กลิ่นหอมเรียกแขก

คราบน้ำมันหมูสีอำพันที่เคี่ยวจนเหนียวข้นกำลังเดือดปุดๆ ส่งเสียงเบาหวิวในหม้อดินเผาใบโต กลิ่นหอมฟุ้งของโป๊ยกั๊ก อบเชย และซีอิ๊วดำหมักโบราณจากมิติบิ๊กคลังสินค้า ลอยอวลทะลุกำแพงดินอัดแน่นจนแทบจะกลายเป็นรูปธรรม หลินฟางใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปเคี่ยวหมูสามชั้นที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำอย่างใจเย็น ทุกสัดส่วนของเนื้อหมูติดมันแทรกชั้นสวยงามถูกตุ๋นจนนุ่มละมุนลิ้น แทบจะละลายหายไปทันทีที่แตะโดนปลายลิ้น นี่คืออาวุธลับชิ้นใหม่ที่จะพลิกสถานะทางการเงินของเธอในตลาดมืดแห่งนี้ให้สั่นสะเทือน "ภรรยาครับ กลิ่นนี่มัน... ชวนให้ท้องร้องเสียจริง" จางเหว่ย นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งกลับจากการฝึกภาคสนามก้าวเข้ามาในห้องครัว ดวงตาคมกริบฉายแววทึ่งระคนเอ็นดู ขณะที่มือหนายื่นเข้ามาช่วยจัดเรียงชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดอย่างคล่องแคล่ว เขาไม่เคยคิดเลยว่าอดีตภรรยาที่เคยเงียบขรึมและยอมให้คนอื่นรังแก จะกลายมาเป็นเซียนห้องครัวที่มีฝีมือร้ายกาจถึงเพียงนี้ "อย่าเพิ่งมาทำเป็นปากหวานค่ะจางเหว่ย ล้างมือให้สะอาดเสียก่อน แล้วช่วยยกถังหมูตุ๋นนี้ไปตั้งที่หน้าร้านเถอะค่ะ วันนี้เรามีศึกใหญ่ที่ต้องรับมือ" หลินฟางปรายตามองสามีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มุมปากหยิบทิชชูมาเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก นัยน์ตาสุกใสเปล่งประกายความมั่นใจ ณ ตลาดเสรีประจำอำเภอในยุคแปดศูนย์ แผงลอยขายอาหารของตระกูลจางมักจะเงียบเหงาและถูกมองข้ามเสมอ เนื่องจากแม่เฒ่าจางเคยสร้างชื่อเสียไว้ทั่ว ทว่าวันนี้ บรรยากาศกลับแปลกประหลาดออกไป กลิ่นหอมตลบอบอวลของหมูตุ๋นสูตรพิเศษที่ผ่านการปรุงด้วยวัตถุดิบคุณภาพสูงจากมิติพิเศษ เริ่มแผ่ขยายรัศมีออกไปไกลนับร้อยเมตร ลมหนาวพัดโชยมาพาเอาความหอมหวลนี้ไปกระตุ้นต่อมรับรสของชาวบ้านและคนงานโรงงานที่กำลังเดินผ่านไปมา "โอ้โห! กลิ่นอะไรน่ะ หอมเสียจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!" เสียงอุทานของชายวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้น เขาหยุดฝีเท้าทันทีราวกับถูกมนต์สะกด จมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นอายความอร่อยที่ลอยมาตามลม ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงมาที่แผงของหลินฟางอย่างไม่รู้ตัว "แม่ค้า! หมูตุ๋นหม้อนี้ขายอย่างไรหรือ?" ลูกค้าคนแรกเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ดวงจ้องมองหม้อดินเผาที่มีไอความร้อนพวยพุ่งออกมาไม่วางตา หลินฟางแย้มยิ้มต้อนรับอย่างเป็นกันเอง น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นกังวาน "ชามละสองเหมาค่ะ แถมข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากข้าวสารชั้นดีฟรีหนึ่งถ้วย รับรองว่าท่านจะไม่เคยลิ้มรสหมูตุ๋นที่นุ่มละมุนลิ้นขนาดนี้ที่ไหนมาก่อนในชีวิตแน่นอนค่ะ" เพียงแค่คำพูดประโยคเดียว ลูกค้าคนแรกก็ตัดสินใจควักเงินจ่ายทันทีโดยไม่ลังเล และเมื่อชิ้นแรกถูกคีบเข้าปาก ดวงเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน รสชาติกลมกล่อม หวานเค็มกำลังดี หนังหมูเด้งสู้ฟันแต่นุ่มจนแทบไม่ต้องเคี้ยว ความอร่อยระเบิดขึ้นในโพรงปากจนเขาต้องอุทานออกมาเสียงดัง "อร่อย! อร่อยเหลือเกิน! เอาอีกชาม! ไม่สิ ห่อกลับบ้านให้อีกสองชุด!" เสียงชื่นชมปากต่อปากดั่งไฟลามทุ่ง เพียงไม่กี่นาทีต่อมา แผงลอยเล็กๆ ของหลินฟางก็ถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนนับสิบที่ต่อแถวยาวเหยียดจนล้นออกไปถึงกลางถนน ลูกค้าต่างเบียดเสียดแย่งกันชูเงินในมือตะโกนสั่งอาหารด้วยความรีบร้อน กลัวว่าหมูตุ๋นหม้อใหญ่จะหมดเสียก่อน จางเหว่ยที่ทำหน้าที่ตักข้าวและรับเงินเหงื่อตกด้วยความเหนื่อยล้า แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับกว้างจนปิดไม่มิด เขามองภรรยาที่กำลังตักหมูตุ๋นด้วยความคล่องแคล่วว่องไว ราวกับแม่ทัพหญิงในสนามรบที่กำลังกวาดล้างชัยชนะอย่างไรอย่างนั้น ความสามารถของหลินฟางทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนและเสียงหัวเราะด้วยความพึงพอใจของลูกค้า เสียงแหลมสูงอันคุ้นเคยและน่ารำคาญก็ดังแทรกขึ้นมาผ่ากลางบรรยากาศ "หลินฟาง! นังตัวดี! แกเอาเงินจากไหนมาเปิดร้านขายของกินร่ำรวยเช่นนี้ ฮึ, คิดจะรวยทางลอกหรือไง ถึงเวลาเอาเงินกำไรทั้งหมดส่งให้แม่สามีอย่างฉันเดี๋ยวนี้!" ร่างท้วมของแม่เฒ่าจางพุ่งเข้ามาแหวกแถวลูกค้าด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยา สองมือเท้าสะเอว ดวงตาจ้องเขม็งไปยังตะกร้าเงินที่แน่นขนัดไปด้วยธนบัตรในมือของจางเหว่ย ท่าทีคุกคามนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวชะงักงันลงทันที ลูกค้าต่างถอยก้าวหนึ่งด้วยความตกใจและซุบซิบกันเซ็งแซ่ หลินฟางหยุดมือที่กำลังถือทัพพีตักหมู รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าจางหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตาเย็นเยียบที่มองตรงไปยังหญิงแก่ผู้เป็นแม่สามี ตัวละครน่ารังเกียจที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อพวกเขามาตลอด "โอ้? ท่านแม่ยังมีความกล้าพอที่จะโผล่หน้ามาทวงเงินจากเราอีกหรือคะ?" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงกระดูก "ลืมไปแล้วหรือว่า เมื่อสามวันก่อนพวกเราได้ทำสัญญาตัดขาดความสัมพันธ์และแบ่งบ้านกันอย่างเป็นทางการต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านไปแล้ว เงินนี่คือหยาดเหงื่อแรงงานของเรา ท่านมีสิทธิ์อะไรมาทวงถาม?" "สัญญาอะไร ฉันไม่รับรู้! แกเป็นสะใภ้บ้านจาง หาเงินได้ก็ต้องเป็นของบ้านจาง!" แม่เฒ่าจางแผדเสียงแหลมหวังจะใช้ความอาวุโสกดดัน ทว่าเธอยังไม่ทันได้เอื้อมมือไปคว้าตะกร้าเงิน ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยก็ก้าวเข้ามาบังหน้าภรรยาไว้มิดชิด สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองมารดาแท้ๆ ของตนเองด้วยความผิดหวังและเย็นชาไร้เยื่อใย "ท่านแม่ กลับไปเสียเถอะครับ ที่นี่ไม่มีเงินส่วนของท่าน และถ้าท่านยังกล้าสร้างความวุ่นวายที่นี่อีก อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจฐานะลูกชายคนหนึ่ง!" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาดของจางเหว่ยทำเอาแม่เฒ่าจางสะดุ้งโหยง ถอยหลังไปสองก้าวด้วยความคาดไม่ถึง ทว่า แม่เฒ่าจางหาใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางหันไปมองรอบด้านก่อนจะตะโกนลั่นเพื่อเรียกความสนใจจากชาวบ้าน "ทุกคนดูเอาเถอะ! ลูกอกตัญญูกับสะใภ้ใจดำ รวยแล้วทิ้งแม่ชรา ปล่อยให้ฉันอดอยากปากแห้ง ใครก็ได้ช่วยสั่งสอนพวกมันที!" ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้น ฝูงชนเริ่มมองมาด้วยสายตาสงสัยและลังเล หลินฟางหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อเตรียมงัดกลยุทธ์ขั้นเด็ดขาดมาฟาดฟันแม่สามีจอมแสบให้จมดินในคราวเดียว แต่ก่อนที่หลินฟางจะได้เอ่ยปากโต้แย้ง เสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ก็ดังขึ้นจากชายหนุ่มลึกลับในชุดสูทสากลเรียบร้อยที่ยืนหลบมุมอยู่หลังเสาไฟฟ้าริมถนน เขาก้าวเดินออกมาจากเงาไม้ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่มีรอยยิ้มประดับอยู่ พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือที่สะท้อนแสงแดดยามบ่าย "ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะการแสดงงิ้วฉากนี้นะครับ..." ชายแปลกหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจ "แต่ผมเกรงว่า... คุณป้าจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนเหยียบหน้าร้านนี้เสียด้วยซ้ำ เพราะที่ดินแปลงนี้ และร้านค้าทั้งหมด รวมถึงตึกแถวสามคูหาด้านหลังนี้... ได้ถูกโอนกรรมสิทธิ์เป็นชื่อของ *คุณหลินฟาง* เรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อเช้านี้ครับ" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบงันสนิท แม่เฒ่าจางหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ หลินฟางเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนแปลกใจ ส่วนจางเหว่ยหันขวับมามองภรรยาด้วยความตะลึงงัน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความหวานและฟาดฟันศัตรูไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!