แผนการพัฒนาหมู่บ้าน

“ถ้าหมู่บ้านหงส์แดงของเรายังย่ำอยู่กับที่แบบนี้ อีกไม่นานลูกหลานคงต้องออกไปขุดดินประทังชีวิตในเมืองใหญ่กันหมดแน่ค่ะ ผู้ใหญ่บ้าน!” เสียงหวานใสแต่ทรงพลังของหลินฟางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมของคณะกรรมการหมู่บ้าน กระดาษแผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเผยให้เห็นแผนผังการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่เธอและจางเหว่ยช่วยกันร่างขึ้นตลอดทั้งคืน ตัวอักษรจีนที่เขียนด้วยหมึกสีดำคมชัดและเป็นระเบียบเรียบร้อยบ่งบอกถึงความใส่ใจในทุกรายละเอียด ไม่ว่าจะเป็นการขุดลอกคลองส่งน้ำ การสร้างถนนเชื่อมต่อเส้นทางสายหลัก หรือแม้แต่การตั้งสหกรณ์การเกษตรชุมชน จางเหว่ยในชุดเครื่องแบบทหารที่พับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างภรรยา สายตาคมกริบกวาดมองหน้าผู้นำชุมชนและเหล่าเฒ่าแก่ประจำหมู่บ้านทีละคน เพื่อกดดันไม่ให้มีใครกล้าปฏิเสธข้อเสนออันชาญฉลาดนี้ ผู้ใหญ่บ้านซุนขมวดคิ้วแน่น มือหยาบกร้านลูบเคราสีดอกกุหลาบของตนเองไปมาอย่างใช้ความคิด ข้อเสนอของหลินฟางไม่ได้แปลกแยกหรือเพ้อฝัน แต่มันคือสิ่งที่พวกเขาเคยฝันถึงมาหลายสิบปีแต่ไม่เคยมีงบประมาณและปัญญาทำได้จริง “แม่รองจาง... แผนการของเธอมันดีมาก ยิ่งใหญ่จนฉันอดกังวลไม่ได้ว่าเราจะเอาเงินทุนมาจากไหน? ทางการไม่ได้จัดสรรงบส่วนนี้มาให้หมู่บ้านเรานานแล้วนะ” “เรื่องทุน... ทางเราจัดการเองได้ค่ะ” หลินฟางแย้มยิ้มบางๆ ดวงตาคู่งามเปล่งประกายความมั่นใจ “ครอบครัวของเรายินดีออกทุนสำรองล่วงหน้าสามพันหยวนเพื่อเป็นค่าวัสดุและค่าจ้างแรงงานคนในหมู่บ้าน โดยไม่มีดอกเบี้ยใดๆ ทั้งสิ้น แลกกับการที่ผลผลิตลอตแรกของแปลงเกษตรกรรมรวม จะต้องถูกส่งตรงผ่านระบบขนส่งที่เรากำลังจะสร้างขึ้นนี้เท่านั้น” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีจากรอบห้องประชุม สามพันหยวนในยุคแปดศูนย์คือเงินจำนวนมหาศาล มากพอที่จะซื้อบ้านหลังใหญ่ในเมืองได้สบายๆ การที่สะใภ้รองตระกูลจางกล้าทุ่มเงินก้อนโตขนาดนี้ ย่อมแสดงว่าเธอไม่ได้มาเล่นๆ “สามพันหยวนเชียวหรือ?” เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นพร้อมกับการผลักประตูห้องประชุมเปิดผางอย่างถือวิสาสะ แม่เฒ่าจางก้าวเข้ามาด้วยใบင်းบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาฝ้าฟัดจ้องเขม็งไปยังลูกสะใภ้ตัวดี “นั่นมันเงินของตระกูลจางนะยะ! นังตัวดี แกกล้าเอาเงินไปละลายทิ้งเล่นกับพวกชาวบ้านไร้ค่าพวกนี้ได้อย่างไร!” บรรยากาศในห้องประชุมดิ่งฮวบทันที ความอบอุ่นและจริงจังเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอึดอัด จางเหว่ยขยับตัวก้าวออกไปบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ ใบหน้าคร่ำเคร่งของนายทหารหนุ่มไร้ซึ่งรอยยิ้ม “แม่ครับ เงินสามพันหยวนนี้เป็นกำไรที่ผมกับฟางฟางหามาได้จากน้ำพักน้ำแรงของพวกเราเอง ไม่เกี่ยวกับเงินกองกลางของตระกูล และไม่มีส่วนไหนที่เป็นของแม่ โปรดให้เกียรติสถานที่และอยู่อย่างสงบด้วยครับ” “แก... ไอ้ลูกอกตัญญู! แกเข้าข้างนังเมียหน้าเงินนี่จนไม่เห็นหัวแม่อย่างฉันแล้วใช่ไหม!” แม่เฒ่าจางกรีดร้องด้วยความโมโห มือเหี่ยวย่นชี้หน้าลูกชายและสะใภ้ตัวแสบตัวสั่น “แกคิดจะเอาหน้าเอาตา สร้างความยิ่งใหญ่ให้ตัวเอง แต่ปล่อยให้แม่ต้องกินข้าวต้มก้นหม้อกับผักเหี่ยวๆ งั้นเรอะ!” หลินฟางถอนหายใจเบาๆ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย ร่างระหงก้าวออกมาจากด้านหลังสามี ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่ทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ “คุณแม่คะ... ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านจางมา ฉันไม่เคยบกพร่องต่อหน้าที่ลูกสะใภ้ อาหารสามมื้อบนโต๊ะของคุณแม่มีเนื้อมีปลาไม่เคยขาด ขนมอบหอมๆ จากเตาก็ส่งไปให้ไม่เว้นวัน แต่ถ้าคุณแม่หมายถึงเงินสดก้อนโตที่ท่านคอยแอบมาค้นลิ้นชักห้องฉันเพื่อเอาไปเล่นการพนันไพ่นกกระจอกกับพวกป้าข้างบ้านล่ะก็... อันนั้นฉันคงให้ไม่ได้ค่ะ เพราะมันคือทุนสร้างอนาคตของคนทั้งหมู่บ้าน ไม่ใช่เบี้ยเลี้ยงบ่อนการพนันส่วนตัวของใคร” คำพูดที่ตรงไปตรงมาและจี้ใจดำ ทำเอาแม่เฒ่าจางหน้าชาดล หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคืองจนพูดไม่ออก ชาวบ้านในห้องประชุมเริ่มส่งเสียงซุบซิบบนความจริงที่ถูกเปิดเผย บางคนถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่เมื่อรู้ว่าแม่เฒ่าจางแอบเอาเงินไปทำอะไร “ผู้ใหญ่บ้านซุนคะ เชิญลงนามในสัญญาความร่วมมือต่อได้เลยค่ะ” หลินฟางหันไปมองผู้ใหญ่บ้านด้วยสายตานิ่งสงบ ราวกับว่าการปรากฏตัวของแม่สามีเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ไม่มีค่าแก่การใส่ใจ ผู้ใหญ่บ้านซุนพยักหน้ารัวๆ ด้วยความทึ่งในความเด็ดขาดของหญิงสาว เขารีบจรดปากกาลงบนกระดาษสัญญาอย่างไม่รอช้า ท่ามกลางเสียงโวยวายด้วยความคับแค้นใจของแม่เฒ่าจางที่ถูกผู้ใหญ่บ้านสั่งให้คนเชิญตัวออกไปจากห้องประชุม เมื่อเอกสารสัญญาทุกฉบับถูกลงนามเรียบร้อย หลินฟางจึงขอตัวลากลับบ้านพร้อมกับสามี ระหว่างทางเดินกลับไร่ละมุน สายลมยามบ่ายพัดโชยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นไอดินหลังฝนตก จางเหว่ยมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความชื่นชม มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวนุ่มของเธอไว้แน่น “เหนื่อยไหมครับ ฟางฟาง?” เสียงทุ้มต่ำเอถามด้วยความห่วงใย “ไม่เลยค่ะเหว่ยเกอ... การได้เห็นหมู่บ้านนี้เติบโต และได้ตบหน้าคนที่ชอบเอาเปรียบเรา เป็นความสุขอย่างหนึ่งของฉันเลยนะคะ” หลินฟางยิ้มหวานตอบรับ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวับหนึ่ง “ว่าแต่... เย็นนี้เรามาฉลองความสำเร็จด้วยเมนู ‘เป็ดพะโล้ตุ๋นยาจีน’ สูตรลับจากมิติพิเศษกันดีกว่าค่ะ ฉันแอบหมักเนื้อเป็ดทิ้งไว้ในตู้เก็บความลับนานสามวันแล้ว รับรองว่ากลิ่นหอมต้องลอยไปไกลจนถึงบ้านใหญ่แน่ๆ” จางเหว่ยหัวנסเบาๆ ในลำคออย่างเอ็นดู “ตามใจคุณเลยครับ ภรรยาคนเก่งของผมอยากกินอะไร ผมจัดให้หมด” ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเท้าเข้าสู่เขตพื้นที่ของไร่ละมุน เสียงฝีเท้าเร่งรีบของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับร่างของเด็กรับใช้บ้านตระกูลจางที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด “คุณรอง! คุณผู้ชาย!แย่แล้วครับ... นายท่านใหญ่... นายท่านใหญ่ที่หายตัวไปในเมืองหลวงเมื่อสิบปีก่อน อยู่ๆ ก็... กลับมาที่บ้านตระกูลจางแล้วครับ!” *** ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความละมุนและเล่ห์เหลี่ยมของหลินฟางในมิติคู่ขนานนะคะ!