การค้าที่เติบโต

“ถ้าคุณพ่อค้ายังยืนยันจะกดราคานี้ ฉันเกรงว่าคงต้องขอตัวไปติดต่อเจ้าอื่นแทนนะคะ เพราะรสชาติขนมปังเนยสดของที่นี่... ต่อให้คุณเดินหาทั่วทั้งมณฑล ก็หาที่ไหนเหมือนไม่ได้อีกแล้ว” หลินฟางวางตะกร้าหวายลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังฟังชัด เธอไม่ได้ตะโกน แต่ความนิ่งเฉยในดวงตาคมสวยคู่นั้นกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับ ‘เสี่ยหยาง’ พ่อค้าคนกลางผู้มีอิทธิพลในการส่งสินค้าเข้าเมืองใหญ่ ซึ่งกำลังนั่งเช็ดเหงื่อออกจากขมับด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนเก่า “คุณหลิน... ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ! แถบชนบทแบบนี้ ของกินเล่นราคาแพงขนาดนี้ใครจะซื้อไหว?” เขาพยายามต่อรองพลางเหลือบมองกลิ่นหอมกรุ่นที่โชยออกมาจากผ้าขาวบาง ซึ่งปิดคลุมขนมปังอบใหม่จากเตามิติของหลินฟางไว้อย่างมิดชิด “คนในเมืองใหญ่มีความต้องการที่มากกว่าแค่ ‘อิ่มท้อง’ นะคะ” หลินฟางขยับรอยยิ้มบางเฉียบ แววตาของเธอประดุจนักธุรกิจผู้เจนจัด “พวกเขามีเงิน มีรสนิยม และที่สำคัญ... พวกเขาพร้อมจะจ่ายเพื่อรสชาติที่แตกต่าง หากคุณส่งของฉันไปไม่ถึงมือลูกค้ากลุ่มนั้นภายในเย็นนี้ รับรองว่าลูกค้ากลุ่มอื่นจะแย่งกันรับเป็นตัวแทนจำหน่ายแทนคุณแน่นอน” จางเหว่ยที่ยืนกอดอกพิงเสาเรือนอยู่ข้างๆ ขยับตัวเพียงเล็กน้อย แววตาดุดันของนายทหารหนุ่มปราดมองพ่อค้าคนกลางด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ความสูงใหญ่และกลิ่นอายความน่าเกรงขามก็กดดันให้เสี่ยหยางต้องยอมจำนนในที่สุด “ตกลง! ราคาตามที่คุณเสนอ... ข้าจะลองเอาเข้าไปขายในตลาดเขตเศรษฐกิจพิเศษดู ถ้าขายหมดเกลี้ยง ข้าจะรีบกลับมาทำสัญญาผูกขาดกับไร่ของคุณทันที!” หลินฟางยิ้มรับ เธอส่งตะกร้าขนมปังล็อตแรกที่ตั้งใจทำด้วยความพิถีพิถันให้เขา พร้อมกำชับวิธีเก็บรักษาอย่างละเอียด ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในครัวพร้อมกับจางเหว่ยที่รีบปรี่เข้ามาคว้ามือเธอไปกุมไว้ “ทำไมวันนี้คุณถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะครับ? ผมเห็นคุณดูเคร่งเครียดกับการเลือกวัตถุดิบตั้งแต่เมื่อคืน” จางเหว่ยถามพลางใช้หลังมือแตะข้างแก้มภรรยาเบาๆ อย่างถนุถนอม “เพราะเราไม่มีเวลาเล่นเกมยื้อไปมากับความจนแล้วค่ะเหว่ย” หลินฟางถอนหายใจพลางหยิบกาน้ำชาขึ้นมาริน “แม่เฒ่าจางเริ่มระแคะระคายเรื่องเงินที่เราเก็บได้จากการขายผักล็อตที่แล้ว ฉันไม่อยากให้ยัยนั่นมาวุ่นวายตอนที่เรากำลังขยายฐานลูกค้า การรีบส่งสินค้าเข้าเมืองใหญ่ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่เป็นการสร้าง ‘เกราะคุ้มกัน’ ให้ชีวิตเราด้วยชื่อเสียงและความสัมพันธ์กับพ่อค้าคนกลางค่ะ” ทว่าความสุขในครัวที่กำลังดำเนินไปอย่างเรียบง่ายกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงตะโกนแหลมสูงของแม่เฒ่าจางดังลั่นมาจากหน้าบ้าน “นังลูกสะใภ้อกตัญญู! ฉันรู้นะว่าแกแอบขายของดีๆ ออกไปข้างนอก! เอาเงินออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกซ่อนเงินไว้ในที่ไหนสักแห่งในบ้านนี้!” จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่น เขาเตรียมจะก้าวออกไปเผชิญหน้า แต่หลินฟางกลับรั้งแขนเขาไว้ เธอไม่ได้แสดงความตื่นตระหนก แต่ในแววตาของเธอกลับฉายแววเย็นเยียบที่หาได้ยากยิ่ง เธอหยิบชามใบหนึ่งที่เพิ่งอบขนมปังชิ้นเล็กๆ ออกมาจากมิติ กลิ่นหอมฟุ้งของเนยและน้ำตาลคาราเมลเข้มข้นอบอวลไปทั่วบริเวณจนคนหน้าบ้านถึงกับชะงักเสียงไปชั่วครู่ “อย่าเพิ่งออกไปค่ะ” หลินฟางกระซิบ “วันนี้ฉันมีของขวัญพิเศษจะให้คุณแม่สามี... ขนมปังที่ฉัน ‘ตั้งใจ’ อบให้ท่านโดยเฉพาะ” เธอเดินถือจานขนมปังออกไปที่หน้าบ้านด้วยท่าทีสงบนิ่ง ท่ามกลางสายตาของแม่เฒ่าจางที่กำลังโกรธจัดจนหน้าแดงก่ำ หลินฟางยื่นจานขนมปังส่งให้ด้วยรอยยิ้มที่ดูไร้พิษสง แต่น้ำเสียงของเธอกลับหนักแน่นจนน่าขนลุก “แม่คะ... วันนี้ลูกสะใภ้อารมณ์ดีที่การค้าขายไปได้สวย เลยทำขนมมาให้ท่านชิม แต่มีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่งนะคะ” หลินฟางโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูแม่สามีที่กำลังตะลึงงัน “ถ้าท่านกินขนมนี้เข้าไปแล้วยังมีปากมีเสียง หรือคิดจะมาขโมยของในไร่ฉันอีก... ฉันรับรองว่าครั้งหน้า สิ่งที่อยู่ในจานนี้จะไม่ใช่ขนมปังแสนอร่อย แต่จะเป็น ‘ความลับ’ เรื่องที่ท่านแอบเอาเงินกองกลางไปเล่นพนันในหมู่บ้านถัดไปเมื่อเดือนก่อน ท่านคิดว่าถ้าจางเหว่ยรู้เรื่องนี้เข้า... ชีวิตท่านจะเป็นอย่างไรคะ?” ใบหน้าของแม่เฒ่าจางซีดเผือดทันที มือที่กำลังจะเอื้อมหยิบขนมปังสั่นเทาจนเกือบทำจานหล่น เธอเงยหน้ามองหลินฟางที่ยืนยิ้มอยู่อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือ ในขณะที่แม่เฒ่าจางกำลังอ้าปากค้างจะโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตูรั้ว ชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบทางการสามคนเดินเข้ามาพร้อมท่าทีที่ดูผิดปกติ หนึ่งในนั้นถือหมายค้นสีน้ำตาลเข้มและจ้องเขม็งมาที่จางเหว่ย “จางเหว่ย! คุณถูกสั่งพักงานกะทันหันเนื่องจากมีคำร้องเรียนเรื่องการลักลอบนำสินค้าจากต่างถิ่นเข้ามาจำหน่ายโดยผิดกฎหมาย... ช่วยกรุณาตามเราไปที่สถานีตำรวจเพื่อสอบสวนเรื่องนี้ด้วย!” คำขอบคุณจากเบเกอรี่มิติต่างโลก: หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเดินทางของหลินฟางในครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ!