ความเด็ดขาดของหลินฟาง

ควันสีเทาคล้ำที่ลอยคละคลุ้งออกมาจากหม้อดินเผาใบเก่าหลังบ้าน ส่งกลิ่นฉุนกึกของสมุนไพรเน่าเสียผสมกับกลิ่นมูลสัตว์ที่ถูกเคี่ยวจนเดือดพล่าน มันคือหลักฐานชิ้นโบแดงที่แม่เฒ่าจางตั้งใจนำมา “ฝาก” ไว้ให้ถึงหน้าประตูกระท่อมของไร่รักละมุน หลินฟางยืนกอดอกนิ่ง ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองกลุ่มคนที่ไม่ได้รับเชิญซึ่งยืนล้อมวงกันส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่หน้าลานบ้าน เสียงหัวiเราะคิกคักของสะใภ้รองและเสียงบ่นงึมงำของบรรดาญาติห่างๆ ที่ถูกจ้างวานมาป่วนดังระงมราวกับฝูงแมลงวันที่บินตอมกองขยะ "หลินฟาง! นังตัวดี! แกคิดจะอกตัญญูปล่อยให้แม่ผัวตากหน้าทนหนาวอยู่ข้างนอกอย่างนั้นหรือไง!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าจางแผดก้องทะลุประตูรั้วไม้ไผ่ที่หลินฟางเพิ่งลงมือซ่อมแซมใหม่เมื่อวานนี้ มือเหี่ยวย่นทุบประตูเสียงดังปังๆ ราวกับจะพังมันให้ราบเป็นหน้ากลอง "ส่งเงินค่าเลี้ยงดูเดือนนี้มาเดี๋ยวนี้! แล้วก็เตรียมเกี๊ยวเนื้อชิ้นโตไว้ต้อนรับญาติผู้ใหญ่ด้วย อย่าคิดว่าสามีแกไม่อยู่แล้วแกจะทำตัวเป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้ได้นะ!" ในมิติคลังสินค้าสีขาวสะอาดที่ซ่อนอยู่หลังม่านสติของหลินฟาง เวลานี้เครื่องอบขนมปังอัตโนมัติกำลังทำงานส่งเสียงฮัมเบาๆ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของเนยสดแท้จากฝรั่งเศสที่ตัดกับกลิ่นเหม็นเน่าภายนอกอย่างสิ้นเชิง เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยдяเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียบเนียน ช่างน่าขันเสียจริง... คนพวกนี้คงคิดว่าเธอเป็นหลินฟางคนเก่าผู้เงียบขรึมและยอมให้รังแกง่ายๆ สินะ ถึงได้กล้าส่งของโสโครกแบบนี้เข้ามาในอาณาเขตของเธอ หลินฟางก้าวเท้าช้าๆ เดินไปปลดกลอนประตูรั้ว เสียงไม้กระทบกันดังแกรก กวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มคนที่ชะงักฝีปากไปชั่วขณะ แม่เฒ่าจางที่อ้าปากเตรียมด่าต่อถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ของลูกสะใภ้ "อ้าว เสียงดังเอะอะอะไรกันคะ แถวนี้เขาทำมาหากินกันนะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของคนแก่ที่ว่างงานจนสมองฝ่อ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับเยือกเย็นจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "นัง... นังสะใภ้ไร้สามสามัญสำนึก!" แม่เฒ่าจางหน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าด่ากราด "แกกล้าดียังไงมาว่าฉัน! นี่คือแม่สามีของแกนะ! แล้วดูสิ่งที่แกต้อนรับฉันสิ ปล่อยให้ฉันยืนรอตั้งนาน สภาพบ้านช่องก็รกเรื้อ แกซ่อนเงินไว้ที่ไหน คายออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะให้ลูกชายฉันมาหย่ากับแกแน่!" หลินฟางหัวiเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวiเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอปรายตามองหม้อดินเผาส่งกลิ่นเหม็นที่วางอยู่บนพื้นดิน ก่อนจะใช้ปลายเท้างัดมันเบาๆ จนน้ำสีดำสกปรกกระเซ็นเฉียดรองเท้าผ้าใบของแม่เฒ่าจางไปนิดเดียว "หย่าอย่างนั้นหรือคะ? ช่างเป็นคำพูดที่น่าสนใจเสียจริง..." หลินฟางก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว บีบให้แม่เฒ่าจางต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ "แต่ก่อนจะพูดเรื่องหย่า เรามาคุยกันเรื่อง 'ของขวัญ' ชิ้นนี้ก่อนดีกว่าค่ะ แม่สามีผู้ประเสริฐ... เอาของโสโครกแบบนี้มาเทหน้าบ้านฉัน คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือคะว่าพวกท่านตั้งใจวางยาพิษสุนัขหรือแม้แต่คนในบ้านของฉัน?" สีหน้าของแม่เฒ่าจางเปลี่ยนสีทันที รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้ากระตุกเกร็ง "ทะ... ทำพูดเหลိုးไหลอะไร! นั่นมันซุปบำรุงกำลังต่างหาก! นังเด็กนี่ ใส่ร้ายผู้ใหญ่!" "ซุปบำรุงกำลังที่ใส่รากหญ้าพิษและซากสัตว์ตายซากงั้นหรือคะ?" หลินฟางสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทรงพลังและเด็ดขาดจนทุกคนรอบข้างเงียบกริบ "ฉันให้เวลาสามวินาที... ไสหัวออกไปจากรั้วบ้านฉันให้หมด! ถ้าไม่อยากให้ฉันไปแจ้งเจ้าหน้าที่คอมมูนว่าพวกท่านพยายามวางยาทำลายทรัพย์สินส่วนรวมในยุคพัฒนาชนบทแห่งนี้!" คำว่า "เจ้าหน้าที่คอมมูน" ทำเอาบรรดาญาติห่างๆ ที่มาร่วมวงต่างหน้าซีดเผือด ยุคนี้ใครมีประวัติพัวพันกับเรื่องเสื่อมเสียหรือสร้างความวุ่นวาย มีหวังอนาคตดับวูบและถูกส่งไปใช้แรงงานหนักในเหมืองลึกแน่ ทุกคนเริ่มถอยกรูดออกห่างจากแม่เฒ่าจางทันที "แก... นังเนรคุณ! แกกล้าขู่ฉันเรอะ!" แม่เฒ่าจางกรีดร้องด้วยความโกรธจัด ยกมือขึ้นทำท่าจะตบหน้าหลินฟาง ทว่า... เร็วกว่าแสง หลินฟางคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้แน่นแรงบีบที่สั่งสมจากการฝึกฝนร่างกายในมิติคลังสินค้าทำให้เรี่ยวแรงของเธอมหาศาลจนแม่เฒ่าจางต้องร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด "จำไว้นะคะ..." หลินฟางโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูแม่สามีด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ครั้งนี้ฉันแค่ไล่... แต่ถ้ายังมีครั้งหน้า ฉันจะทำให้พวกท่านไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอนในอำเภอนี้เลยทีเดียว ไสหัวไป!" สะบัดข้อมือนั้นออกอย่างไม่ใยดี จนแม่เฒ่าจางเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน หลินฟางกวาดสายตามองฝูงชนที่กำลังแตกตื่นวิ่งหนีตายกันอลหม่านราวกับฝูงผึ้งแตกรัง เธอปิดประตูรั้วไม้เสียงดังสนั่น ล็อกกลอนแน่นหนาเพื่อตัดขาดความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง ความเงียบสงบกลับคืนสู่ไร่รักละมุนอีกครั้ง หลินฟางถอนหายใจยาวเหยียด ยืดตัวขึ้นเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องครัวเพื่อไปดูแป้งขนมปังที่กำลังหมักได้ที่ ทว่าสายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนยืนพิงผนังกำแพงด้านข้างบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จางเหว่ย... สามีทหารหนุ่มที่ควรจะอยู่ค่ายฝึกทางเหนือ กลับมายืนอยู่ที่นี่ในชุดเครื่องแบบทหารเปื้อนฝุ่น ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ดวงตาสนเท่ห์และล้ำลึกคู่นั้นกำลังจ้องมองเธอด้วยประกายแสงบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ภรรยา... มือเธอเจ็บหรือเปล่า?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือด้วยความเอ็นดูและรอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยาก เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ ขณะที่ในมือข้างหนึ่งของเขากลับถือกล่องพัสดุลึกลับที่จ่าหน้าซองจากเมืองหลวง... ซึ่งส่งตรงถึงมือเขาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว และมันคือชนวนเหตุใหม่ที่จะพลิกชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล เบเกอรี่มิติต่างโลก ขอขอบคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามความสะใจในบทนี้นะคะ!