มิติบิ๊กคลังสินค้าเปิดตัว

"ถ้าคุณยังกล้าส่งเสียงโวยวายในบ้านหลังนี้อีกแม้แต่คำเดียว ฉันเกรงว่ารายงานประเมินวินัยทหารของคุณพ่อบ้านจาง คงจะต้องเพิ่มหัวข้อเรื่อง 'การจัดการความสงบเรียบร้อยภายในครอบครัว' เข้าไปด้วยเสียแล้วนะคะ" น้ำเสียงของหลินฟางราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าเบื้องหน้าของนางคือร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เพิ่งก้าวพรวดเข้ามาในห้องครัวคับแคบอย่างกะทันหัน จางเหว่ยชะงักฝีเท้า ใบหน้าคมคายที่ผ่านการตากแดดตากลมจนผิวเป็นสีแทนมีความระอาฉายชัด ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองสภาพห้องครัวที่เพิ่งผ่าน 'สงครามประสาท' ระหว่างนางกับแม่เฒ่าจางมาหมาดๆ บนโต๊ะไม้มีเพียงเศษแป้งข้าวโพดแห้งกรังและหม้อดินเผาที่มีข้าวต้มใสแจ๋วราวกับน้ำล้างหม้อ กลิ่นอับชื้นของบ้านดินในยุคแปดศูนย์คละคลุ้งผสมกับกลิ่นเหงื่อจากการเดินทางไกลของชายหนุ่ม ครึ่งปี... ตลอดหเดือนเต็มที่เขาหายตัวไปในค่ายทหารทางเหนือโดยไม่มีแม้แต่จดหมายสักฉบับส่งมาหาภรรยาที่แต่งเข้าบ้านมาแบบจำยอม หลินฟางแค่นยิ้มในใจ ร่างเดิมของเจ้าของร่างนี้คงจะตรอมใจตายไปนานแล้ว หากไม่เพราะวิญญาณของเชฟระดับท็อปจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเข้ามาสวมร่างแทนเมื่อสามวันก่อน "คุณ... เปลี่ยนไปมากนะ หลินฟาง" จางเหว่ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาถอดหมวกทหารออก เผยให้เห็นเส้นผมตัดสั้นและรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณขมับขวา สายตาของเขาไม่ได้มองแม่เฒ่าจางที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงอยู่ที่มุมห้อง แต่กลับจ้องมองภรรยาตัวเองราวกับกำลังพยายามแกะปริศนาที่ซับซ้อนที่สุดในชีวิต "คนเราถ้ายังอยากมีชีวิตรอดเพื่อรอวันอดตาย ก็ต้องรู้จักเปลี่ยนวิธีหายใจบ้างค่ะ" หลินฟางตอบกลับทันควัน นางวางตะหลิวไม้ในมือลงบนโต๊ะอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะปรายตามองแม่เฒ่าจางที่เริ่มได้สติและเตรียมจะส่งเสียงแหลมสูงขึ้นอีกรอบ "ไอ้ลูกอกตัญญู! แกกลับมาก็ดีเลย! ดูซิว่าอีเมียตัวดีของแกมันทำอะไรฉัน! มันกล้าต่อปากต่อคำแถมยังไม่ยอมเอาข้าวต้มก้นหม้อให้ฉันกิน!" แม่เฒ่าจางโอดครวญ พลางทุบอกชกตัวเสียงดังลั่นเพื่อเรียกร้องความสงสารจากบุตรชายสุดที่รักตามสูตรสำเร็จ จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น เขานิ่วหน้าให้กับเสียงโวยวายนั้น ก่อนจะหันมามองชามข้าวต้มใสแจ๋วจนแทบเห็นก้นชาม แล้วปรายตาไปยังร่างผอมบางของภรรยาที่แม้จะพยายามยืนหลังตรงแค่ไหน แต่โครงสร้างร่างกายก็ยังฟ้องชัดเจนว่าขาดสารอาหารมานานแรมปี ในฐานะนายทหารผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยและความยุติธรรม จางเหว่ยไม่เคยตาบอดต่อความจริงตรงหน้า ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบ้านมา เขาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แปลกประหลาด ความหวาดกลัวที่เคยฉายชัดในแววตาของหลินฟางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเยือกเย็นและรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "แม่ครับ พอได้แล้ว" จางเหว่ยเอ่ยเสียงเข้ม ตัดบทมารดาด้วยความเด็ดขาด "ผมเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ ขอเวลาผมคุยกับภรรยาตามลำพังก่อน" แม่เฒ่าจางอ้าปากค้าง ทำท่าจะโวยวายต่อแต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ดุดันราวกับพญาอินทรีของบุตรชาย นางก็หุบปากฉับ สะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้าปึงปังออกจากห้องครัวไปอย่างแค้นเคือง เมื่อความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง หลินฟางไม่ได้สนใจสามีที่ยืนขวางประตูอยู่ นางหันหลังให้เขาแล้วก้มหน้าลงจัดระเบียบเตาไฟ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง จิตใจของนางก็สั่นไหวเล็กน้อยเมื่อระบบเสียงใสๆ ดังขึ้นในหัวสมอง [ติ๊ง! ตรวจพบความเครียดระดับสูงและสถานการณ์วิกฤตในครอบครัว] [ระบบ 'บิ๊กคลังสินค้ามิติต่างโลก' ทำงานเต็มรูปแบบ!] [เงื่อนไขการปลดล็อก: เผชิญหน้ากับสามีผู้กุมความลับ และสร้างอาหารมื้อแรกเพื่อพิสูจน์จุดยืน] [ของรางวัลต้อนรับการกลับมา: พื้นที่จัดเก็บร้อยตารางเมตร พร้อมห้องครัวสเตนเลสเกรดพรีเมียม และวัตถุดิบนำเข้าจากศตวรรษที่ 21 จำนวนจำกัด!] รอยยิ้มมุมปากของหลินฟางผุดขึ้นอย่างรวดเร็ว เร็วจนจางเหว่ยที่เดินเข้ามาใกล้สังเกตเห็นได้ทันที "คุณยิ้มอะไร?" ชายหนุ่มถามเสียงเบา เขายBvยตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองหน้าภรรยาให้ชัดขึ้น ระยะห่างระหว่างเขากับนางแคบลงจนได้กลิ่นอายความสะอาดเจือจางจากเครื่องแบบทหาร และกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่สะอาดสะอ้านผิดจากคนในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ "ฉันยิ้มเพราะคิดว่า... สามีที่หายหัวไปครึ่งปีคนนี้ อย่างน้อยก็ยังมีประโยชน์ในการช่วยไล่ความรำคาญออกไปจากบ้านได้บ้างค่ะ" หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีทีท่าหลบIสายตา ความกล้าหาญนี้ทำให้แววตาของจางเหว่ยไหววูบไปชั่วขณะ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะ..." จางเหว่ยอ้าปากจะอธิบาย แต่หลินฟางยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีเด็ดขาด "ไม่ต้องอธิบายค่ะ ชีวิตแต่งงานของเราเริ่มต้นจากคำสั่งเบื้องบน คุณมีหน้าที่ปกป้องประเทศ ส่วนฉันมีหน้าที่เอาชีวิตรอดในบ้านหลังนี้ เราต่างคนต่างอยู่คือข้อตกลงที่ดีที่สุด... แต่ตอนนี้ ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว และฉันก็หิวมาก ข้าวต้มหม้อนั้นกินไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าไม่อยากให้ฉันล้มพับไปต่อหน้าคุณ ช่วยออกไปรอข้างนอกสิบนาที แล้วฉันจะแสดงให้ดูว่า 'อาหาร' ที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร" คำพูดที่เฉียบคมและท่าทีที่ถือดีทำเอาจางเหว่ยถึงกับพูดไม่ออก ปกติแล้วภรรยาของเขาจะก้มหน้าตัวสั่นเวลาเขาพูดด้วยซ้ำ แต่นี่... นางกลับออกปากไล่เขาออกจากครัวอย่างหน้าตาเฉย ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความฉุนเฉียวปนฉงน แต่ลึกๆ แล้ว หัวใจที่ด้านชาจากการรบราฆ่าฟันกลับเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด "ได้สิบนาทีนะ หลินฟาง ถ้าคุณทำอะไรแปลกปลอมออกมาวางบนโต๊ะ ผมจะจัดการเรื่องนี้ตามระเบียบวินัยบ้านจางเอง" "เชิญค่ะ" หลินฟางยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงความท้าทาย ทันทีที่ร่างสูงของจางเหว่ยเดินพ้นขอบประตูและปิดสนิท หลินฟางก็สะบัดมือเบาๆ ในอากาศ พื้นที่มิติบิ๊กคลังสินค้าถูกเปิดใช้งานด้วยจิตใต้สำนึกทันที แสงสีฟ้าจางๆ วับวามขึ้นในอากาศชั่วพริบตา ก่อนที่กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้ น้ำผึ้งป่า และแป้งสาลีชั้นดีจะตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเก่าๆ จนกลิ่นอับชื้นเดิมแทบไม่เหลือร่องรอย นางคว้ากระทะเคลือบเทฟลอนเกรดพรีเมียมและเนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษจากตู้เย็นอัจฉริยะในมิติออกมาวางบนโต๊ะ พร้อมกับเครื่องปรุงรสลับที่ไม่มีใครในยุคแปดศูนย์นี้เคยลิ้มลอง แม้แต่แป้งสาลีทำซาลาเปาก็นุ่มฟูราいたปุยเมฆ ผ่านไปเพียงเก้านาที กลิ่นหอมเย้ายวนของ 'ซาลาเปาทอดกรอบนอกนุ่มในสอดไส้หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงรสเลิศ' และ 'ซุปไก่ตุ๋นโสมป่า' ก็ลอยฟุ้งทะลุกำแพงบ้านดินพุ่งตรงไปเตะจมูกแม่เฒ่าจางที่ห้องโถง และลอยไปไกลจนเพื่อนบ้านข้างเคียงเริ่มชะโงกหน้าออกมามองด้วยความมึนงงว่ากลิ่นหอมระดับภัตตาคารหลวงนี้มาจากไหน! จางเหว่ยที่ยืนกอดอกรออยู่หน้าประตูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเมื่อประตูห้องครัวเปิดออก พร้อมกับร่างของภรรยาที่เดินถือถาดไม้ใส่ห่อแป้งสีขาวนวลส่งควันฉุยออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่า... ในวินาทีที่จางเหว่ยกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบซาลาเปาลูกนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนแหบพร่าของผู้ใหญ่บ้านที่ทำให้บรรยากาศชื่นมื่นพังทลายลงในพริบตา! "จางเหว่ย! หลินฟาง! ออกมาเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่ที่แปลงนาสหกรณ์แล้ว!" เบเกอรี่มิติต่างโลก (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความอร่อยและการเอาชีวิตรอดในยุคแปดศูนย์ด้วยกันนะคะ!)