต้องดื่มเลือดของข้า และมอบหยดเลือดจากหัวใจของเจ้าให้ข้า เพื่อเป็นหลักประกันว่าต่อแต่นี้ไป... วิญญาณของเจ้าจะเป็นของข้าเพียงผู้เดียว" เรนจ้องมองหยดเลือดที่ไหลหยดลงบนพื้นหินอ่อน ความลังเลในสายตาค่อยๆ ถูกกลบด้วยความมืดมิดที่ยึดครองจิตใจ เธอหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของคนสำคัญที่กำลังรอความช่วยเหลือ ก่อนจะกดจูบลงไปบนแผลที่ลำคอของแวมไพร์สาว รสชาติที่หอมหวานและร้อนแรงดั่งไฟนรกพุ่งพล่านเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่แค่เลือด แต่มันคือพันธะสัญญาที่จะผูกมัดทั้งสองไว้ในชะตากรรมที่ไม่อาจแยกขาด ทันใดนั้น อักขระสีทองบนร่างเรนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นความอิ่มเอมอย่างประหลาด ร่างกายของเธอสั่นสะท้านภายใต้การโอบกอดของอีลีน่า "ดี..." อีลีน่ากระซิบ แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความกระหายที่ถูกเติมเต็ม "เจ้าเป็นของข้าแล้ว... เรน" ทว่า ในขณะที่เรนกำลังจะผละออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังก้องมาจากประตูทางเข้า ห้องโถงที่เคยเงียบสงัดพลันเต็มไปด้วยกลิ่นไอของดินปืนและเหล็กกล้า แสงคบเพลิงจากภายนอกส่องให้เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย ประตูไม้โอ๊คหนาหนักถูกกระแทกจนเปิดออก ร่างของลูเซียนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขาลากร่างที่โชกเลือดของชายคนสำคัญที่เรนพยายามช่วยไว้ และสิ่งที่ทำให้เรนต้องหยุดหายใจคือ... ชายคนนั้นที่ลูเซียนลากมา ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป "ข้าขอโทษนะอีลีน่า" ลูเซียนเอ่ยพร้อมกดดาบลงบนคอของร่างนั้น "ดูเหมือนพิธีกรรมของพวกเจ้าจะจบลงก่อนเวลาอันควร เพราะเลือดที่นางดื่มเข้าไป... แท้จริงแล้วมันคือพิษที่ข้าปรุงไว้สำหรับสังหารราชินีแวมไพร์ต่างหาก" ร่างในมือของลูเซียนเริ่มสลายกลายเป็นเถ้าถ่านต่อหน้าต่อตาเรน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะของลูเซียนที่ดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงมืดมิด... เรนเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเลือดที่เธอเพิ่งดื่มเข้าไป กำลังเริ่มเผาไหม้อวัยวะภายในของเธอจากข้างใน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอเวจีไปกับ "บลัดดี้แมรี่" ครับ