เมื่ออาชีพเสริมกลายเป็นอาชีพหลัก

"ถ้าพวกแกยังกล้าเอาผักเน่า ๆ เหล่านี้มากองไว้หน้าประตูบ้านฉันอีกแม้แต่กำเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องกาน้ำร้อนลวกหน้าบ้านก็แล้วกันค่ะ!" เสียงประกาศกร้าวของหลินฟางดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณรั้วบ้านตระกูลจาง ร่างเพรียวบางในชุดผ้าฝ้ายสีครามยืนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีด นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองร่างชราของแม่เฒ่าจางที่สะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดตะกร้าไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยผักกาดเหี่ยวเฉาใกล้เน่า แม่เฒ่าจางหน้าเสียด้วยความโกรธและหวาดกลัวผสมปนเปกัน หล่อนอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเพื่อนำผักค้างคืนจากตลาดหลังหมู่บ้านมาโยนทิ้งไว้หน้าบ้านของลูกสะใภ้ หวังจะให้หลินฟางจำใจรับภาระและเอาไปปรุงอาหารให้คนในบ้านใหญ่กินฟรี ๆ เหมือนเช่นเคย แต่ยุคแปดศูนย์นี้... หลินฟางคนเก่าที่ยอมก้มหัวให้คนอื่นได้ตายไปตั้งแต่วันที่เธอก้าวเข้าสู่มิติบิ๊กคลังสินค้าแล้วค่ะ! "นัง... นังลูกสะใภ้เนรคุณ! แกกล้าขู่แม่สามีอย่างนั้นเรอะ! ตาเหว่ย! ดูซิว่าเมียแกมันทำกิริยาต่ำทรามกับฉันขนาดไหน!" แม่เฒ่าจางแผדเสียงโวยวายหวังเรียกชาวบ้านมามุงดูความอับอาย ทว่า จางเหว่ย สามีหนุ่มนายทหารร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเดินถือจอบออกมาจากหลังบ้าน กลับไม่ได้เดินไปประคองมารดาอย่างที่เคยเป็น เขาเพียงแค่เหลือบตามองตะกร้าผักเน่าด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ไปยืนเคียงข้างภรรยา พร้อมกับยกมือขึ้นโอบไหล่บางไว้หลวม ๆ เป็นเชิงปกป้องอย่างชัดเจน "แม่ครับ ผักพวกนี้ต่อให้เอาไปเลี้ยงหมู หมูมันยังส่ายหน้าหนีเลยครับ ถ้าแม่ไม่มีอะไรทำ จะกลับไปพักผ่อนที่บ้านใหญ่ก็น่าจะดีกว่ามาหาเรื่องแถวนี้ ทางนี้ผมกับฟางฟางกำลังจะยุ่งกับงานใหญ่" เสียงทุ้มต่ำของจางเหว่ยเอ่ยขึ้นอย่างไร้เยื่อใย ทำเอาแม่เฒ่าจางอ้าปากค้างจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง หลินฟางแอบอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีที่วันนี้ทำคะแนนความสามีดีเด่นเต็มร้อย ก่อนจะปรายตามองแม่สามีที่สะบัดก้นเดินหนีไปพร้อมกับคำด่าทอไล่หลังอย่างเจ็บใจ เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป บรรยากาศรอบตัวก็กลับมาสงบอีกครั้ง ทว่างานจริงที่ยิ่งใหญ่กว่ากำลังรออยู่เบื้องหน้าค่ะ หลินฟางหันหลังกลับแล้วเดินนำจางเหว่ยเข้าสู่พื้นที่หลังบ้าน ซึ่งตอนนี้ถูกล้อมรั้วไม้ไผ่ไว้อย่างแน่นหนาเพื่อความเป็นส่วนตัว แต่ความจริงแล้ว... ความลับสุดยอดไม่ได้อยู่ที่แปลงผักดินธรรมดาภายนอกนี้หรอกค่ะ แต่มันซ่อนอยู่หลังประตูห้องเก็บฟืนต่างหาก หญิงสาวไขกุญแจเปิดประตูไม้เก่าคร่ำคร่าเข้าไป ด้านในไม่มีกองฟืนแม้แต่ท่อนเดียว มีเพียงประตูมิติเรืองแสงสีฟ้าอ่อนที่เชื่อมต่อโดยตรงกับ "บิ๊กคลังสินค้า" มิติลับที่เธอครอบครอง "เหว่ยเกอ ปิดประตูแล้วตามฉันมาค่ะ" จางเหว่ยพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม แม้ว่าเขาจะเข้ามาในมิตินี้หลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้สัมผัสกับอากาศบริสุทธิ์ราวกับอยู่บนยอดเขาหิมาลัย และความอุดมสมบูรณ์ที่เกินกว่าโลกยุค 80 จะจินตนาการได้ เขาก็ยังคงรู้สึกตื่นตะลึงทุกครา ก้าวแรกที่ข้ามผ่านประตูมิติเข้ามา กลิ่นหอมจาง ๆ ของดินร่วนซุยและกลิ่นหอมสดชื่นของใบไม้นานาพันธุ์ก็โชว์เข้าปะทะนาสิกทันที เบื้องหน้าของพวกเขาก็คือ "อาณาจักรเกษตรกรรมออร์แกนิก" ขนาดมหึมาที่หลินฟางค่อย ๆ ลงมือขยายพื้นที่มาตลอดสัปดาห์ แปลงปลูกผักระบบไฮโดรโปนิกส์และแปลงดินออร์แกนิกเกรดพรีเมียมเรียงรายเป็นระเบียบสุดลูกหูลูกตา ต้นมะเขือเทศสีดาผลอวบอิ่มราวกับทับทิม มะเขือยาวสีม่วงเข้มมันวาว และผักกาดหอมกรอบสีเขียวมรกตที่ถูกเร่งการเจริญเติบโตด้วยพลังงานพิเศษจากมิติ ทำให้ผักเหล่านี้เติบโตเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า และที่สำคัญ... รสชาติของมันอร่อยหวานล้ำจนเชฟระดับมิชลินยังต้องยอมสยบ "ที่สุดยอดจริง ๆ ฟางฟาง..." จางเหว่ยพึมพำขณะใช้มือสัมผัสใบผักกาดที่หนานุ่มและชุ่มชื้น "ถ้าผักล็อตนี้ออกสู่ตลาดรับรองว่าพวกพ่อค้าคนกลางในเมืองต้องแย่งกันจนหัวร้างข้างแตกแน่ ๆ" "ไม่ใช่แค่แย่งกันธรรมดานะคะ..." หลินฟางยิ้มพราย ดวงตาคู่นคมเป็นประกายวับวาวด้วยความเจ้าเล่ห์แบบนักธุรกิจหญิง "ฉันตั้งใจว่าจะเปลี่ยนจาก 'อาชีพเสริม' ขายผักในตลาดมืด ให้กลายเป็น 'อาชีพหลัก' ที่ผูกขาดการส่ง วัตถุดิบให้แก่ภัตตาคารใหญ่ในเมืองเอกทั้งหมดภายในเดือนนี้ค่ะ!" การขยายพื้นที่ปลูกผักในวันนี้ไม่ใช่แค่การเพิ่มจำนวนแปลงปลูกธรรมดา แต่เป็นการเตรียมความพร้อมเพื่อรองรับ "สัญญาฉบับใหญ่" ที่เถาจิงซวน พ่อค้าใหญ่แห่งตลาดมืดผู้ทรงอิทธิพล ได้ติดต่อลับ ๆ เอาไว้เมื่อวานนี้ ผักออร์แกนิกวิเศษเหล่านี้จะกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ตระกูลหลินและจางหลุดพ้นจากความยากจน และก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในยุคเปลี่ยนผ่านนี้ หลินฟางหยิบอุปกรณ์วัดความชื้นในดินรุ่นล้ำยุคออกจากระบบสลัก พร้อมกับก้มลงตรวจสอบค่า pH ของดินในแปลงผักคะน้าฮ่องกงอย่างตั้งอกตั้งใจ ความมุ่งมั่นและท่าทางที่คล่องแคล่วราวกับผู้เชี่ยวชาญระดับศาสตราจารย์ทำให้จางเหว่ยที่ยืนมองอยู่ถึงกับละสายตาไม่ได้เลยทีเดียว สามีหนุ่มรู้สึกภาคภูมิใจในตัวภรรยาคนนี้เหลือเกิน ผู้หญิงที่ทั้งงดงาม ฉลาดเฉลียว และมีความสามารถรอบด้านเช่นนี้ คือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่ฟ้าประทานให้เขา "เหว่ยเกอ ช่วยฉันย้ายกล้าพันธุ์มะเขือเทศสีดาชุดใหม่ลงแปลงที่สามทีนะคะ แดดในมิตินี้กำลังพอดี เหมาะแก่การฝังรากที่สุดแล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยสั่งงานอย่างเป็นระบบ "รับทราบครับ ท่านประธานหลิน" จางเหว่ยตอบรับด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ ก่อนจะลงมือถกแขนเสื้อขึ้นแล้วก้าวเข้าไปช่วยงานอย่างขยันขันแข็ง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่ทราบได้ ท่ามกลางความเงียบสงบภายในมิติที่มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงพูดคุยหยอกล้อกันอย่างอบอุ่นของสองสามีภรรยา แปลงผักออร์แกนิกขนาดใหญ่กว่าสไร่ก็ถูกขยายและจัดระเบียบจนเสร็จสมบูรณ์ ผลผลิตสีเขียวขจีส่งกลิ่นหอมกรุ่นของความสดใหม่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ช่างเป็นภาพความสุขที่เต็มไปด้วยความหวังและอนาคตอันสดใส ทว่า... ในขณะที่หลินฟางกำลังจะหยิบกระป๋องรดน้ำมนต์วิเศษมารดลงบนแปลงผักล็อตสุดท้าย จู่ ๆ สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานจากหน้าจอโฮโลแกรมของ "บิ๊กคลังสินค้า" ก็ดังขึ้นก้องกังวานด้วยเสียงที่แหลมสูงผิดปกติ! *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! - ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่เชื่อมต่อมิติ! มีผู้ไม่ประสงค์ดีกำลังพยายามงัดแงะประตูห้องเก็บฟืนจากโลกภายนอก!* หลินฟางชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา แววตาคู่คมเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ส่วนจางเหว่ยที่ได้ยินเสียงเตือนนั้น ใบหน้าคมเข้มก็ฉายแววดุดันขึ้นมาทันที มือหนากำหมัดแน่นโดยสัญชาตญาณความเป็นทหาร ใครกันที่กล้าอาจหาญบุกรุกเข้ามาในเขตหวงห้ามของพวกเขาในยามวิกาลเช่นนี้? หลินฟางหันไปสบตากับสามี ทั้งคู่ต่างรู้ทันทีว่า... มีบางคนกำลังจะเดินเข้าไปหาความตายด้วยความโลภของตัวเองค่ะ! ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความหวานและฟาดฟันศัตรูไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!