กรงที่ถูกพังทลาย

กลิ่นคาวเลือดที่อวลอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้เรนรู้สึกสะอิดสะเอียนอีกต่อไป แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่เธอพยายามกดทับมาตลอดชีวิตให้ตื่นขึ้น ลูเซียนยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เข็มเงินในมือของเขาสั่นระริกด้วยพลังเวทมนตร์ที่เขาสั่งสมมาเพื่อกักขังแวมไพร์ผู้ทรงอำนาจอย่างเคาน์เตสอีลีน่าไว้ในเกราะแสงที่ดูบริสุทธิ์ทว่าเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “เจ้าควรจะยอมรับความจริงได้แล้ว เรน” ลูเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความสมเพช “สตรีผู้นี้ไม่ได้รักเจ้าหรอก นางเพียงแค่เห็นเจ้าเป็นกระจกสะท้อนเงาของคนรักเก่าที่ตายไปแล้วเท่านั้น” อีลีน่าที่ทรุดตัวลงอยู่หลังม่านเกราะแสงสีทองเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีโลหิตที่เคยทรงอำนาจตอนนี้หม่นแสงลงอย่างน่าใจหาย นางไม่ได้มองลูเซียน แต่นางกำลังมองตรงมาที่เรน—ด้วยสายตาที่เว้าวอนเกินกว่าที่แวมไพร์ผู้สูงศักดิ์จะพึงมี “อย่าฟังมัน... เรน” เสียงของอีลีน่าแหบพร่า “อย่าให้กรงขังนี้พรากเจ้าไปจากข้า...” เรนไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เธอเพียงแค่จ้องมองเข้าไปในเกราะแสงนั้น พลังในกายที่เคยหลับใหลเริ่มไหลเวียนดั่งกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก เธอเห็นอดีตของลูเซียนที่ซ้อนทับกับความแค้น เห็นความหวาดกลัวที่เขาพยายามปิดบังไว้ภายใต้หน้ากากของนักล่า และที่สำคัญที่สุด... เธอเห็น ‘รอยร้าว’ ในโครงสร้างเวทมนตร์ของเกราะนั้น มันไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คนภายนอกหวาดกลัว หากแต่เปราะบางเหมือนคำโกหกที่ถูกถักทอด้วยความเกลียดชัง “กรงนี้ไม่ได้ขังอีลีน่าไว้หรอก ลูเซียน” เรนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวพื้นกระเบื้องหินอ่อนดูเหมือนจะสั่นไหวไปตามจังหวะหัวใจของเธอ “แต่มันขังความหวาดกลัวในใจของแกเอาไว้ต่างหาก” “เจ้าไม่มีวันเข้าใจ!” ลูเซียนคำราม พุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับเข็มเงินที่หมายจะปลิดชีพหญิงสาวผู้ไร้ทางสู้ ทว่าในวินาทีที่ปลายเข็มจะสัมผัสผิวหนัง เรนกลับไม่ได้หลบหลีก เธอปล่อยให้พลังที่หลั่งไหลออกมาจากปลายนิ้วเข้าปะทะกับเกราะแสงโดยตรง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียง ‘เพล้ง’ ราวกับแก้วคริสตัลที่แตกกระจายจะดังสนั่นไปทั่วห้องโถง เกราะแสงสีทองที่ดูเหมือนไม่มีวันพังทลายร้าวลึกและแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดมหาศาลผลักร่างของลูเซียนให้กระเด็นไปกระแทกกับผนังจนเลือดสีเข้มไหลซึมออกมาจากมุมปาก เรนยืนหอบหายใจอยู่ใจกลางของเศษเสี้ยวแสงที่กำลังจางหายไป พลังของเธอ... พลังที่สามารถมองเห็นอดีตและทำลายพันธนาการที่มองไม่เห็นได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มรูปแบบ เธอไม่ใช่นกน้อยในกรงทองของใครอีกต่อไป อีลีน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสง่างามที่เคยขาดหายไปกลับคืนมาอีกครั้ง นางก้าวเข้ามาใกล้เรนที่ตอนนี้ดูเหมือนจะหมดแรง พลังที่ใช้ไปทำเอาเรนแทบยืนไม่อยู่ ทว่าก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงหล่นลงพื้น วงแขนที่เย็นเยียบทว่าอบอุ่นอย่างประหลาดของแวมไพร์สาวก็คว้าเธอเอาไว้ได้ทัน “เจ้าทำอะไรลงไป รู้ตัวไหมเรน?” อีลีน่ากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของนางสั่นเครือด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “เจ้าทำลายเกราะนั่น... ด้วยความเกลียดชังหรือว่าด้วยความปรารถนาที่จะปลดปล่อยข้ากันแน่?” เรนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยงามที่เปื้อนคราบเลือดของคู่รัก ดวงตาของเธอสะท้อนภาพอีลีน่าที่ไม่ได้มีแค่ความหลงใหล แต่มีความหวาดกลัวแฝงอยู่ลึกๆ “ฉันปลดปล่อยตัวเองต่างหากล่ะคะ... จากการต้องเฝ้ามองอดีตของคนอื่น จนลืมไปว่าปัจจุบันของฉันคือใคร” ลูเซียนที่ยันกายขึ้นมาจากพื้นหัวเราะออกมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงหัวเราะที่ฟังดูสยดสยองและแห้งแล้ง เขาค่อยๆ ควักวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากเสื้อคลุม—จี้สร้อยคอที่ทำจากศิลาสีดำสนิท ซึ่งสั่นสะเทือนรุนแรงจนเรนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้ “พังทลายกรงนี้ได้... แต่พวกเจ้าจะไม่มีวันรอดพ้นจากพันธะที่ถูกสาปแช่งนี้หรอก” ลูเซียนกล่าวพลางบีบศิลาในมือจนแตกละเอียด “ในเมื่อข้าฆ่าพวกเจ้าไม่ได้ ก็จงจมดิ่งลงสู่ห้วงมิติแห่งอดีตที่พวกเจ้าพยายามหนีให้ตายเถอะ” พื้นห้องใต้เท้าของทั้งคู่เริ่มยุบตัวลง กลายเป็นหลุมดำที่ดูดกลืนทุกสิ่งอย่างไม่ปราณี เรนรู้สึกถึงแรงฉุดกระชากที่มองไม่เห็น เธอคว้ามืออีลีน่าไว้แน่น แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันกลับเกิดขึ้น... ร่างกายของอีลีน่าไม่ได้เลือนหายไปพร้อมกับเธอ แต่นางกลับถูกแรงผลักมหาศาลกระเด็นออกไปคนละทิศคนละทาง และในวินาทีที่เรนกำลังจะดิ่งลงสู่ความมืดมิด เสียงของชายคนหนึ่งที่เธอคิดว่าตายไปแล้วนับร้อยปีก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาท “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าหญิงแห่งรอยจูบสีนิล” บลัดดี้แมรี่หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่จนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ค่ะ