ความหวาดระแวงของปีศาจ

"เจ้ากำลังโกหกข้า... ลูเซียน" น้ำเสียงของเคาน์เตสอีลีน่าเย็นเยียบราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นน้ำแข็ง ความเงียบงันภายในห้องสมุดส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณถูกทำลายลงด้วยประโยคนั้น อีลีน่าไม่ได้หันไปมองแขกผู้มาเยือน นางเพียงแต่นั่งอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่สีเลือด นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนอัญมณีสีนิลลูบไล้สันหนังสือหนังมนุษย์อย่างเชื่องช้า ดวงตาสีอเมทิสต์ของนางหรี่ลงเล็กน้อย สะท้อนเงาร่างของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้แกะสลัก ลูเซียนไม่ได้ตอบรับทันที เขาเพียงขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่อีลีน่ารู้สึกขัดตาจนอยากจะกระชากหน้ากากนั้นออกเสียให้รู้แล้วรู้รอด "ท่านเคาน์เตส... ความระแวงคือคุณสมบัติของสิ่งมีชีวิตที่เป็นอมตะ แต่สำหรับข้า มันคือความซื่อสัตย์ที่อาจจะดูรุนแรงไปบ้าง" ลูเซียนขยับตัวก้าวเข้ามาในห้อง เสียงฝีเท้าของเขามั่นคง แฝงไปด้วยกลิ่นอายของเหล็กเย็นและเครื่องรางป้องกันที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้เสื้อคลุมตัวนอก อีลีน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของนางดูเหนือกว่าทุกสรรพสิ่งในห้องนี้ ร่างกายที่งดงามราวกับรูปสลักจากหินอ่อนเคลื่อนที่ไปหาเขาด้วยท่วงท่าที่ไร้เสียง "ความซื่อสัตย์ที่มาพร้อมกับเข็มเงินที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อน่ะหรือ? เจ้าคิดว่ากลิ่นของมันรอดพ้นจากประสาทสัมผัสของข้าไปได้งั้นหรือ ลูเซียน" เรน ซึ่งยืนหลบมุมอยู่หลังม่านหน้าต่างหนักอึ้ง สังเกตเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยใจที่เต้นรัว พลังของนางที่สามารถมองเห็นอดีตสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพจางๆ ของลูเซียนที่กำลังเผาทำลายคัมภีร์ต้องห้ามในอนาคตอันใกล้แวบเข้ามาในสมองจนนางต้องยกมือขึ้นกุมขมับ เรนรู้ดีว่าอีลีน่ากำลังเล่นเกมแห่งความตายกับปีศาจในคราบนักบุญ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ... เรนเริ่มไม่แน่ใจว่าอีลีน่าเองก็กำลังปิดบังความจริงบางอย่างเกี่ยวกับ 'มรดกเลือด' ที่นางพร่ำบอกว่าต้องการจะมอบให้เรนไว้ด้วยเช่นกัน "ข้าพเจ้ามาที่นี่เพื่อปกป้องท่านจากสิ่งที่ไม่ควรได้รับรู้" ลูเซียนเอ่ยเสียงนุ่ม แต่สายตาของเขาจ้องมองไปยังแหวนที่นิ้วของอีลีน่าด้วยความหิวกระหายที่เขาปิดไม่มิด "การที่ท่านพยายามจะหลอมรวมจิตวิญญาณของมนุษย์ธรรมดาอย่าง 'เรน' เข้ากับพลังของแวมไพร์ชั้นสูง มันไม่ใช่ความรัก... แต่มันคือการทำลายล้าง" "หุบปากของเจ้าเสีย" อีลีน่าคำรามต่ำ ร่างกายของนางขยายไอหมอกแห่งความมืดมิดที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง นางพุ่งเข้าประชิดตัวลูเซียนในเสี้ยววินาที นิ้วมือแหลมคมดั่งกรงเล็บจ่อเข้าที่ลำคอของชายหนุ่ม "เจ้าไม่มีวันเข้าใจความงดงามของการสูญเสีย และเจ้าไม่มีวันเข้าใจว่าทำไมข้าถึงต้องทำเช่นนี้" เรนที่แอบดูอยู่กลั้นหายใจ สายตาของนางจ้องมองลูเซียนที่ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว แต่กลับกำลังล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมอย่างแผ่วเบา สิ่งที่เรนเห็นไม่ใช่มีด แต่มันคือผลึกแก้วที่สะท้อนแสงสีเงินประหลาด... มันคือ 'ดวงตาแห่งเทวทูต' อุปกรณ์ที่จะเปิดเผยความลับที่อีลีน่าฝังไว้ในก้นบึ้งของจิตใจ "ท่านมั่นใจแค่ไหนว่าสิ่งที่ท่านรัก... คือเรนจริงๆ?" ลูเซียนกระซิบข้างหูอีลีน่า "หรือเป็นเพียงแค่ภาพสะท้อนของใครบางคนที่ตายไปนานแล้ว?" อีลีน่าชะงักไปชั่วขณะ จังหวะที่นางลังเลนั้นเอง ลูเซียนก็ฉวยโอกาสซัดผงสีขาวบางอย่างเข้าใส่ใบหน้าของเคาน์เตส กลิ่นดอกไม้ป่าที่รุนแรงจนน่าคลื่นไส้ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง อีลีน่าถอยกรูดด้วยความเจ็บปวด นางกุมใบหน้าพลางส่งเสียงกรีดร้องที่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างรอบข้าง "อีลีน่า!" เรนหลุดปากร้องออกมาอย่างลืมตัว นางพุ่งออกมาจากที่ซ่อนเพื่อจะไปหาคนรัก แต่ทันทีที่นางก้าวเท้าออกไป ลูเซียนก็หันกลับมามองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่แววตาของนักล่าที่หวาดกลัว แต่เป็นแววตาของผู้ชนะที่ถือไพ่ตายเหนือทุกคน "ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอกแม่สาวน้อย" ลูเซียนแสยะยิ้มพลางชูผลึกแก้วในมือที่เริ่มส่องแสงสีเลือด "เจ้าอยากเห็นไหมว่าคนที่เจ้าเรียกว่า 'คนรัก' ผู้นี้... ได้ทำอะไรกับวิญญาณของเจ้าไว้บ้างก่อนที่เจ้าจะมาถึงที่นี่?" ทันใดนั้น เสียงโซ่ตรวนที่สั่นสะเทือนจากใต้พื้นห้องก็ดังขึ้น ผนังห้องสมุดเริ่มปริแตก เผยให้เห็นกรงขังลับที่ถูกซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ และสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น... ทำให้เรนต้องหยุดชะงักด้วยความสยดสยองเมื่อเห็นร่างของตนเองอีกร่างหนึ่งที่นอนนิ่งไร้วิญญาณอยู่ในโลงแก้ว พร้อมกับรอยจูบที่หน้าผากซึ่งยังคงสดใหม่ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามเรื่องราวอันดำมืดนี้ไปกับข้าพเจ้านะคะ แล้วพบกันใหม่ในความมืดถัดไปค่ะ