ความเข้าใจผิดเล็กน้อย

“ท่านนายพลหลี่... ท่านมาทำอะไรที่นี่คะ?” น้ำเสียงของหลินฟางราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความกังวลลึกๆ ในขณะที่เธอก้าวออกมาจากประตูบ้าน สายตาของเธอไม่ได้มองไปยังแม่เฒ่าจางที่กำลังหน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม แต่จับจ้องไปที่ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบเต็มยศที่เดินลงมาจากรถจี๊ปคันหรูเบื้องหน้า จางเหว่ยขยับตัวเข้ามาขวางหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ มือหนาของเขาแตะที่เอวเบาๆ อย่างระแวดระวัง ทว่าหลินฟางกลับแตะแขนเขาไว้เบาๆ เป็นเชิงบอกว่า ‘ไม่เป็นไร’ นายพลหลี่กวาดสายตามองบ้านไม้ที่ดูโอ่อ่าผิดหูผิดตาจากรายงานที่เขาได้รับ ก่อนจะหยุดสายตาลงที่รถบรรทุกขนาดเล็กสองคันที่จอดอยู่ข้างไร่ ซึ่งบรรทุกตะกร้าผักออร์แกนิกเกรดพรีเมียมและกล่องขนมปังอบสดใหม่ที่ส่งกลิ่นหอมหวลไปไกลถึงหน้าประตู “คุณจางเหว่ย... และคุณหลินฟางสินะ” นายพลหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ผมได้ยินข่าวลือเรื่อง ‘ไร่รักละมุน’ ที่กำลังเป็นกระแสในตลาดระดับบนของเมืองหลวง เลยอยากมาพิสูจน์ด้วยตาตัวเองว่า... นายทหารที่เก่งที่สุดของผม มีภรรยาที่เป็นยอดนักธุรกิจตัวจริงหรือเปล่า” แม่เฒ่าจางที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ถึงกับกลั้นหายใจ นี่มันเรื่องอะไรกัน? ลูกสะใภ้ที่นางด่าทอว่า ‘นังตัวซวย’ เมื่อครู่ กำลังถูกระดับแม่ทัพเดินมาทักทายถึงหน้าบ้านด้วยท่าทีให้เกียรติอย่างยิ่ง! “เชิญในบ้านก่อนค่ะท่านนายพล อากาศข้างนอกร้อน เดี๋ยวฟางจะไปยกชาดอกไม้ที่เพิ่งทำเสร็จมาเสิร์ฟนะคะ” หลินฟางเอ่ยด้วยท่าทางสง่างาม ราวกับเธอคุ้นเคยกับการรับรองแขกบ้านแขกเมืองมาตลอดชีวิต จางเหว่ยเดินตามภรรยาเข้าไปในบ้าน ความสับสนฉายชัดบนใบหน้าคมสัน เขาจดจำภาพบ้านไร่ที่เคยซอมซ่อได้ดี แต่ตอนนี้โต๊ะไม้สักขัดเงา แจกันดอกไม้สด และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาที่อบอวลไปทั่วห้องโถง มันทำให้เขารู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในบ้านตัวเอง เมื่อประตูปิดลง จางเหว่ยคว้าข้อมือภรรยาไว้เบาๆ “ฟาง... นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมท่านนายพลถึง... และทำไมบ้านเราถึง...” หลินฟางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะวางมือลงบนแผ่นอกกว้างของสามี “คุณเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ พักก่อนเถอะค่ะ เรื่องเงินทองน่ะ ฉันแค่รู้จักใช้โอกาสในช่วงที่คุณไม่อยู่เปลี่ยนไร่แห้งแล้งให้เป็นแหล่งผลิตของดีเท่านั้นเอง ส่วนท่านนายพล... เขาแค่สนใจนวัตกรรมการถนอมอาหารที่ฉันส่งไปให้กองทัพทดลองน่ะค่ะ” “นวัตกรรมการถนอมอาหาร?” จางเหว่ยเลิกคิ้วสูง เขาไม่ได้มองว่ามันเป็นแค่การถนอมอาหาร เพราะในสายตาของเขา สิ่งที่ภรรยาทำมันเกินคำว่า ‘การอยู่รอด’ ไปไกลมาก ขณะที่หลินฟางกำลังจะเอ่ยตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น นายพลหลี่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ “คุณหลิน ผมขอพูดตรงๆ นะ ผลประกอบการที่คุณทำได้ในหนึ่งเดือน เท่ากับเงินเดือนทหารทั้งกองพันรวมกันทั้งปี... คุณทำได้อย่างไร?” สายตาของจางเหว่ยเบนไปมองภรรยาอย่างตั้งคำถาม ในหัวของเขามีเพียงคำถามเดียว—*ผู้หญิงที่เขาคิดว่าต้องคอยปกป้อง ดูแลคนนี้ คือคนที่สร้างอาณาจักรเล็กๆ นี้ขึ้นมาด้วยสองมือจริงๆ หรือ?* หลินฟางยิ้มละมุน เธอหยิบขนมปังเนยสดก้อนกลมที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ออกจากมิติคลังสินค้าในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจนนายพลหลี่ต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ “ความรวยไม่ใช่เรื่องผิดหรอกค่ะท่านนายพล สิ่งที่ผิดคือการปล่อยให้คนในครอบครัวหิวโหยในขณะที่เขามีความสามารถในการสร้างคุณค่า” หลินฟางพูดพลางปรายตามองไปที่หน้าต่าง ที่ซึ่งแม่เฒ่าจางกำลังพยายามแอบฟังด้วยท่าทีตะกละตะกลาม “ที่เหลือ... คงต้องให้สามีของฉันเป็นคนตัดสินใจว่าจะให้ฉันทำธุรกิจนี้ต่อ หรือจะให้ฉันเป็นแค่แม่บ้านในไร่ดีคะ?” จางเหว่ยมองภรรยา มองความมั่นใจในดวงตาคู่นั้น และมองความสำเร็จที่วางอยู่ตรงหน้า เขาตระหนักได้ทันทีว่า ‘ความเข้าใจผิด’ ที่เขามีต่อเธอนั้นช่างน่าขันเพียงใด ทว่าในจังหวะที่จางเหว่ยกำลังจะเอ่ยปาก เสียงโวยวายของแม่เฒ่าจางก็ดังลั่นขึ้นมาจากหน้าบ้าน “นังสะใภ้สารเลว! แกแอบซ่อนเงินไว้ใช่มั้ย! พวกแกหลอกให้ฉันอดอยากมาตลอด!” เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดจากด้านนอก ทำให้ทุกคนในบ้านชะงักงัน จางเหว่ยพุ่งตัวคว้าปืนข้างกายเตรียมพร้อมรับมือ แต่ทว่าสิ่งที่เห็นผ่านช่องหน้าต่างกลับไม่ใช่ศัตรูที่ไหน แต่เป็นรถบรรทุกของ ‘เจ้าพ่อตลาดมืด’ ในเขตนี้ที่กำลังพุ่งชนรั้วไร่ของพวกเขา พร้อมกับเสียงตะโกนลั่น... “คุณหลินฟาง! สินค้าล็อตนี้ของขาดตลาดหนักมาก! เราต้องการเพิ่มยอดสั่งซื้ออีกห้าเท่า คุณจะรับข้อเสนอราคาที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าไหมครับ!” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหลินฟางมาถึงตอนนี้นะคะ บทหน้าเราจะมาดูกันว่าจางเหว่ยจะจัดการกับ ‘ผู้บุกรุก’ ที่มารบกวนเวลาดื่มชาของภรรยาอย่างไร รับรองว่าดุเดือดและหอมกรุ่นไม่แพ้กันค่ะ!