มื้อแรกที่ทำให้น้ำตาไหล

"จางเหว่ย! หลินฟาง! ออกมาเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่ที่แปลงนาสหกรณ์แล้ว!" เสียงแหลมสูงราวกับเหล็กขูดกระดานดำของป้าฮุ่ยดังแหวกลมหนาวในยามสาย หลินฟางชะงักมือที่กำลังนวดแป้งซาลาเปาในครัว รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรู้ทัน ขณะที่จางเหว่ยซึ่งเพิ่งก้าวเท้าพ้นธรณีประตูขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ สามีหนุ่มในชุดเครื่องแต่งกายทหารเก่าๆ หันกลับมามองภรรยาแวบหนึ่ง ดวงตาคมกริบฉายแววเป็นห่วง "ฟางฟาง อยู่ในบ้านก่อนนะครับ... เอ๊ย อยู่ในบ้านก่อนนะคะ เดี๋ยวผมออกไปจัดการเอง" หลินฟางวางไม้คลึงแป้งลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบอย่างใจเย็น นางปัดแป้งขาวโพลนออกจากมือช้าๆ ก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนออก "ไม่ต้องห่วงค่ะคุณพี่ ป้าฮุ่ยตะโกนเสียงดังขนาดนี้ ครึ่งหมู่บ้านคงออกมาดูความสนุกกันหมดแล้ว เราออกไปต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญกันดีกว่าค่ะ ปล่อยให้เขารอนานเดี๋ยวจะหาว่าสะใภ้รองบ้านจางไร้มารยาท" ทันทีที่สองสามีภรรยาก้าวออกมาหน้าบ้าน ภาพที่ปรากฏคือกลุ่มชาวบ้านมุงดูเหตุการณ์กันอย่างเนืองแน่น ตรงกลางวงล้อมคือแม่เฒ่าจางที่กำลังนั่งพับเพียบตบเข่าร้องไห้คร่ำครวญราวกับสูญเสียสมบัติล้ำค่า ท่าทางโอเวอร์แอคติ้งนั้นหากส่งไปประกวดคณะงิ้วคงกวาดรางวัลใหญ่กลับมาได้อย่างง่ายดาย "ดูเอาเถอะ! ลูกอกตัญญู! เมียมันเป่าหูจนผัวลืมบุญคุณแม่เกิดเกล้า! แปลงนาแปลงนั้นฉันควรจะได้ส่วนแบ่งมากกว่านี้สิ! แต่นี่อะไร! พวกมันฮุบเอาข้าวสวยตาดีไปกินกันเอง ปล่อยให้ฉันแก่ๆ ต้องกินข้าวต้มเจือจางน้ำจนเห็นเงาหัวตัวเอง!" แม่เฒ่าจางแผדเสียงโหยหวน เรียกร้องความเห็นอกเห็นใจจากชาวบ้านรอบข้าง หลินฟางหรี่ตามองภาพตรงหน้าอย่างนึกขัน อดีตเชฟมือทองผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับภัตตาคารห้าดาวมาโชกโชน ย่อมมองทะลุกลยุทธ์ตื้นเขินของแม่สามีจอมปลอมผู้นี้ได้ในปราดเดียว "คุณแม่คะ..." เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ หลินฟางก้าวเดินอย่างสง่างาม แผ่นหลังตั้งตรง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ไร้พิษภัย แต่ประกายในดวงตากลับคมกริบราวน้ำแข็ง "หากท่านบอกว่าพวกเราฮุบข้าวจากแปลงนาสหกรณ์ แล้วเหตุใดเมื่อวานนี้ ตอนที่หัวหน้าหมู่บ้านมาตรวจบัญชี ชื่อผู้มีสิทธิ์รับข้าวส่วนเพิ่มถึงเป็นชื่อของท่านแม่เต็มๆ ล่ะคะ?" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ชาวบ้านที่กำลังซุบซิบต่างหันขวับมามองแม่เฒ่าจางเป็นตาเดียว แม่เฒ่าจางสะดุ้งโหยหวน น้ำตาที่กำลังปั้นแต่งอยู่พลันเหือดแห้ง ใบหน้าเหี่ยวย่นฉายแววเลิกลั่ก "ทะ... แก... แกพูดอะไรของแกนังตัวดี! ฉันไม่รู้เรื่อง!" "ไม่รู้เรื่องหรือคะ?" หลินฟางก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว กดดันด้วยรัศมีของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ "หรือว่าท่านแม่แกล้งลืมว่าเงินค่าขายผลผลิตรอบที่แล้ว ท่านแอบซุกซ่อนไว้ใต้ที่นอนจนหมด โดยไม่ยอมแบ่งแม้แต่เศษสตางค์ให้พี่ใหญ่หรือน้องสามเลยสักแดงเดียว แบบนี้เขาเรียกว่าความยุติธรรมของแม่ หรือความเห็นแก่ตัวของโจรกระจอกกันแน่คะ?" "กรี๊ด! นังสารเลว! แกกล้าด่าแม่สามีเรอะ!" แม่เฒ่าจางทนไม่ไหว พุ่งตัวเข้าหาหมายจะตะปบใบหน้าสะสวยของหลินฟางด้วยเล็บแหลมคม แต่ทว่า... จางเหว่ยไวเป็นกรด เขาขยับตัวก้าวเข้ามาบังร่างภรรยาไว้ทันควัน พร้อมกับคว้าข้อมือของมารดาไว้แน่น แรงกดจากฝ่ามือของนายทหารหนุ่มทำให้แม่เฒ่าจางต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "พอได้แล้วครับแม่!" น้ำเสียงของจางเหว่ยทุ้มต่ำและเย็นเยียบ แววตาที่มองมารดาไร้ซึ่งความลังเล "ที่ผ่านมาผมกับฟางฟางยอมอดทนให้ท่านเอาเปรียบมามากพอแล้ว ถ้าวันนี้ท่านยังไม่ยอมเลิกสร้างความวุ่นวาย ผมคงต้องเชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาเคลียร์เรื่องบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเราอย่างจริงจังเสียที" คำขู่ของจางเหว่ยได้ผลชะงัด แม่เฒ่าจางหน้าซีดเผือด รู้ดีว่าหากเรื่องการซุกซ่อนเงินแดงถูกขุดคุ้ยขึ้นมา นางจะกลายเป็นตัวตลกของทั้งหมู่บ้าน นางจึงสะบัดแขนออก ฮึดฮัดสะบัดก้นเดินหนีไปพร้อมกับคำด่าทอไล่หลังที่เบาลงถนัดตา ชาวบ้านเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรให้ดูต่อต่างก็พากันแยกย้าย หลินฟางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมาสบตากับสามี มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ทำได้ดีมากค่ะพ่อบ้านจาง เดี๋ยวเที่ยงนี้ฉันจะทำรางวัลพิเศษให้คุณทานเป็นพิเศษนะคะ" จางเหว่ยเปลี่ยนจากโหมดนายทหารผู้ดุดันเป็นสามีขี้อายทันที หูของเขาสดสีแดงระเรื่อ "รางวัล... อะไรเหรอครับฟางฟาง?" "ความลับค่ะ" หลินฟางยิ้มยั่วเย้า ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าสู่ครัวของตนเอง ประตูครัวปิดลง พร้อมๆ กับที่หลินฟางเรียกใช้งาน [มิติบิ๊กคลังสินค้า] ในใจ ทันใดนั้น กลิ่นอายความหอมหวานของเครื่องเทศตุ๋นและเนื้อหมูชั้นดีก็ลอยฟุ้งกระจายออกมาจากอากาศธาตุ นางหยิบเนื้อสามชั้นเกรดพรีเมียมจากมิติออกมา พร้อมกับเครื่องปรุงรสลับที่ไม่เคยมีใครในยุคแปดศูนย์ได้ลิ้มลอง วันนี้... นางจะทำเมนู **"หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงฮ่องเต้"** สูตรลับเฉพาะตัว เปลวไฟสีส้มแดงลุกโชนใต้หม้อดินเผา น้ำตาลทรายแดงเคี่ยวจนละลายกลายเป็นคาราเมลสีอำพัน โยนขิงแก่ กระเทียมทุบ และโป๊ยกั๊กกลิ่นหอมฟุ้งลงไปผัดคลุกเคล้า ตามด้วยเนื้อหมูสามชั้นที่หั่นเป็นชิ้นหนากำลังดี เสียงน้ำซุปเดือดปุดๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของซีอิ๊วขาวและเหล้าจีนคุณภาพเยี่ยมจากมิติลับ ค่อยๆ แผ่ขยายพลังทำลายล้างความหิวโหยออกไปทั่วทุกทิศทุกทาง กลิ่นหอมเย้ายวนใจนี้ไม่ได้ลอยแค่ภายในบ้าน แต่มันพัดพาไปตามสายลม ยามเที่ยงวันทะลุกำแพงดินอัดแน่นของบ้านข้างๆ ตรงดิ่งเข้าจมูกของครอบครัวจอมขี้อิจฉาที่เพิ่งแยกย้ายกันไป ป้าฮุ่ยที่กำลังต้มมันเทศแห้งฝืดคออยู่ในบ้านถึงกับชะงักช้อนในมือ นางสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยมาตามลมจนต่อมน้ำลายทำงานอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นหอมหวานเค็มมันเย้ายวนใจเช่นนี้... มันคือกลิ่นของเนื้อสัตว์ชั้นดีที่คนยากจนอย่างพวกนางไม่มีทางได้แตะต้อง! "กลิ่นอะไรวะ..." ป้าฮุ่ยกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความริษยาจนแทบจะลุกเป็นไฟ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องครัวบ้านจาง หลินฟางกำลังตักหมูสามชั้นตุ๋นสีเงางามราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ ควันฉุยที่ลอยขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมละมุนทำให้จางเหว่ยถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ภรรยาสาวยื่นชามข้าวให้สามี ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ "ลองชิมดูสิคะ ว่าฝีมือภรรยาคนนี้ ถูกปากนายทหารผู้เคร่งขรึมหรือเปล่า" จางเหว่ยรับชามกระเบื้องมา มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น เขาคีบชิ้นหมูสามชั้นที่เปื่อยนุ่มละลายในปากเข้าปาก หลับตาลงเพื่อซึมซับรสชาติอันล้ำเลิศที่ระเบิดขึ้นบนลิ้น รสชาติหวานเค็มกลมกล่อมผสานกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ทำเอาขอบตาของชายชาติทหารอย่างเขาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น... ในวินาทีที่จางเหว่ยกำลังจะตักคำที่สองเข้าปาก เสียงทุบประตูกระแทกอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่พังประตูเข้ามาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ... "คุณ... คุณนายจาง! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! สินค้าล็อตแรกในตลาดมืด... ถูกคนกลุ่มใหญ่เหมาเกลี้ยงหมดคลัง แถมตอนนี้..." [เบเกอรี่มิติต่างโลก ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความอร่อยและกลยุทธ์ฟาดฟันสุดแซ่บในตอนนี้ด้วยนะคะ!]