งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ

"ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาตะเกียบมาแย่งขาหมูพะโล้ตุ๋นยาจีนหม้อนี้อีกแม้แต่ชิ้นเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือนเรื่องกฎเหล็กของไร่เรานะคะ!" เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อหนาดังสนั่น หักล้างบรรยากาศความอึกทึกครึกโครมของลานกลางหมู่บ้านในยุคแปดศูนย์ลงได้อย่างสิ้นเชิง หลินฟางยืนถือทัพพีไม้พะยูงด้ามยาว สายตาดุจคมมีดกวาดมองกลุ่มญาติฝ่ายสามีและแม่เฒ่าจางที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่รอบโต๊ะตัวประธาน ความร้อนระอุของเตาถ่านด้านหลังยังไม่เท่าความเดือดดาลในใจของบรรดาคนงานและชาวบ้านที่มาร่วมงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จในวันนี้ ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน หลินฟางใช้ประโยชน์จาก "มิติบิ๊กคลังสินค้า" แอบลำเลียงวัตถุดิบชั้นเลิศที่หาไม่ได้ในมิตินี้ ทั้งเนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษแทรกมันสวยงาม แป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียด และเครื่องเทศนำเข้าจากแดนไกล ออกมาเนรมิตงานเลี้ยง "โต๊ะจีนฉบับชนบท" ที่อลังการที่สุดเท่าที่มณฑลนี้เคยปรากฏ กลิ่นหอมกรุ่นของพะโล้ตุ๋นเต้าเจี้ยวผสมผสานกับรากผักชี กระเทียม และพริกไทย ลอยฟุ้งกระจายไปไกลโขจนทำให้สุนัขข้างบ้านยังต้องน้ำลายสอ ทว่า ความสุขจากการเฉลิมฉลองยอดขายพืชผลล็อตแรกที่ทะลักทลายเข้ากระเป๋าจนแทบไม่มีที่เก็บ กลับถูกรบกวนด้วยฝูง "เหลือบไร" ตระกูลจาง แม่เฒ่าจางสะบัดหน้าพรืด ใบหน้าย่นยู่ด้วยความริษยาจนเนื้อสั่น หล่อนกระแทกชามกระเบื้องลงบนโต๊ะเสียงดังลั่นเพื่อเรียกร้องความสนใจ "หลินฟาง! แกมันอกตัญญู! ลูกชายฉันส่งเงินกลับมาบ้านตั้งเท่าไหร่ แต่นี่แกกลับเอาเงินไปผลาญซื้อเนื้อหมูชิ้นโตๆ มาเลี้ยงไอ้พวกคนงานชั้นต่ำพวกนี้ โดยไม่แบ่งให้แม่สามีอย่างฉันกินก่อนสักคำ แถมยังกล้าไล่ฉันกับญาติๆ อีกรึ! แกคิดว่าแต่งเข้าบ้านตระกูลจางแล้วจะใหญ่คับฟ้าหรือยังไง!" เสียงซุบซิบของชาวบ้านเงียบลงทันับตา ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอการตอบโต้จากภรรยาของนายทหารหนุ่ม จางเหว่ยที่นั่งอยู่ข้างกายภรรยาค่อยๆ วางถ้วยน้ำชาลง ชายหนุ่มในชุดทหารสีเขียวเข้มไม่ได้แต่งกายเต็มยศ ทว่าไหล่กว้างและสันกรามที่คมกริบก็เพียงพอที่จะแผ่รังสีความน่าเกรงขرامออกมา ขдขัดขวางสายตาทุกคู่ที่มองมา เขาไม่ได้เอ่ยปากด่าทอมารดาบังเกิดเกล้าด้วยถ้อยคำหยาบคาย แต่สายตาที่ทอดมองแม่เฒ่าจางนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ท่านแม่ครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ทำเอาแม่เฒ่าจางสะดุ้ง "เงินที่ผมส่งกลับมาบ้าน ทุกบาททุกสตางค์พี่สะใภ้และน้องชายท่านเป็นคนผลาญเล่นจนหมดเกลี้ยงตั้งแต่ปีมะพร้าวสุกแล้ว ส่วนเงินที่ใช้จัดงานเลี้ยงในวันนี้ และสร้างบ้านหลังใหม่ให้พวกท่านได้อยู่สุขสบาย ก็คือหยาดเหงื่อแรงกายของภรรยาผมกับตัวผมเอง ถ้าท่านยังอยากมีหน้ามีตาอยู่ในหมู่บ้านนี้ ได้โปรดสำเหนียกด้วยว่า... ใครคือผู้มีพระคุณตัวจริง" คำพูดแทงใจดำของจางเหว่ยทำเอาแม่เฒ่าจางหน้าชาซ่าน อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ แต่ไม่ทันที่หล่อนจะสรรหาคำใดมาด่าทอต่อ หลินฟางก็ยิ้มหวานหยด ยิ้มแบบที่ทำให้ใครก็ตามที่เห็นต้องหนสันหลังวาบ "คุณแม่พูดถูกค่ะ ลูกสะใภ้คนนี้บกพร่องจริงๆ ที่จัดอาหารธรรมดาแบบนี้ให้ท่านกิน งั้นเพื่อเป็นการขอขโทษ..." หลินฟางหันไปพยักเพยิดให้คนงานยกหม้อดินเผาใบใหญ่อีกใบขึ้นมา เปิดฝาออกพร้อมกับควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกลิ่นหอมตลบอบอวลยิ่งกว่าเดิม "นี่คือ 'เป็ดตุ๋นยาจีนตุ๋นโสมพันปี' เนื้อเป็ดนุ่มละลายในปาก น้ำซุปเคี่ยวด้วยไฟอ่อนข้ามคืน บำรุงเลือดลมและข้อกระดูกโดยเฉพาะ... แต่เสียดายนะคะ อาหารชั้นเลิศระดับนี้ สงวนไว้สำหรับคนที่มีจิตใจงดงามและออกแรงทำงานเพื่อส่วนรวมเท่านั้น คนที่รอแต่จะกินแรงคนอื่นอย่างไร้ละอาย... เกรงว่าจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะได้กลิ่นค่ะ!" สิ้นคำพูดของหลินฟาง เสียงหัวingพรืดของชาวบ้านก็ดังขึ้นระลอกใหญ่ หลายคนกลั้นขำจนตัวโยン แม่เฒ่าจางโกรจนหน้าดำคร่ำเครียด ตัวสั่นเทาด้วยความแค้นเคืองจนเกือบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น "แก... นังสารเลว! แกกล้าดียังไง..." "ถ้าไม่อยากอับอายขายหน้าไปมากกว่านี้ เชิญกลับเรือนพักของท่านไปเสียเถอะค่ะ" จางเหว่ยเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นเด็ดขาดราวกับประกาศิต ทหารหนุ่มโบกมือเพียงครั้งเดียว สหายร่วมรบสองคนที่มาร่วมงานก็ลุกขึ้นยืนขวางทางเดินทันที บังคับกลายๆ ให้แม่เฒ่าจางและบรรดาญาติจอมเกาะต้องถอยร่นออกไปจากบริเวณงานอย่างจำยอม บรรยากาศความตึงเครียดพลันมลายหายไปในพริบตา เมื่อกลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารจานถัดไปลอยมาแตะจมูก หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้กลับมาสดใสเปล่งประกายดังเดิม เธอตักหมูพะโล้สีอำพันฉ่ำวัวใส่จานให้หัวหน้าคนงานด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ "ทุกท่านคะ อย่าไปสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยค่ะ อาหารกำลังร้อนๆ เชิญรับประทานให้เต็มที่ วันนี้เราจะฉลองความสำเร็จก้าวแรกของพวกเรากันให้ 3 วัน 3 คืนเลยนะคะ!" เสียงไชโยโห่ร้องและเสียงกระทบตะเกียบดังประสานกันอย่างคริกครื้น กลิ่นหอมของอาหารฝีมือหลินฟางฟุ้งกระจายไปทั่วท้องนา ขับเน้นให้ค่ำคืนนี้เปี่ยมไปด้วยความหวังและรสชาติอันหอมหวานของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารตรงหน้า ท่ามกลางความมืดสลัวนอกรั้วไร่ สายตาคู่หนึ่งกลับจดจ้องมาที่เตาปรุงอาหารของหลินฟางด้วยความริษยาและเล่ห์กลอันดำมืด เงาร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดคลุมสีเทา ก้าวเท้าเข้ามาใกล้รั้วไม้ไผ่ช้าๆ ในมือของเขาถือห่อกระดาษสีน้ำตาลน่าสงสัยบางอย่าง... "หึ... อาหารหอมฟุ้งดีนี่ แต่ไม่รู้ว่าถ้าใส่ 'ของขวัญ' ชิ้นนี้ลงไป รสชาติมันจะยังน่ากินแบบนี้อยู่ไหมนะ..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความอร่อยและความแซ่บในทุกๆ ตอนนะคะ!