จดหมายจากทหารหนุ่ม

“เอาซองจดหมายนั่นมานี่นะ หลินฟาง! ของที่ส่งถึงบ้านหลังนี้ ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือข่าวคราวอะไร ฉันในฐานะแม่ย่อมมีสิทธิ์รู้ก่อนเสมอ!” เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าจางดังสะท้อนก้องทั่วโถงบ้านไม้เก่าๆ ทันทีที่ฉันก้าวพ้นประตูรั้ว จดหมายสีน้ำตาลขุ่นในมือสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะชีพจรที่เต้นเร้าด้วยความตื่นเต้นและกังวล ดวงตาของหญิงชราคนนั้นวาวโรจน์ด้วยความโลภ ราวกับจดหมายจากชายแดนคือขุมทรัพย์ที่นางกำลังจะปล้นชิงไปเป็นของตน ฉันกระชับจดหมายในมือแน่น พลางคลี่ยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก “แม่คะ จดหมายฉบับนี้จ่าหน้าถึง ‘ภรรยาของจางเหว่ย’ เท่านั้น ในเมื่อลูกสะใภ้คนนี้ยังอยู่ครบสามสิบสอง และชื่อบนซองก็ชัดเจนขนาดนี้ เหตุใดแม่ถึงต้องรีบร้อนอยากจะละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลขนาดนั้นล่ะคะ?” แม่เฒ่าจางชะงักฝีเท้า ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด นางกระทืบเท้าจนฝุ่นคลุ้ง “นังเด็กนี่! ถ้าไม่มีลูกชายฉันส่งเงินมาให้ แกจะเอาอะไรกินในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้! ส่งมา!” ฉันไม่สนใจคำก่นด่าเหล่านั้น หันหลังเดินตรงดิ่งเข้าห้องนอนแล้วลงกลอนทันที บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง มือที่ค่อยๆ บรรจงฉีกซองจดหมายนั้นสั่นเทาเล็กน้อย ความคิดถึงสามีผู้เคร่งขรึมที่จากไปนานเกือบครึ่งปีตีรวนขึ้นมาในอก กระดาษแผ่นนั้นมีรอยพับยับเยิน และกลิ่นจางๆ ของดินปืนผสมกับกลิ่นสาบป่าที่ฉันคุ้นเคยดี มันเป็นกลิ่นของจางเหว่ย... *‘ฟางฟาง... ช่วงนี้ที่ชายแดนฝนตกหนัก ข้าวสารที่เตรียมไปเริ่มจะหมดแล้ว แต่ไม่ต้องห่วง พี่สบายดี สิ่งที่ห่วงที่สุดคือเธอที่บ้าน... อย่าให้แม่รังแกจนเกินไป ถ้าลำบากนักให้เก็บเกี่ยวข้าวในไร่มาขายเสีย อย่าได้เกรงใจใคร เงินทองพี่จะหามาให้ใหม่เอง ดูแลสุขภาพด้วย ของที่ส่งไปให้น่าจะถึงพร้อมกับจดหมายฉบับนี้... พี่คิดถึงรอยยิ้มของเธอเสมอ’* ข้อความสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความห่วงใยทำให้นัยน์ตาของฉันร้อนผ่าว จางเหว่ยไม่เคยเป็นคนพูดเก่ง แต่ทุกตัวอักษรของเขาคือเกราะป้องกันให้ฉันเสมอ ฉันรีบเปิดมิติ ‘บิ๊กคลังสินค้า’ ออกมาตรวจสอบดูว่าเขาส่งอะไรมาให้ ก่อนจะพบกับถุงผ้าใบน้อยที่มีเมล็ดพันธุ์พืชหายากและใบชาชั้นเลิศซ่อนอยู่ใต้ผ้าเช็ดหน้าสีซีดๆ ของเขา ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูที่รุนแรงราวกับจะพังบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงโวยวายของแม่เฒ่าจางที่ตะโกนป่าวประกาศให้เพื่อนบ้านได้ยิน “หลินฟาง! แกขโมยจดหมายลูกชายฉันไปแล้วยังจะหนีเงียบในห้องอีก! ออกมา! วันนี้ถ้าแกไม่เอาเงินค่าส่งที่ลูกชายฉันส่งมาออกมาให้ฉัน ฉันจะเรียกผู้ใหญ่บ้านมาจัดการแกฐานเป็นเมียเนรคุณ!” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกเศร้าสร้อยมลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะ ‘ดัดนิสัย’ คนแก่ที่เห็นแก่ตัวคนนี้ให้เข็ดหลาบ ฉันหยิบ ‘แป้งสาลีเนื้อละเอียดพิเศษ’ และ ‘เนยสดแท้’ ออกมาจากมิติ กลิ่นหอมฟุ้งของวัตถุดิบชั้นเลิศเริ่มอบอวลไปทั่วห้อง วันนี้ฉันไม่ได้จะทำแค่อาหาร แต่ฉันจะทำ ‘กับดัก’ ที่หวานล้ำจนนางไม่อาจปฏิเสธได้ ฉันเริ่มลงมือผสมแป้งอย่างรวดเร็ว เสียงกระทะเหล็กกระทบเตาดังขึ้นเป็นจังหวะ ฉันเลือกทำ ‘ซาลาเปาทอดไส้หมูผักกาดดองสูตรลับ’ ซึ่งเป็นเมนูโปรดของจางเหว่ย กลิ่นหอมของน้ำมันร้อนๆ คลุกเคล้ากับรสเค็มหวานของไส้หมูที่ผัดจนสุกได้ที่ ลอยโชยผ่านช่องหน้าต่างออกไปปะทะจมูกของแม่เฒ่าจางที่กำลังโวยวายอยู่หน้าบ้านอย่างจัง เสียงโวยวายของนางเงียบลงทันที ฉันเงี่ยหูฟัง เสียงกลืนน้ำลายดังอึกใหญ่ผ่านช่องประตูเข้ามา ฉันแสร้งหัวเราะเบาๆ พลางตะโกนตอบ “โอ้โห... กลิ่นนี่มันช่างยั่วน้ำลายเสียจริง จางเหว่ยบอกว่าเขาซื้อ ‘เนื้อหมูส่วนที่ดีที่สุด’ ส่งมาให้ในจดหมายด้วย แต่น่าเสียดายนะคะแม่... กลิ่นหอมขนาดนี้ ถ้าแม่ยังไม่หยุดด่าทอและรบกวนเวลาส่วนตัวของฉัน ฉันคงต้องขอนั่งทานคนเดียวอย่างสงบๆ ในบ้านแล้วล่ะค่ะ” “แก! แกทำอะไรกิน!” เสียงแม่เฒ่าจางเปลี่ยนไปทันที จากความโกรธเกรี้ยวกลายเป็นความหิวโหยที่ไม่อาจปิดบัง ฉันไม่ได้ตอบ แต่บรรจงวางซาลาเปาทอดสีเหลืองทองกรอบนอกนุ่มในลงบนจาน กลิ่นหอมจรุงใจนั้นรุนแรงจนแม้แต่เพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมายังต้องหยุดชะงักและหันมองมาที่บ้านของเรา ทว่า... ขณะที่ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบ จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าที่ฉันไม่คุ้นเคย “ที่นี่คือบ้านของทหารจางเหว่ยใช่หรือไม่? เรามาจากค่ายทหาร... มีเรื่องด่วนต้องแจ้งให้ทราบเกี่ยวกับภารกิจล่าสุดของเขา” หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม กลิ่นซาลาเปาที่ว่าหอมยังคงอบอวล แต่ความเย็นวาบกลับแล่นเข้าจับขั้วหัวใจเมื่อเห็นสีหน้าของเหล่าทหารที่ยืนเรียงรายอยู่หน้าประตูบ้าน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความหวานและฟาดฟันศัตรูไปด้วยกันนะคะ