แยกบ้านคือทางรอด

"หมดเกลี้ยง? เธอหมายความว่าสินค้าล็อตแรกในตลาดมืดถูกเหมาจนเกลี้ยงคลัง... หมายความว่าอย่างไรกัน!" เสียงอุทานของหลินฟางหลุดลอดออกมาด้วยความตกตะลึง ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามจ้องมองสหายตัวน้อยที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหน้าประตูบ้านตระกูลจาง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าของอีกฝ่ายจนเปียกชุ่ม แสดงถึงความตื่นตระหนกที่พุ่งทะลุขีดจำกัด "จริงค่ะคุณนายจาง! คนกลุ่มนั้น... เอ่อ แต่งตัวภูมิฐานท่าทางไม่ใช่ชาวบ้านแถบนี้ แถมยังกว้านซื้อ 'แป้งทอดกรอบสูตรพิเศษ' กับ 'ขนมเปี๊ยะไส้ทะลัก' ของคุณจนไม่เหลือแม้แต่เศษผง!" สหายคนสนิทหอบหายใจตัวโยน "แถมตอนนี้พวกเขายังยืนล้อมรอบรถเข็น รอคิวจะซื้อล็อตต่อไปด้วยซ้ำ พวกเขาบอกว่า... ถ้าไม่ได้กินขนมของคุณวันนี้ ชีวิตนี้คงไร้ความหมายไปครึ่งหนึ่งแล้วค่ะ!" มุมปากของหลินฟางกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความกังวลเมื่อครู่พลันมลายหายไป กลายเป็นรอยยิ้มพึงใจที่ฉาบอยู่บนใบหน้าเรียบเนียน ทว่าในใจกลับคำนวณตัวเลขกำไรมหาศาลที่กำลังหลั่งไหลเข้าสู่ 'มิติบิ๊กคลังสินค้า' อย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน เงินกองโตในมิติลับ... นี่คืออาวุธสำคัญที่จะทำให้เธอยืนหยัดได้อย่างสง่างามในยุคแปดศูนย์ที่ความยากจนกัดกินผู้คน ทว่า ความเงียบสงบในลานบ้านตระกูลจางไม่ได้อยู่กับเธอนานนัก... "นังตัวดี! แกบังอาจทำลับๆ ล่อๆ เอาข้าวของในบ้านไปขายหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่!" เสียงแหลมสูงบาดหูที่คุ้นเคยดังแผดขึ้นจากเรือนใหญ่ แม่เฒ่าจางก้าวออกมาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาฝ้าฟางจ้องมองหลินฟางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ สองมือเหี่ยวย่นเท้าสะเอว พลางชี้หน้าด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายที่สะสมมาแรมเดือน "คิดจะแยกตัวออกไปเสวยสุขคนเดียวอย่างนั้นเรอะ ฝันไปเถอะ! ของในบ้านนี้ทุกชิ้น ข้าวทุกเม็ด เงินทุกหยอด น้ำพักน้ำแรงของพวกแก มันเป็นของตระกูลจาง! แกไม่มีสิทธิ์เอาไปแม้แต่แดงเดียว!" เสียงโวยวายของแม่เฒ่าจางดังก้องไปทั่วบริเวณ จนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเริ่มชะฝีเท้า หันมามองและกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกปาก หลินฟางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนกอดอกด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก ดวงตาสีนิลกวาดมองแม่สามีที่กำลังดิ้นร่านราวกับปลาถูกน้ำร้อนลวก อดีตเชฟมือทองอย่างเธอผ่านสมรภูมิในห้องครัวและโลกธุรกิจมานักต่อนัก คนเห็นแก่ตัวระดับนี้... มีวิธีจัดการมากมายจนเลือกไม่ถูกเลยทีเดียวค่ะ "แม่คะ พูดให้มันน้อยๆ หน่อยค่ะ ข้าวสารสักถัง น้ำมันสักหยดในบ้านนี้ ฉันกับจางเหว่ยเคยใช้เงินของครอบครัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังและเฉียบคมจนคนฟังถึงกับสำลักคำพูด "เงินเดือนทหารของจางเหว่ย ส่งกลับมาบ้านนี้ทุกเดือนไม่เคยขาดตกบกพร่อง ตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินก้อนนั้นหายไปไหนหมดคะ? ทำไมพวกเราถึงยังต้องทนกินโจ๊กเจือจางจนแทบมองเห็นเงาหัวตัวเองทุกมื้อ?" "แก... นังสะใภ้เนรคุณ! กล้าดียังไงมาทวงบุญคุณกับฉัน!" แม่เฒ่าจางหน้าดำคร่ำเครียด ปรี่เข้ามาหมายจะเงื้อมือตบสั่งสอน ทว่า... ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มกลับก้าวออกมาจากมุมมืดได้อย่างทันท่วงที จางเหว่ยคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว แรงกดดันจากนายทหารผู้ผ่านสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความลังเลแม้แต่น้อย "พอได้แล้วครับแม่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงอำนาจ "ที่ผ่านมาผมยอมให้แม่มาตลอด เพราะเห็นแก่คำว่ากตัญญู แต่ถ้าแม่ยังกล้าแตะต้องภรรยาผมแม้แต่ปลายนิ้ว... อย่าหาว่าลูกคนนี้ไม่เตือนก็แล้วกัน" "แก... ไอ้ลูกอกตัญญู! แกเข้าข้างนังนี่งั้นเหรอ!" แม่เฒ่าจางกรีดร้องโวยวายลงไปนอนดิ้นกับพื้นดินราวกับเด็กเอาแต่ใจ เรียกความสนใจจากชาวบ้านที่เริ่มมุงดูหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ในจังหวะนั้นเอง เสียงย่างฝีเท้าหนักแน่นพร้อมกับเสียงไม้เท้าเคาะพื้นดังขึ้น ผู้ใหญ่บ้านวัยกลางคนสวมหมวกจีนสีเขียวเดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ด้านข้างมีเลขาหมู่บ้านคอยจดบันทึก "เกิดเรื่องอะไรกันเสียงดังโวยวายไปทั่วหมู่บ้าน! ที่นี่ลานบ้านนะ ไม่ใช่ตลาดสด!" ผู้ใหญ่บ้านตวาดเสียงเข้ม กวาดสายตามองแม่เฒ่าจางที่นอนโอครวญอยู่บนพื้น และหลินฟางที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างสามี แม่เฒ่าจางเห็นผู้ใหญ่บ้านมาก็รีบคลานเข้าไปเกาะขา ฟูมฟายเสียงดังยิ่งกว่าเดิม "ผู้ใหญ่บ้านค่ะ! ช่วยด้วย! สะใภ้กับลูกชายอกตัญญูคู่นี้มันรวมหัวกันจะฮุบสมบัติบ้าน แล้วยังไล่ฉันออกจากบ้าน จะบังคับแยกบ้านค่ะ! ผู้ต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันด้วยนะ!" หลินฟางยิ้มเยาะในใจเล็กน้อย เธอขยับตัวก้าวออกไปข้างหน้าเล็กน้อย สบตาผู้ใหญ่บ้านด้วยความนิ่งสงบและน่าเชื่อถือ "ผู้ใหญ่บ้านคะ ความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่แม่พูดเลยค่ะ พวกเราไม่ได้คิดจะฮุบสมบัติอะไรทั้งสิ้น... แต่เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ครอบครัวของเราถูกเอารัดเอาเปรียบจนแทบไม่มีลมหายใจ เงินเดือนทหารของสามีฉันถูกสูบจนหมดเกลี้ยง แม้แต่สิทธิในการสร้างชีวิตของตัวเองก็ยังถูกขัดขวาง" หลินฟางเว้นจังหวะเล็กน้อย ให้สายตาคมปลาบกวาดมองไปรอบวงล้อม "ดังนั้น ในเมื่ออยู่ร่วมกันแล้วมีแต่จะพาจมดิ่ง... วันนี้ฉัน 'หลินฟาง' ขอประกาศต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและพยานทุกคนตรงนี้..." หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รัศมีของความเด็ดเดี่ยวเปล่งประกายออกมาจนคนรอบข้างถึงกับกลั้นหายใจ "พวกเรา 'ขอแยกบ้าน' ณ บัดนี้ค่ะ!" สิ้นคำประกาศนั้น ทั่วทั้งลานบ้านตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฮือฮาจะดังกระหึ่มขึ้นราวกับรังแตก ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วมุ่น กำลังจะอ้าปากเอ่ยทักท้วงถึงกฎเกณฑ์การแยกบ้านที่ยุ่งยากซับซ้อนในยุคนี้ ทว่า... จู่ๆ เสียงฝีเท้าจำนวนมากพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์รถบรรทุกทหารคันใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบatหน้าบ้านตระกูลจาง ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ประตูกระบะหลังรถเปิดออก พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลภูมิฐาน ท่าทางทรงอำนาจระดับผู้บริหารกระทรวงการค้าต่างประเทศ ก้าวลงมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เขาตรงดิ่งเข้ามาหาหลินฟางด้วยความตื่นเต้น ราวกับพบเจอสมบัติล้ำค่า "คุณนายจาง! แย่แล้วครับ... สินค้าล็อตที่สองที่เพิ่งพูดถึงเมื่อครี้... มีตัวแทนจากเมืองหลวงเหมาเกลี้ยงคลังไปหมดแล้วเช่นกัน! แถมตอนนี้ ท่านหัวหน้าคณะทูต... กำลังยืนรอพบคุณอยู่ที่หน้าปากซอยเพื่อขอซื้อสูตรลับของคุณด้วยตัวเองครับ!" เบเกอรี่มิติต่างโลก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความละมุนและแซ่บสะใจนี้ด้วยนะคะ!