ความลับในป่าหลังบ้าน

“ถ้าแม่ยังไม่หยุดพล่ามเรื่องเอาเงินกองกลางไปช่วยพี่ชายเหว่ยอีกแม้แต่แดงเดียว วันนี้คงได้เห็นดีกันแน่ค่ะ” หลินฟางวางมีดทำครัวลงบนเขียงดังปังใหญ่จนแม่เฒ่าจางสะดุ้งโหยง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวอับชื้นทันที แววตาของหญิงสาวไม่ได้มีความหวาดหวั่นอย่างที่เคยเป็น แต่กลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นี่ไม่ใช่หลินฟางคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้คนแก่ขี้อิจฉาอีกต่อไป “นังลูกสะใภ้ตัวดี! แกกล้าขู่ฉันเหรอ!” แม่เฒ่าจางแผดเสียงแหลมสูง มือเหี่ยวแห้งสั่นเทาด้วยความโกรธจัด “ไม่ได้ขู่ค่ะ แต่กำลังบอกความจริง” หลินฟางขยับรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ไปไม่ถึงดวงตา “ในเมื่อแม่รักพี่ชายเหว่ยนัก ก็เชิญไปอยู่บ้านหลังนั้นสิคะ ส่วนที่นี่... ถ้ายังอยากมีข้าวกินอิ่มท้อง ก็หุบปากแล้วนั่งเงียบๆ ในห้องไปซะ” จางเหว่ยที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกระเป๋าสะพายหลัง เขาส่งสายตาดุไปทางมารดาบังเกิดเกล้าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาอ่อนโยนจนแทบละลาย “ฟางเอ๋ย... จะออกไปป่าหลังบ้านจริงๆ หรือ ให้ผมไปด้วยเถอะ แถวนั้นช่วงนี้มีรอยเท้าสัตว์ใหญ่” “ไปด้วยกันสิคะ” หลินฟางคว้าตะกร้าสานใบใหญ่มาคล้องแขน “เหว่ยช่วยถือของก็ดีค่ะ วันนี้ฉันตั้งใจจะ ‘เก็บเกี่ยว’ ให้คุ้มกับที่เหนื่อยมาทั้งอาทิตย์” ทั้งสองก้าวออกจากตัวบ้านมุ่งหน้าสู่แนวป่าทึบหลังหมู่บ้าน ทิ้งให้แม่เฒ่าจางสาปแช่งตามหลังอย่างบ้าคลั่ง แต่ในจังหวะที่พ้นสายตาผู้คน หลินฟางก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่สั่นไหวอยู่ในห้วงมิติ *มิติบิ๊กคลังสินค้า* ของเธอกำลังสั่นเบาๆ ราวกับจะบอกใบ้ว่ามีขุมทรัพย์รออยู่ “เหว่ยคะ ตรงนั้น... ดูเหมือนจะมีเห็ดป่าขึ้นอยู่เยอะเลย” เธอชี้มือไปยังโคนต้นไม้ใหญ่ที่ดูห่างไกลจากเส้นทางปกติ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ สายตาของหลินฟางก็เป็นประกาย ไม่ใช่แค่เห็ดป่าธรรมดา แต่มันคือเห็ดถั่งเช่าสีทองและสมุนไพรหายากที่ในยุคนี้แทบไม่มีใครรู้จักค่าของมัน เธอแสร้งทำเป็นก้มลงเก็บ แต่ทว่าทุกครั้งที่มือสัมผัส ของเหล่านั้นกลับหายวับเข้าไปในโกดังมิติส่วนตัวของเธออย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครทันสังเกต จางเหว่ยคอยระแวดระวังภัยให้ภรรยาด้วยความเต็มใจ เขาไม่สงสัยเลยว่าทำไมภรรยาถึงดูเชี่ยวชาญการหาของป่ามากขึ้นทุกวัน ในสายตาของเขา หลินฟางคืออัจฉริยะที่ฟ้าประทานมาให้ แม้จะเห็นตะกร้าของเธอว่างเปล่า แต่เขากลับรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก “ฟาง... พักดื่มน้ำก่อนเถอะ” จางเหว่ยยื่นกระบอกน้ำไม้ไผ่ให้ ในขณะที่หลินฟางกำลังรับน้ำ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นถ้ำเล็กๆ ที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาทึบหลังโขดหิน ลางสังหรณ์ในฐานะอดีตเชฟผู้ผจญภัยบอกเธอว่า ที่นั่นต้องมีอะไรบางอย่างที่ ‘พิเศษ’ กว่าเห็ดป่าแน่นอน เธอก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่ลังเล แสงสว่างจากมิติในหัวของเธอกำลังฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องนำทาง เมื่อเธอดึงเถาวัลย์ออก กลิ่นหอมฟุ้งที่คุ้นเคยก็โชยมาปะทะจมูก กลิ่นของเครื่องเทศชั้นยอดที่หายสาบสูญไปจากแผ่นดินนานนับทศวรรษ “เหว่ยคะ มาดูนี่...” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น ภายในถ้ำไม่ได้มีแค่สมุนไพร แต่มันคือคลังเก็บเครื่องเทศโบราณที่ถูกลืมทิ้งไว้ ท่ามกลางกองสมบัติเหล่านั้น มีหีบเหล็กเก่าคร่ำคร่าตั้งตระหง่านอยู่ จางเหว่ยขยับเข้าไปยืนข้างๆ พร้อมกับหยิบมีดพกขึ้นมาเตรียมตัว “ถอยไปก่อนฟาง... ผมไม่รู้ว่าข้างในนี้มีกับดักอะไรไหม” เขาสูดหายใจลึกก่อนจะใช้ปลายมีดงัดฝาหีบที่สนิมเกรอะกรังออก เมื่อเสียงโลหะลั่นดังเอี๊ยด... สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทั้งสองไม่ใช่ทองคำหรือเงินตรา แต่เป็นเอกสารเก่าเก็บที่ประทับตราของทางการยุคก่อน และถุงผ้าไหมที่บรรจุเมล็ดพันธุ์พืชพันธุ์ดีที่สุดที่เคยมีมา ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าถ้ำ! “หยุดอยู่ตรงนั้น! ใครอนุญาตให้พวกแกเข้ามาในเขตพื้นที่ปิด!” ชายชุดเครื่องแบบที่ไม่คุ้นตาเดินออกมาจากเงามืด พร้อมกับเล็งกระบอกปืนมาทางจางเหว่ย หลินฟางเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่รับเงินจากแม่เฒ่าจางมาเป็นทอดๆ เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ดูเหมือนว่า 'ความลับ' ในป่าหลังบ้านครั้งนี้ จะกลายเป็นกับดักที่พวกเขาสร้างไว้เพื่อกำจัด 'ลูกสะใภ้' ที่ขวางหูขวางตาให้หายไปตลอดกาล! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความหวานและฟาดฟันศัตรูไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!