เมื่อความจนลดน้อยลง

ครั่งสีแดงสดประทับตราสัญลักษณ์รูปอินทรีย์กางปีกบนกล่องกระดาษพัสดุนำเข้าจากต่างประเทศ เป็นสิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาของหลินฟางและจางเหว่ยในยามนี้ ความเงียบงันปกคลุมห้องครัวเล็ก ๆ ของบ้านพักตระกูลจางชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดปุด ๆ ของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นยาจีนที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลตัดกับความตึงเครียดในอากาศ "เปิดเถอะค่ะ" จางเหว่ยเอ่ยเสียงต่ำ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะผนึกครั่งนั้นเสียเอง แต่หลินฟางกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะยับยั้งไว้ก่อน นางส่ายหัวช้า ๆ นัยน์ตาคู่คมกวาดมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง ในยุคแปดศูนย์ที่ความเจริญเพิ่งเริ่มต้นก้าวเข้ามา การมีพัสดุปริศนาจากต่างแดนส่งตรงถึงหน้าประตูบ้านนายทหารชั้นผู้น้อยเช่นพวกเขา ไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาอย่างแน่นอน นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจใช้มีดปลายแหลมสำหรับหั่นผักกรีดผนึกครั่งนั้นออกด้วยความนิ่งสงบ *กริ๊ก...* ทันทีที่ฝากล่องเปิดออก กลิ่นหอมจาง ๆ ของกระดาษไขโบราณและเนยแท้บริสุทธิ์ก็ลอยกรุ่นออกมาปะทะจมูก ด้านในไม่ใช่เอกสารราชการลับหรือภัยพิบัติอย่างที่หวังไว้ แต่เป็น "เตาอบลมร้อนระบบไฟฟ้าขนาดเล็ก" รุ่นต้นแบบแห่งอนาคตที่ถูกส่งข้ามมิติเวลามาผ่านระบบบิ๊กคลังสินค้าของนางเอง! หลินฟางถึงกับผ่อนลมหายใจยาวพรืดออกมาด้วยความโล่งอก นางเกือบจะลืมไปเสียสนิทว่าระบบอัจฉริยะในมิติคลังสินค้าของนางมีการอัปเกรดแพ็กเกจพรีเมียมเมื่อสัปดาห์ก่อน และนี่คือสินค้าทดลองส่งตรงจากคลังสินค้าต่างมิติ หาใช่ภัยคุกคามทางการเมืองแต่อย่างใดไม่ "โล่งอกไปทีนะคะ นึกว่าเป็นเอกสารเรียกตัวคุณไปปฏิบัติภารกิจลับเสียอีก" หลินฟางพึมพำพลางหัวเราะเบา ๆ แก้เก้อ จางเหว่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่เช่นกัน ใบหน้าคมคายที่เคร่งเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลงทันที เขาก้มมองเตาอบขนาดกะทัดรัดด้วยความทึ่ง "นี่มัน... เครื่องมืออะไรกัน ทำไมถึงดูประณีตล้ำสมัยขนาดนี้ ต่อให้เป็นช่างฝีมือจากปักกิ่งก็คงสร้างของแบบนี้ไม่ได้" "ของวิเศษจากโลกกว้างค่ะ เอาไว้ทำมาหากินของเราโดยเฉพาะ" หลินฟางยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น นางรู้ทันทีว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป แผนการยกระดับชีวิตของตระกูลจางจะก้าวกระโดดไปไกลยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยยังไม่ทันส่องถึงยอดไม้ แต่กลิ่นหอมเย้ายวนของ "แป้งพายอบเนยสด" และ "ซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอม" กลับลอยละลิ่วกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านหงซิ่ง จนชาวบ้านที่กำลังเดินถือจอบเสียมไปทำนาต้องชะงักฝีมือสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึก ๆ "กลิ่นอะไรน่ะ หอมหวานชวนหิวเสียจริง เหมือนกลิ่นขนมในภัตตาคารใหญ่ในเมืองหลวงเลย!" ป้าหวัง แม่ค้าปากตลาดประจำหมู่บ้านหยุดเดิน นางหันซ้ายหันขวาหาต้นตอของกลิ่น ก่อนจะเดินตามกลิ่นหอมนั้นมาจนหยุดยืนอยู่หน้าบ้านพักตระกูลจาง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ป้าหวังและชาวบ้านอีกหลายคนที่เดินตามมาถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน รั้วไม้ไผ่ผุพังเมื่อเดือนก่อน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยรั้วไม้สนขัดเงาสวยงาม แปลงผักหลังบ้านที่เคยแห้งแล้ง กลับเขียวขจีไปด้วยผักออร์แกนิกนานาชนิดที่เติบโตงอกงามราวกับต้องมนต์สะกด ยิ่งไปกว่านั้น บริเวณลานหน้าบ้าน จางเหว่ยกำลังช่วยภรรยาคนสวยจัดเรียงกล่องขนมปังอบสีเหลืองทองอร่ามลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาอย่างเป็นระเบียบ แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุด... คือรถจักรยานยี่ห้อฟีนิกซ์รุ่นใหม่เอี่ยมป้ายแดงจอดอยู่ข้างบ้าน และถังข้าวสารใบใหญ่ที่ตั้งเด่นเป็นสง่า เผยให้เห็นข้าวสารเมล็ดอ้วนขาวสะอาดราวกับไข่มุกที่อัดแน่นจนล้นถัง "นั่น... นั่นมันบ้านของนังตัวซวยหลินฟางกับทหารจน ๆ อย่างจางเหว่ยไม่ใช่หรือ?!" ป้าหวังอุทานเสียงหลง ชี้มือสั่นเทาไปยังกองถังแป้งสาลีนำเข้าและลังไข่ไก่สดนับร้อยฟองที่วางกองอยู่มุมห้องครัว ชาวบ้านเริ่มส่งเสียงฮือฮากันระงม หลายคนขยี้ตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อความแน่ใจ เมื่อเดือนก่อนบ้านหลังนี้ยังแทบไม่มีข้าวกรอกหม้อ สองสามีภรรยาต้องกินแค่มันเทศต้มประทังชีวิต เหตุใดพริบตาเดียวถึงร่ำรวยขึ้นมาได้ราวกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่งกันเล่า? ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมเสียงโวยวายคุ้นเคยก็ดังแทรกฝูงชนเข้ามา "ว้าย! เกิดอะไรขึ้น ทำไมบ้านนังสะใภ้ตัวดีถึงได้หอมหวนขนาดนี้!" แม่เฒ่าจางก้าวฉับ ๆ เข้ามาในรั้วบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาหรี่เล็กกวาดมองความเปลี่ยนแปลงรอบบ้านด้วยความริษยาแแกมตกตะลึง นางถือไม้เท้าเคาะพื้นดังปุ๊ก ๆ พลางพุ่งตรงเข้ามาหมายจะหาเรื่อง "หลินฟาง! นังลูกสะใภ้อกตัญญู! แกไปปล้นธนาคารที่ไหนมา ถึงกล้าซื้อจักรยานราคาแพงคันนี้! แล้วข้าวของพวกนี้มันเงินมาจากไหน แกแอบซ่อนเงินสามีของแกไว้ใช่ไหม!" หลินฟางวางถาดขนมปังลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น นางเงยหน้าขึ้นสบตาแม่สามีด้วยรอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน รัศมีรอบตัวของหญิงสาวในยามนี้ดูสง่างามและทรงอำนาจจนแม่เฒ่าจางชะงักไปชั่วขณะ "เงินพวกนี้มาจากหยาดเหงื่อแรงงานของพวกเราเองค่ะ คุณแม่" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม "ไม่เหมือนคุณแม่หรอกนะคะ ที่คอยมาแบมือขอเงินลูกชายไปเล่นการพนันและเจือจุนบ้านน้องชายสามีจนบ้านเราแทบไม่มีจะกิน" "นัง... นังปากดี!" แม่เฒ่าจางหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด นางพยายามจะพุ่งเข้ามาตบหน้าลูกสะใภ้ แต่จางเหว่ยที่ยืนบังอยู่ข้างภรรยาตลอดเวลากลับก้าวออกมาขวางไว้ด้วยท่าทีนิ่งขรึมแต่น่าเกรงขาม ทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันออกมาจนแม่เฒ่าจางต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความหวาดกลัว "พอได้แล้วครับแม่" จางเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบแต่น้ำหนักคำพูดเด็ดขาด "พวกเราทำมาค้าขายสุจริต และนี่คือบ้านของผมกับฟางฟาง ถ้าแม่ยังมาโวยวายสร้างความวุ่นวายที่นี่อีก ผมคงต้องเชิญแม่ออกไป" ชาวบ้านรอบข้างเริ่มซุบซิบนินทา เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่ว บ้างก็ชื่นชมความขยันของหลินฟาง บ้างก็สมน้ำหน้าแม่เฒ่าจางที่ชอบเอาเปรียบลูกชายคนโตมาโดยตลอด หลินฟางไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง นางหันไปหยิบขนมปังอบเนยสดร้อน ๆ ที่เพิ่งออกจากเตาอบมิติต่างโลก กลิ่นหอมหวานของเนยและนมสดเตะจมูกจนทุกคนในที่นั้นกลืนน้ำลายเอื้อมตาม "ไหน ๆ ทุกท่านก็มามุงดูความเปลี่ยนแปลงของบ้านเรากัน20-30 คนแล้ว วันนี้ฉันเปิดร้านวันแรก แจกขนมปังนมสดชิมฟรีคนละชิ้นค่ะ เชิญหยิบชิมได้เลยนะคะ!" สิ้นคำพูดของหลินฟาง ชาวบ้านต่างกรูเข้ามาแย่งกันรับขนมปังด้วยความตื่นเต้น รสชาติความอร่อยนุ่มละมุนลิ้นที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนในชีวิต ทำให้ทุกคนอุทานออกมาด้วยความทึ่ง จนขนมปังถาดแรกหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงพริบตาเดียว เสียงชื่นชมดังระเซ็งแซ่จนแม่เฒ่าจางได้แต่อกสั่นขวัญแขวนด้วยความแค้นใจ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและธุรกิจร้านขนมปังยามเช้ากำลังไปได้สวยนั้นเอง... จู่ ๆ เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปทหารสีเขียวเข้มรุ่นหายาก ก็แล่นมาจอดสนิทที่หน้าบ้านพักตระกูลจาง ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูง ประดับอินทรธนูทองคำระยิบระยับที่บ่า ซึ่งก้าวลงมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารลับในมือ ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปรอบบ้าน ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่หลินฟาง แล้วเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงกังวานที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องหยุดหายใจ "ใครคือสหายหลินฟาง? ผมได้รับคำสั่งด่วนที่สุดจากเบื้องบน ให้มาเชิญคุณไปร่วมเจรจาเรื่อง 'สัญญาสูงสุด' ที่กรุงปักกิ่งในทันที!" ... (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างอาณาจักรความอร่อยและความฟินไปด้วยกันนะคะ)