เงาที่ซ่อนเร้น

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกุหลาบดำที่โรยราลอยอวลอยู่ในความมืด ปะปนกับกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของเลือดเนื้อที่อีลีน่าทิ้งไว้ให้ต่างหน้า เรนก้าวเท้าเดินไปตามทางเดินหินแกรนิตเย็นเฉียบในคฤหาสน์รัตติกาล โดยมีเพียงแสงสลัวจากเปลวเทียนเล่มสุดท้ายในมือที่สั่นไหวตามจังหวะชีพจร ทุกย่างก้าวของเธอดังก้องกังวานในความเวิ้งว้าง ราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก กฎเหล็กข้อเดียวที่อีลีน่าเคยย้ำนักย้ำหนาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก—*“ห้ามเหยียบย่างเข้าไปในปีกตะวันตกของชั้นใต้ดินเป็นอันขาด เรน… มิฉะนั้น สิ่งที่เจ้าจะได้พบ อาจไม่ใช่ความตาย แต่มันคือการสูญเสียวิญญาณไปชั่วกัลปสาน”* แต่ความอยากรู้อยากเห็นมักเป็นผลไม้ต้องห้ามที่หอมหวานที่สุดสำหรับมนุษย์ผู้มีบาปในใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเรนสัมผัสได้ถึง ‘เสียงกระซิบ’ ที่แว่วมาจากหลังบานประตูไม้สักหนทึบ ประตูบานที่ไม่มีกุญแจล็อก แต่มันกลับถูกผนึกไว้ด้วยรอยเลือดแห้งกรังของใครบางคน พลังพิเศษในตัวเธอ—สัมผัสที่สามารถมองทะลุกาลเวลาและรับรู้ความตายของอดีต—กำลังกรีดร้องเตือนภัยจนปลายนิ้วชาหนึบ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ดึงดูดให้เธอเอื้อมมือไปสัมผัสกับลวดลายสลักรูปกุหลาบหนามบนบานประตูนั้น *แอ๊ด…* เสียงบานประตูไม้เก่าแก่เปิดออกอย่างเชื่องช้า ราวกับเสียงถอนหายใจของปีศาจที่รอคอยเหยื่อมาเนิ่นนานนับศตวรรษ กลิ่นอายโบราณที่อัดแน่นอยู่ภายในพรั่งพรูออกมาปะทะใบหน้าจนเรนต้องผงถอยหลังไปครึ่งก้าว ความมืดมิดภายในห้องลับไม่ได้ว่างเปล่า มันหนาแน่นเสียจนแสงเทียนสาดส่องไปได้ไม่ถึงครึ่งห้อง เรนยกเทียนขึ้นสูง กวาดสายตามองสำรวจพื้นที่เบื้องหน้า หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวรากระองกลองสงคราม พื้นห้องปูด้วยหินอ่อนสีดำสนิทไร้ฝุ่นละออง ราวกับมีคนทำความสะอาดมันอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่อีลีน่าบอกว่าไม่มีใครเข้ามาที่นี่นับร้อยปีแล้ว สิ่งที่สะท้อนเข้าสู่เรตินาไม่ใช่สมบัติล้ำค่าหรือห้องทรมานอย่างที่จินตนาการไว้… แต่มันคือ ‘ภาพวาดขนาดมหึมา’ ที่ครองพื้นที่ผนังฝั่งตรงข้ามทั้งหมด เรนก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ลมหายใจสะดุดติดอยู่ที่ลำคอ ภาพวาดนั้นคือรูปเหมือนของสตรีผู้เลอโฉม นางมีเรือนผมสีเงินยวดยวงและดวงตาสสีแดงชาดคู่เดียวกับเคาน์เตสอีลีน่า ทว่าสิ่งที่ทำให้เรนแทบหยุดหายใจคือ ‘บุคคลในอ้อมแขน’ ของสตรีรูปงามนางนั้น—หญิงสาวชาวมนุษย์ที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกับเรนอย่างไร้ที่ติ! “เป็นไปได้ยังไง…” เสียงกระซิบของเรนขาดห้วง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือเชิงเทียนสั่นเทิ้มจนหยดน้ำตาเทียนร้อนๆ ร่วงลงบนหลังมือ แต่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด ภาพในอดีตเริ่มไหลทะลักเข้าสู่สมองของเรนโดยไม่ต้องสัมผัสวัตถุ พลังของเธอตื่นตัวอย่างรุนแรง ภาพหลอนซ้อนทับเข้ามาในห้วงความคิด—เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงหัวเราะเย้ยหยันโชคชะตา และกลิ่นเลือดที่คละคลุ้งในค่ำคืนที่ฝนตกกระหน่ำ อีลีน่าในอดีตกำลังกอดร่างที่ไร้วิญญาณของหญิงสาวหน้าตาเหมือนเธอไว้แนบอก ร่างนั้นสิ้นใจในอ้อมแขนของแวมไพร์ผู้ทรงอำนาจด้วยรอยเขี้ยวที่ลำคอ และรอยยิ้มสุดท้ายที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความแค้นเคือง *“เจ้าเป็นเพียงเงา… เงาที่ข้าสร้างขึ้นเพื่อทดแทนหยดเลือดที่สูญเสียไป เรน… เจ้าคิดว่าข้าเลือกเจ้าเพราะความรักงั้นหรือ?”* เสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกที่ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง ทำให้เลือดในกายของเรนเย็นเฉียบจนแข็งตัว เปลวเทียนในมือดับวูบลงในทันที ความมืดเข้าโอบล้อมรอบตัวเธอจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง เรนไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง แต่สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบลงบนต้นคอขาวผ่อง—สัมผัสของคมเขี้ยวที่กดลึกลงบนผิวเนื้อเบาๆ เพื่อเตือนสติ—ทำให้เธ้ารับรู้ได้ทันทีว่าใครกำลังยืนอยู่ด้านหลัง “เจ้าช่างดื้อรั้นเสียจริงที่รักของข้า…” ลมหายใจเย็นเฉียบเป่ารดใบหูของเรน พร้อมกับอ้อมแขนแข็งแกร่งที่ตวัดเข้าโอบกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับกรงขังเหล็กกล้าที่ไม่มีวันหลุดพ้น “ความลับบางอย่าง… หากเปิดมันออกแล้ว เจ้าจะต้องแลกมาด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายของตัวเอง” เรนตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและเสน่หาที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก เธอกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธหรือร้องขอความเมตตา ทว่าก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับ ประตูห้องลับที่ควรจะปิดสนิทไปแล้ว กลับส่งเสียง ‘ปัง’ สนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่พุ่งทะยานเข้ามาจากความมืด พร้อมประกายแสงเย็นเฉียบของดาบเคลือบเงินที่พาดผ่านลำคอของอีลีน่าในเสี้ยววินาที! “เกมสนุกของพวกแก… จบลงเพียงเท่านี้แหละ เคาน์เตส” เสียงทุ้มกระด้างของลูเซียนตวาดก้องท่ามกลางความมืด พร้อมกับปลายนิ้วที่เหนี่ยวไกหน้าไม้เล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของเรน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอเวจีไปกับ "บลัดดี้แมรี่" ครับ