ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ขี้เกียจ

“ถ้าตื่นมาแล้วยังนอนทำตัวเป็นแม่วัวขี้เกียจสันหลังยาวแบบนี้อีกล่ะก็ อย่าหาว่าฉันคนนี้ใจร้ายตัดข้าวหม้อเดียวกับแกก็แล้วกัน!” แรงกระแทกบริเวณปลายเตียงไม้ไผ่ที่สั่นสะเทือนจนโครงสร้างลั่นเอี๊ยดอ๊าด พร้อมกับเสียงแหลมสูงบาดหูของแม่เฒ่าจาง ดึงสติของหลินฟางให้หลุดออกจากห้วงความมืดมิดอันยาวนาน กลิ่นอับของดินชื้นและกลิ่นฟางข้าวเก่าๆ ลอยเข้าจมูก ปะปนกับกลิ่นเหม็นหอมฉุนของน้ำมันก๊าดจากตะเกียงโบราณที่ตั้งอยู่บนตู้ไม้ใกล้หัวนอน หลินฟางขมวดคิ้วมุ่น เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ กะพริบปรับรับแสงสว่างอันน้อยนิดที่ลอดผ่านรอยแตกของผนังดินเหนียว นี่ไม่ใช่ห้องครัวสเตนเลสสตีลสุดล้ำสมัยของเธอในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด และไม่ใช่กลิ่นหอมกรุ่นของเนยฝรั่งเศสกับแป้งโดที่กำลังหมักได้ที่ “ยังจะทำหน้ามึนงงใส่อีก! นังตัวดี! ผัวส่งเงินเดือนมาให้แท้ๆ แต่แกกลับผลาญกินผลาญนอนจนผอมแห้งแรงน้อย ทำงานในไร่ก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะเหว่ยอิงมันบังคับให้ฉันรับแกเข้ามาเป็นสะใภ้ ป่านนี้ฉันเอาแกไปโยนทิ้งให้พ้นหน้าบ้านไปนานแล้ว!” มือเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้แห้งของแม่เฒ่าจางชี้หน้าด่าทอไม่หยุด น้ำลายกระเด็นเปรอะเปื้อนขอบเตียง ดวงตาตี่เล็กจ้องมองด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ราวกับเห็นก้อนกรวดก้อนทรายที่น่ารำคาญตา หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สมองที่เคยสับสนค่อยๆ ประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัว ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม—หญิงสาวชาวบ้านในยุคแปดศูนย์ที่แต่งเข้ามาในตระกูลจางได้เพียงครึ่งปี ถูกความอ่อนแอและคำดูถูกกดขี่จนตรอมใจตาย—ผสานเข้ากับตัวตนของเธอ เชฟสาวมือหนึ่งผู้ผ่านสมรภูมิธุรกิจอาหารและการแข่งขันอันดุเดือดมานับครั้งไม่ถ้วน *ยุคแปดศูนย์อย่างนั้นหรือ? ยุคที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนต้องใช้คูปองแลกซื้อทุกสิ่ง และตระกูลจางนี่... ก็คือพวกปลิงดูดเลือดที่สูบกินแม้กระทั่งแรงงานและเงินทองของสะใภ้กำพร้าผู้นี้* ริมฝีปากบางเฉียบของหลินฟางคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบจนแม่เฒ่าจางชะงักไปชั่วขณะ “แม่พูดจบหรือยังคะ?” เสียงหวานใสกังวานเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งความตื่นตระหนกที่ควรจะมี แม่เฒ่าจางหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่ลูกสะใภ้กล้าต่อปากต่อคำ “นังนี่! แกกล้าดียังไงมาถามฉันแบบนี้! ลุกขึ้นไปตักน้ำผ่าฟืนเดี๋ยวนี้! ถ้าก่อนเที่ยงแกยังไม่ได้กวาดลานบ้านและเตรียมอาหารหมู วันนี้ก็ไม่ต้องกินข้าว!” หลินฟางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างสง่างาม แม้ว่าเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ จะซีดจางและมีรอยปะชุน แต่ท่าทางและการเคลื่อนไหวกลับเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจราวกับพญาหงส์ที่ก้าวลงจากบัลลังก์ เธอมองสำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็ว บ้านดินเก่าคร่ำครึ ฝุ่นหนาเตอะ และความยากจนที่ถูกขับเน้นด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่แทบไม่มีอะไรมีค่า ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เธอนึกถึงความผิดปกติบางอย่าง จิตใต้สำนักของเธอกลับเกิดการเชื่อมต่อกับบางสิ่งที่มีแสงสีฟ้าเรืองรองจางๆ *‘ติ๊ง! ระบบบิ๊กคลังสินค้ามิติคู่ขนานเปิดใช้งานสำเร็จ’* เสียงจักรกลใสๆ ดังขึ้นในหัว พร้อมกับภาพหน้าจอสามมิติโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาของเธอเพียงคนเดียว คลังสินค้าขนาดมหึมาที่อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบอาหารชั้นเลิศ เครื่องครัวสเตนเลสครบวงจร เมล็ดพันธุ์พืชพันธุ์ดีจากอนาคต และทรัพย์สินเงินทองมูลค่ามหาศาล ถูกจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบในพื้นที่ร้อยไร่จำลองภายในจิตใจของเธอ! มุมปากของหลินฟางยกขึ้นสูงกว่าเดิม ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความขบขัน *ความยากจนในยุคแปดศูนย์งั้นหรือ? สำหรับเชฟผู้ครอบครองคลังสินค้าซูเปอร์มาร์เก็ตจากโลกอนาคต นี่มันคือสวรรค์ของการสร้างอาณาจักรธุรกิจชัดๆ!* “แม่คะ” หลินฟางก้าวลงจากเตียง ยืนเผชิญหน้ากับแม่เฒ่าจางที่สูงวัยกว่าด้วยความสูงที่ไล่เลี่ยกัน แต่รัศมีความกดดันกลับเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด “ที่แม่บอกว่าสามีฉันส่งเงินเดือนมาให้... ไหนล่ะคะ? เงินเดือนของนายทหารชั้นสัญญาบัตรที่ส่งมาทุกเดือน ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นแม้แต่เงา หรือว่า... มันถูกเปลี่ยนเป็นแป้งสาลีขาวและเนื้อหมูชั้นดีที่แม่แอบเอาไปซ่อนไว้ให้พี่ใหญ่กับน้องสะใภ้รองกินกันลับๆ เสียหมดแล้วล่ะคะ?” “แก! นังสารเลว! ปากคอเราะร้ายนักนะ!” แม่เฒ่าจางกรีดร้องเสียงหลง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความตกใจและหวาดกลัวที่ความลับถูกจี้ใจดำ “แกกล้ากล่าวหาแม่สามีเรอะ! อยากโดนหย่านักใช่ไหม! เดี๋ยวรอให้เหว่ยอิงกลับมาบ้านเมื่อไหร่ ฉันจะฟ้องลูกชายให้หย่ากับแกแน่!” “หย่าเหรอคะ?” หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันชัดเจน “ดีเลยค่ะ ถ้าจางเหว่ยกลับมา ฉันนี่แหละจะเป็นคนยื่นเรื่องหย่าเอง พร้อมกับบัญชีรายรับรายจ่ายที่แม่ผลาญเงินที่เขาส่งมาตลอดครึ่งปีนี้ ให้เขาได้เห็นว่าแม่รักลูกชายคนเล็กมากกว่าลูกชายแท้ๆ ที่เอาชีวิตไปเสี่ยงภัยชายแดนขนาดไหน!” บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ แม่เฒ่าจางอ้าปากค้าง พูดไม่ออก มือที่ชี้หน้าสั่นเทาด้วยความโกรธจัดจนทำอะไรไม่ถูก นังสะใภ้คนนี้เปลี่ยนไปแล้ว! มันไม่ได้หัวอ่อนยอมให้รังแกเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป! “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญแม่กลับเรือนใหญ่ไปก่อนนะคะ ฉันต้องจัดการ ‘ทำความสะอาด’ บ้านหลังนี้เสียใหม่... ทั้งฝุ่น ทั้งปลิง และพวกขยะที่รกหูรกตา” หลินฟางพูดพลางปัดมือไล่อากาศเบาๆ ราวกับไล่แมลงวัน “แก... แก... นังตัวดี!” แม่เฒ่าจางกระทืบเท้าด้วยความแค้นเคือง หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงสบถด่าทอไม่เป็นภาษา เมื่อเสียงฝีเท้าของแม่สามีตัวแสบเดินลับหายไป หลินฟางก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก การเริ่มต้นชีวิตใหม่ในยุคแปดศูนย์ในฐานะ “สะใภ้ขี้เกียจ” ดูท่าว่าจะไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดเสียแล้ว แต่ก่อนที่จะไปจัดการกับพวกตระกูลจาง ท้องของเธоที่ส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ ทำให้เธอต้องหันมาสนใจเรื่องปากท้องก่อนเป็นอันดับแรก หลินฟางสะบัดมือเรียกหน้าจอมิติในใจ แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดและแป้งพายเนยสดที่ลอยอบอวลออกมาจากอากาศว่างเปล่าในห้องนอนเก่าๆ ทึบๆ แห่งนี้ ในมิติคลังสินค้าของเธอ มีแป้งสาลีเกรดพรีเมียม ชีสแท้จากนิวซีแลนด์ และหมูสามชั้นตุ๋นยาจีนสูตรลับที่ทำเสร็จพร้อมทานอยู่ในกล่องเก็บความร้อน หลินฟางแอบหยิบไข่ไก่สดและแป้งสาลีเนื้อเนียนออกมาจากมิติ วางไว้บนโต๊ะไม้เก่าๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของตัวเองที่สามารถดึงสิ่งของข้ามมิติออกมาได้จริงอย่างราบรื่น *‘ก๊อกๆๆ’* ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงทุบประตูและเสียงตะโกนโหวเหวกโวยวายของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในลานบ้าน “พี่สะใภ้รอง! แม่เฒ่าจางเป็นลมล้มพับไปที่ลานกลางหมู่บ้านแล้ว! แถม... แถมตอนนี้มีรถจี๊ปทหารคันใหญ่ขับเข้ามาจอดหน้าหมู่บ้าน คนในรถบอกว่าเป็นนายทหารระดับสูงจากกองพลใหญ่... และ... และเขากำลังตรงมาที่บ้านตระกูลจางแล้วค่ะ!” หลินฟางชะงักมือที่กำลังจะหยิบไข่ไก่ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูหน้าบ้าน รอยยิ้มพึงพอใจค่อยๆ หุบลง เปลี่ยนเป็นแววตานิ่งสงบที่เต็มไปด้วยความคาดเดา สามีทหารผู้เคร่งขรึมและไม่เคยส่งข่าวคราวกลับมาเลยตลอดครึ่งปี... จางเหว่ย กลับมาถึงบ้านเร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีก! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในมิติกู่ขนานที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นนี้ด้วยกันนะคะ