คำลวงของนักล่า

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นไอชื้นของปราสาทโบราณตลบอบอวลอยู่ปลายจมูก บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของข้าจนแทบสำลัก เสียงโซ่ตรวนที่ลากผ่านพื้นหินยังคงดังก้องเหมือนจังหวะหัวใจที่ถูกบีบคั้น ร่างที่ถูกลากเข้ามานั้นคือ 'จูเลียน' คนรักเก่าที่ข้าเคยเชื่อมั่นว่าดับสูญไปแล้วในเปลวเพลิงสงครามเมื่อปีก่อน เขายังคงดูเหมือนเดิม... เพียงแต่ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง บัดนี้กลับเลื่อนลอยและว่างเปล่า ราวกับถูกควักเอาดวงวิญญาณออกไปทิ้งไว้เพียงเปลือกนอกที่เน่าเฟะ ลูเซียนก้าวผ่านเงามืดออกมา รอยยิ้มของเขาเหยียดกว้างจนเห็นเขี้ยวที่แหลมคมดูผิดธรรมชาติ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักเบื้องหน้าข้า ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นจ้องมองมาอย่างสมเพช "ดูเขาสิ เรน... ดูสภาพของคนที่หล่อนบอกว่า 'รักนักหนา' สิ" ลูเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยพิษร้าย "อีลีน่าไม่ได้ฆ่าเขาในสงครามอย่างที่เธอเข้าใจหรอกนะ เขาถูกเก็บไว้ในกรงขังมืดมิดใต้ปราสาทนี้มาตลอด... ถูกทรมานด้วยหยดเลือดของปีศาจเพื่อให้เขามีชีวิตอยู่ได้เพียงเพื่อจะเป็นเครื่องเล่นแก้เบื่อให้ท่านเคาน์เตสผู้งดงามของเธอยามนางนึกครึ้มอกครึ้มใจ" ข้ากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง "เจ้าโกหก... อีลีน่าไม่มีเหตุผลที่จะทำแบบนั้น" "เหตุผลน่ะเหรอ?" ลูเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "หล่อนก็แค่กลัว... กลัวว่าถ้าความจริงเปิดเผยว่าหล่อนเป็นคนลักพาตัวเขาไปในคืนนั้น เธอจะเลิกมองนางด้วยสายตาเทิดทูนบูชาเช่นนี้ยังไงล่ะ เรน ที่รัก... ความรักของนางน่ะหรือ? มันไม่ได้สวยหรูหรอก มันคือพันธะที่ล่ามโซ่ทุกคนที่ขวางทางนางไว้ต่างหาก" มือของเขาลูบผ่านเส้นผมของข้าอย่างแผ่วเบา แต่สัมผัสนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนมีงูพิษเลื้อยผ่าน ข้าพยายามสะบัดหน้าหนี แต่ลูเซียนกลับคว้าคางข้าไว้แน่น บังคับให้ข้าจ้องมองร่างของจูเลียนที่เริ่มขยับตัวด้วยความทุรนทุราย "มองสิ... มองดูรอยแผลที่ถูกทิ้งไว้บนตัวเขา ทุกรอยคือฝีมือของอีลีน่าที่ต้องการกดให้เขาต่ำต้อย เพื่อให้เธอยังคงเป็นเพียงตุ๊กตาที่นางปั้นแต่งได้ตามใจนึก" เขากระซิบเสียงพร่า "เธอคิดจริงๆ หรือว่าที่นางเลือกเธอ เพราะนางเห็นค่าในตัวเธอ? เปล่าเลย... เธอเป็นแค่ 'ของแทน' ที่มีกลิ่นอายคล้ายกับเขาในยามที่เขาหมดค่าแล้ว" คำพูดของลูเซียนดั่งคมมีดที่กรีดลึกลงบนหัวใจที่อ่อนไหวของข้า ภาพความทรงจำในอดีตเริ่มบิดเบี้ยว อีลีน่าผู้เย็นชาคนนั้น มักจะลูบไล้ใบหน้าข้าด้วยสายตาที่เหมือนกำลังอ่านหนังสือเก่าๆ เล่มหนึ่งเสมอมา... *ข้าเป็นเพียงแค่หนังสือเล่มหนึ่งจริงๆ หรือ?* ความสงสัยเริ่มกัดกินจิตใจ ข้าพยายามปฏิเสธ แต่ภาพจูเลียนที่บิดเร่าอยู่แทบเท้านั้นเป็นหลักฐานที่ชัดเจนเกินกว่าจะทำเป็นมองไม่เห็น "เจ้าต้องการอะไรจากข้ากันแน่ ลูเซียน?" ข้าเค้นเสียงถาม ทั้งที่หยาดน้ำตาแห่งความสับสนเริ่มเอ่อล้น "ข้าก็แค่ต้องการความยุติธรรม" ลูเซียนปล่อยคางข้าแล้วลุกขึ้นเดินไปลูบหัวจูเลียนอย่างสมเพช "จงเลือกเสีย เรน... จะจมปลักอยู่กับฆาตกรที่หลอกลวงเจ้าด้วยคำหวาน หรือจะร่วมมือกับข้าเพื่อปลดปล่อยตัวเอง... และปลดปล่อยคนรักของเจ้าให้พ้นจากนรกขุมนี้" จังหวะที่ข้ากำลังจะอ้าปากตอบ เสียงประตูปราสาทขนาดมหึมาก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรงจนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโถงทางเดิน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบดำที่คุ้นเคยพัดผ่านเข้ามาพร้อมกับไอร้อนระอุที่บีบให้ลูเซียนต้องชะงัก "เจ้าพูดยาวเกินไปแล้วนะ... ลูเซียน" น้ำเสียงที่เย็นชาดุจน้ำแข็งแต่ทรงอำนาจทำเอาอากาศรอบตัวข้าหยุดนิ่ง อีลีน่ายืนอยู่ตรงนั้น รัศมีสีนิลของนางแผ่ขยายออกมาราวกับเงาอเวจีที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ดวงตาสีเพลิงของนางจ้องเขม็งไปที่ลูเซียน ก่อนจะเลื่อนกลับมาหยุดที่ข้า... สายตานั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความผิดหวังที่บาดลึกยิ่งกว่าความเกลียดชัง ข้ากำลังจะก้าวไปหานาง แต่ทันใดนั้น ร่างของจูเลียนที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นกลับเอื้อมมือขึ้นมาคว้าข้อเท้าข้าไว้แน่น เสียงกระดูกลั่นดังกรอบแกรบพร้อมกับเสียงแหบพร่าที่หลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผากของเขา "อย่า... อย่าไป... อีลีน่า... ไม่ใช่... คนที่... เธอ... คิด..." มือที่ข้าเคยคุ้นเคยบัดนี้กลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก และสิ่งที่ทำให้หัวใจของข้าหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม คือรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวบนใบหน้าของอีลีน่าที่ค่อยๆ เผยออกมาในความมืด นางค่อยๆ ชักกริชสีเงินเล่มเล็กออกมาจากชายกระโปรงพลางเดินตรงมาที่ข้าด้วยท่าทางราวกำลังจะเด็ดดอกไม้ที่นางหมายปองที่สุดในสวน "เรนที่รัก... ถ้าเธออยากจะรู้ความจริงนัก ข้าก็จะเฉลยให้เธอเห็นเองว่าทำไมคนตาย... ถึงไม่ควรถูกปลุกขึ้นมา" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดและพันธะสีเลือดมากับข้านะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไม่แพ้กันค่ะ - บลัดดี้แมรี่ -